คือเราทำอยู่ที่นึง ทำมาระยะเวลา 7 ปีได้ แล้วเราก็มีหัวหน้าของเรา (เป็นผู้ชายนะคะ) แล้วหัวหน้าเราก็ มีลูกน้องในทีม 4 คนรวมเรา (ผู้ชายในทีมหมดเราเป็นผู้หญิงคนเดียวคะ) เราก็เคยปรับทัศนคติกับหัวหน้าเราคนนี้แล้วว่าข้อดีข้อเสียเป็นยังไงแลกเปลี่ยนกัน เราก็บอกหัวหน้าไปว่าพี่เป็นคนอารมณ์ร้อนอยากให้ใจเย็นลงหน่อย (เราบอกหัวหน้า) เพราะเวลาทะเลาะกันทีไรก็ชอบรุนแรง หลังจากนั้นเราก็ห่างหายการทะเลาะกับหัวหน้าไปมาหลายปี จนมาวันนึงเราทะเลาะกับหัวหน้าด้วยเรื่องแบบไม่ควรเป็นเรื่องมากๆ เราทำงานมาเราก็ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ 😭 ไม่เคยท้อถอยกับงาน แต่เรารู้สึกไม่เคยดีในสายตาหัวหน้าเลย เหมือนมีอคติกับเราอยู่บ่อยๆ จนมามีเรื่องมีราวกัน
เรื่องมีอยู่ว่า:
วันนี้หัวหน้ามาถามทีมว่าเราค้างงานอะไรอีกไหม ?
ก็แต่ละคนน้องผู้ชายก็พูดว่าไม่มีนะพี่ ,คนอื่นพูดไม่มีครับ แต่เราก็ไม่ได้พูดไรแค่หันไปพูดกับน้องผู้ชายข้างๆว่า งานหรอไม่น่ามีนะ เหมือนหัวหน้าได้ยินเราพูดแบบนี้กลายเป็นจุดประเด็นหาว่าเราพูดแทรก
แต่เรา ก็พูดกลับไปว่าหนูไม่ได้แทรกเลยนะคะหนูกำลังฟังพี่พูดอยู่ จากนั้นหัวหน้าเราก็พูดกลับมาว่านิสัยเสีย ซึ่งเรา งง มาก แล้วเราก็พูดกลับไปว่าหนูนิสัยเสียอะไรคะ แล้วจากนั้นเราก็พูดกลับไปว่าหนูนิสัยเสียอะไรคะทำไมอยู่อยู่พี่ก็มาว่าพี่อคติอะไรกับหนูนักหนา เรา ก็พูดต่อไปว่าเวลาที่หนูทำงานผิดพี่ก็พูดเสียงดังให้คนอื่นได้ยินว่าเราดูแย่ แต่เวลาคนอื่นผิดก็ไม่เคยจาพูด เอ่ยดังๆ เราเลยคิดว่าอคติกับเรามากๆ (เราไม่ไหวปกติก็เก็บมานานกับหัวหน้าคนนี้) จนวันนี้ได้พูดออกไปให้คนทั่วห้องได้ยิน แต่หัวหน้าก็มาว่าเราอีกว่า ในทีมถ้าไม่มีเราก็ทำงานได้ไม่จำเป็นต้องมี ซึ่งเราฟังคำนี้เริ่มน้ำตาไหลออกมา (เสียงในหัวคิดว่าน้ำตาที่ไหลไม่ได้เสียใจเลยแต่คิดว่าสิ่งที่เราตั้งใจทำงานทุ่มเททุกอย่างดูไม่มีค่าในสายตาหัวหน้าคนนี้เลยแม้จาทำดีแทบตาย จากนั้นเรื่องมันก็หยุดแค่นั้นคะ หลังจากช่วงบ่ายเขาก็พยายามมาคุยกะเราทำเหมือนปกติ ซึ่งเรารู้ละว่าตบหัวลูบหลัง !!!!
คือตอนนี้ก็ได้แต่อดทนและตั้งใจทำงานเหมือนเดิมทั้งๆที่รู้ว่าอคติแล้วคงแก้นิสัยไม่หาย มันทำให้เราท้อ ท้อกับคนมากๆค่ะ
คือเอามาเล่าให้ฟังเราได้ระบายด้วย ขอบคุณที่รับฟังนะคะTT
***ทำไรเหมือนโดนผิด อคติกับเราตลอด***
เรื่องมีอยู่ว่า:
วันนี้หัวหน้ามาถามทีมว่าเราค้างงานอะไรอีกไหม ?
ก็แต่ละคนน้องผู้ชายก็พูดว่าไม่มีนะพี่ ,คนอื่นพูดไม่มีครับ แต่เราก็ไม่ได้พูดไรแค่หันไปพูดกับน้องผู้ชายข้างๆว่า งานหรอไม่น่ามีนะ เหมือนหัวหน้าได้ยินเราพูดแบบนี้กลายเป็นจุดประเด็นหาว่าเราพูดแทรก
แต่เรา ก็พูดกลับไปว่าหนูไม่ได้แทรกเลยนะคะหนูกำลังฟังพี่พูดอยู่ จากนั้นหัวหน้าเราก็พูดกลับมาว่านิสัยเสีย ซึ่งเรา งง มาก แล้วเราก็พูดกลับไปว่าหนูนิสัยเสียอะไรคะ แล้วจากนั้นเราก็พูดกลับไปว่าหนูนิสัยเสียอะไรคะทำไมอยู่อยู่พี่ก็มาว่าพี่อคติอะไรกับหนูนักหนา เรา ก็พูดต่อไปว่าเวลาที่หนูทำงานผิดพี่ก็พูดเสียงดังให้คนอื่นได้ยินว่าเราดูแย่ แต่เวลาคนอื่นผิดก็ไม่เคยจาพูด เอ่ยดังๆ เราเลยคิดว่าอคติกับเรามากๆ (เราไม่ไหวปกติก็เก็บมานานกับหัวหน้าคนนี้) จนวันนี้ได้พูดออกไปให้คนทั่วห้องได้ยิน แต่หัวหน้าก็มาว่าเราอีกว่า ในทีมถ้าไม่มีเราก็ทำงานได้ไม่จำเป็นต้องมี ซึ่งเราฟังคำนี้เริ่มน้ำตาไหลออกมา (เสียงในหัวคิดว่าน้ำตาที่ไหลไม่ได้เสียใจเลยแต่คิดว่าสิ่งที่เราตั้งใจทำงานทุ่มเททุกอย่างดูไม่มีค่าในสายตาหัวหน้าคนนี้เลยแม้จาทำดีแทบตาย จากนั้นเรื่องมันก็หยุดแค่นั้นคะ หลังจากช่วงบ่ายเขาก็พยายามมาคุยกะเราทำเหมือนปกติ ซึ่งเรารู้ละว่าตบหัวลูบหลัง !!!!
คือตอนนี้ก็ได้แต่อดทนและตั้งใจทำงานเหมือนเดิมทั้งๆที่รู้ว่าอคติแล้วคงแก้นิสัยไม่หาย มันทำให้เราท้อ ท้อกับคนมากๆค่ะ
คือเอามาเล่าให้ฟังเราได้ระบายด้วย ขอบคุณที่รับฟังนะคะTT