เราควรทำยังไงกับแม่ดีคะ?

สวัสดีค่ะ ขอท้าวความก่อนนะคะ เราสังเกตเห็นท่าทีแม่อยากจะเลิกกับพ่อตั้งแต่ต้นปีนี้ค่ะ พ่อกับแม่แต่งงานกันมา15ปี และใช่ค่ะ พ่อเราเป็นผู้ชายไท่ได้เรื่องเลย แต่ซื่อสัตย์ไม่ทำร้ายลูกเมียไม่ดื่มเหล้าไม่ดื่มสุรา แต่เรื่องงานต้องบอกว่าที่บ้านเราเป็นร้านขายของที่ค่อนข้างขายดีในระดับนึง มีลูกจ้าง2-3คน และมีพ่อกับแม่คอยสลับกันคุมร้านค่ะ ก่อนที่จะเลิกกันพ่อเราเป็นคนไม่แสดงความรักตรงๆค่ะ ทั้งกับแม่และเรา อ่อ พ่อเป็นพ่อเลี้ยงเรานะคะ แต่ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับเราเลย รักเรามาตั้งแต่เราอายุน้อยมากๆจนจำความไม่ได้ เพราะพ่อแท้ๆเรามีชู้ค่ะ ส่วนแม่ก็เลี้ยวเราคลอดเราคนเดียว แต่มียายกับตาคอยเลี้ยงดูเราอย่างดี และเราก็ได้มีน้องเพิ่ม2คนค่ะ พวกเรารักกันมากๆ เราเป็นเด็กที่ได้รับความรักอย่างดี ไม่บกพร่องอะไรเลย จนแม่เริ่มบอกว่าอยากเลิกกับพ่อ เราเข้าใจแม่ เพราะถ้าให้เรามีแฟน คนที่เราจะแต่งงานด้วยต้องไม่ใช่คนแบบพ่อครึ่งนึง เพราะอีกครึ่งพ่อดีหมดเลย เราคิดว่าเราต้องเตือนพ่อ และเราเตือนจริงๆว่าให้ใส่ใจแม่มากขึ้น เราก็จะโดนว่ามา ว่าแม่เขาก็เป็นงี้แหละ งี่เง่า จะให้พ่อทำอะไรล่ะ คือแม่เราอยากได้แค่ดอกไม้บ้าง อะไรบ้าง แต่พ่อเราชอบขำใส่เวลาแม่บอกว่าอยากได้ดอกไม้ ในทุกวันวาเลนไทน์เราจะเปนคนซื้อให้แม่ตลอด หวังว่ามันจะช่วยให้แม่รู้สึกดีได้บ้าง แต่มันก็เหมือนจะไม่ได้ผล สุดท้ายในวันสงกรานต์พ่อเราจะกลับบ้านนอกทุกปีเหมือนเดิม ทุกอย่างปกติ จนแม่ขอเราออกไปเจอเพื่อนของนอก ทั้งๆที่แม่ไม่มีเพื่อนแล้ว (เพื่อนคนสนิทแม่พึ่งเสียไปต้นปี และที่ผ่านมาไม่เคยไปไหนด้วยกันเลยเพราะเพื่อนแม่เป็นSLE) เราก็เอะใจแล้ว และใช่ค่ะเพื่อนคนนั้นคือคนที่แม่เจอวันที่แม่ไปกินเลี้ยงรุ่นมัธยมของแม่ เป็นผู้ชายที่ทรงไม่ดี ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ทำอาชีพไม่สุจริต และใช่ค่ะเขามีเมียแล้ว วันที่แม่ออกไปกับเขา2ต่อ2 เราใจจะขาด เราเหมือนจะตกนรก โลกของเราพังแบบไม่เหลืออะไรเลย อย่าพูดถึงพ่อเลี้ยงเราอย่างที่บอกไปข้างต้น และพ่อแท้ๆเรา เราไม่เคยเจอแม้แต่เงาและไม่เคยอยากเจอ โลกทั้งใบเรามีแต่แม่ ตอนนี้แม่กลายเป็นใครแล้วไม่รู้ เราตกลงคุยกับแม่เรื่องนี้ เราไม่กล้าพอจะพูดเลยเขียนจดหมายให้แทน แม่มากอดเราแล้วร้องไห้ แล้วขอเวลา ขอให้แม่ทำใจ เราไม่มีอะไรจะพูด น้ำตาไหลไม่ออกด้วยซ้ำ เราบอกแม่ว่าความเชื่อใจครั้งนี้ มันคือครั้งสุดท้าย และปัจจุบันแม่เราแยกอยู่กับพ่อแล้ว น้องๆยังอยู่บ้านเดิม และมียายเรา ยายเรามาถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ให้ยายเห็น แล้วยายก็ไปต่อว่าแม่ เราหวังว่าแม่จะคิดได้ สุดท้ายจนตอนนี้เขาก็ยังไม่เลิกคุยกับผู้ชายคนนั้น โดยให้เหตุผลว่า แม่มีความสุขดี แม่จะมีความสุขบ้างไม่ได้หรอ ตลอด15ปีที่คบกับพ่อมา แม่ไม่เคยมีความสุขเลย เราไม่อยากกลับบ้านเลย เราไม่อยากเห็นหน้าแม่ เราโกรธที่แม่ทำตัวให้เราเกลียด ทั้งๆที่รู้ว่าจะโดนเราเกลียด เรื่องนี้เราปิดเงียบไม่ให้น้องและพ่อรู้ และจะไม่ให้รู้จนกว่าแม่จะเป็นคนพูดเอง เราคุยกับแม่เรื่องนี้ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และแม่เอาแค่พูดว่า แม่ก็แค่อยากมีความสุข ผู้ชายคนนั้นจะไม่ดีกับใคร(เมียเขา)ก็เรื่องของเขา แค่เขาดีกับแม่คนเดียวก็พอ เราว่าแม่ไปว่าแม่เป็นบ้าและควรไปหาหมอจิตแพทย์ไม่ก็ไปวัด,โบสถ์อะไรก็ได้ แม่กำลังเป็นบ้าจริงๆ แม่บอกว่าเราเห็นแก่ตัว บอกว่าเราไม่อยากเห็นแม่มีความสุข โห คุณ เราแตกสลายโดยสมบูรณ์ เราคิดว่าเราเป็นเพื่อนที่ดี เป็นที่ปรึกษา เป็นลูกที่กตัญญูกับแม่มากที่สุด แม่สั่งให้เราทำอะไร เราก็ทำ อยากให้เรียนอะไรก็เรียนตามที่สั่ง เราทิ้งทุกอย่างทุกความฝัน เพื่อให้แม่รู้ว่าเรารักแม่มากแค่ไหน แต่ตอนนี้แม่กลายเป็นใครก็ไม่รู้ แม่บอกแม่ไม่รู้แม่จะตุยวันไหน อาจจะพน. แม่แค่อยากมีความสุข คือเราไม่เข้าใจแม่เราเลยค่ะ หนูอยากได้คำแนะนำว่าจะทำยังไงกับแม่ดี หรือควรปล่อยไปเลย แต่นั่นคือแม่เรานะคะ โปรดให้คำแนะนำเราทีค่ะ เราพูดเตือนแม่ไปหมดแล้ว แม่เราอายุ50ปีนี้ แต่ยังสวยและแข็งแรงดี แม่เรามีค่ามากสำหรับเรา เราพูดทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ เราไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะพี่ๆ ถ้าแนะนำอะไรไม่ได้ ก็ขอคำพูดอะไรก็ได้ค่ะ กำลังใจ อะไรก็ได้ เราพังมากจริงๆค่ะ เหมือนแบกตู้มไว้ที่ตัวตลอดเวลา ถ้ากดไปเราอาจจะหายไปจากโลกนี้จริงๆค่ะ

ฝากถึงน้อง (ไม่ต้องอ่านก็ได้ค่ะ)
-ถ้าเราคิดอะไรไม่ดีจริงๆ ถ้าน้องมาเห็น ชั้นทำเพื่อปกป้องพวกแกจริงๆ ไม่รู้ว่ามันคือวิธีที่ดีหรือถูกมั้ย แต่ขอแค่ตอนนี้พวกแกยิ้มในสถานการณ์นี้ได้ ชั้นก็พอใจแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ตามที่ชั้นสัญญา ชั้นจะปกป้องพวกแกเอง ไม่ว่าจากใครก็ตาม เพราะพวกแกคือเหตุผลสุดท้านในการมีชีวิตยุของชั้น