ช่วยแฟนตกงานเกือบปี แต่ไม่เห็นหัวกันเลย

คร่าวๆปัจจุบันผมกับแฟนผญมาแล้ว 3 ปีกว่าๆ ผมอายุ22 แฟนห่างกัน 1 ปี ซึ่งเรื่องเกิดเมื่อ มี.ค.2568 เขาลาออกจากที่เก่าที่ทำมาประมาณ 2 ปี ออกเพราะเขาบอกมันเดินเยอะเกินปวดขาแทบทุกวัน และอย่างลองงานแบบอื่นๆ ผมไม่ติดใจอะไรออกมาก็ได้เพราะเราก็เห็นเขาเหนื่อยจริง ค่าใช้จ่ายต่างๆผมก็ช่วยออกก่อนแล้วเดี๋ยวเขาคืนหลังได้งานแล้ว เขาได้งานทำเป็นร้านเครื่องดื่มในห้าง ทำได้2เดือน เขาบอกที่นี้เลิกงานไม่ค่อยตรงเวลาได้otมั้งไม่ได้มั้ง และมีการเก็บเงินพนักงานถ้าของวัตถุดิบเสียหายโดยหารทั้งร้านทั้งๆที่ไม่บางคนไม่ได้ทำจึงออกมา ตอนนั้นผมก็okสมเหตุสมผล และก็ได้งานอีกที่ร้านกาแฟในปั๊มที่นี้ค่อนข้างดีแต่แฟนผมเขาลาป่วยบ่อยมากและติดกันจนทำให้ร้านเขาก็ไม่โอเค แต่ยังใจดีแค่ให้ย้ายสาขาแต่แฟนผมดันเลือกออก ผมก็บอกเขาแล้วว่าคิดดีๆนะย้ายก็ได้หลังจากนี้ก็ดูแลสุขภาพหน่อย เขาก็บอกไม่ออกดีกว่า และหลังจากนั้นเขาก็ได้ทดลองงาน2-3วันมั้ง ได้สัมภาษณ์ ในเดือน ก.ค. 2568 และตามนั้นครับว่างงาน จนเงินเดือนที่ได้ครั้งสุดท้ายหมด ค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้มาก็พอเลี้ยงคนนึงได้ขนาดนั้น และยังเรียนอีกด้วย จึงเกิดเรื่องการกู้ ซึ่งผมมีหนี้ติดตัวตัวจากผ่อนมือถือกับค่าใช้จ่ายในเดือนที่มันไม่พอจากเงินเดือนเขาแล้วต้องจ่ายแทนอื่นๆรวม2หมื่นกว่าๆ ซึ่งอ่ะผมอ่ะจ่ายได้ถ้ามีแค่นี้ แต่ด้วยความว่างงานนานมากๆจนตรงเริ่มหาเงินสินเชื่อส่วนบุคคลเจ้าต่างรวมๆ4เจ้าเจ้าล่ะ9,000-11,000 จนถึง และมี1เจ้าที่มีวงเงิน30,000 และผมจ่ายหมุนจ่ายหมุนประจำส่วนเจ้าอื่นๆจ่ายแค่ขั้นต่ำ ช่วงต.ค.ผมยังกู้กยศ.และเอาเงินส่วนนี้มาเสริมเดือนล่ะ3000(ซึ่งตอนแรกผมจะกู้แค่ค่าเทอมแต่พอเกิดแบบนี้ผมเลยต้องกูเงินค่าครองชีพด้วย)แล้วก็มียืมจากญาติของเขา3-4พันบางเดือน ซึ่งในตอนนั้นผมคิดว่าช่วยๆกันและเดี๋ยวได้งานค่อยมาใช้เงินคืน ซึ่งผมก็ไม่คิดแบบทั้งหมด คิดแค่ครึ่งเดียวด้วยซ้ำ เพราะบางอย่างก็ถือว่าใช้ด้วยกัน จนข้ามปี ช่วง ม.ค. มันเริ่มล้นตัวจนผมผมจำเป็นต้องขายโน๊ตบุ๊คเกมมิ่งผมไป 10,000บาท เพื่อยื้อต่อไป ระหว่างที่ผ่านมาเขาหางานตลอดนะครับ เดือนนึงอย่างเขาจะได้สัมภาษณ์ผ่านอย่างน้อย1ที่ แต่เวลาเริ่มงานหลายๆที่ชอบยกเลิกก่อนเริ่มงานตลอด ซึ่งก็มีหลักฐานแชทให้ผมดูเสมอ แต่ก็มีบางที่เขาก็ชอบป่วยก่อนวันเริ่มงานบ่อยจนเขายกเลิกงานเองก็มี จนต้นเดือน เม.ย. ผมจะเตรียมแผนออกจากชีวิตแบบนี้ โดยจะบอกเขาตอนเตรียมแผนเสร็จ แต่เหมือนรู้เวลาเขาได้งานทำจริงอีกครั้ง เป็นครัวในร้านค้าของนำเข้าญี่ปุ่น และก็มีเงินมาคืนแล้วช่วยจ่ายค่าห้องให้แล้ว แต่ก็ได้ทำแค่3เดือน เพราะเขาให้ออกเนื่องจากลาป่วยนานเกิน3วัน ซึ่งเขาก็บอกเขาปวดเขาเขาบอกเขาขยับแล้วมันเจ็บมาก แต่ก็ไม่ไปหาหมอเพราะกลัวค่ารักษาไม่มีจ่าย (ประกันสังคมยังขาดอยู่)จนตอนนี้เขาก็ยังว่างงานอยู่เลย

ระหว่างที่อยู่ด้วยกันเวลาเขาป่วยผมก็เห็นว่ามันมีบางทีว่ามันก็พอฝืนไปได้อยู่ พอบอกวันนี้ไปทำงานไหม แต่ก็จะโดนประชดตลอดเช่น เออมันทำให้มันตายๆไปเลย,ไม่ถามเลยว่าไหวไหมจะให้ทำอย่างเดียว พอยอมก็ยาว และ ก็โดนออก คือมันเป็นมุมที่แบบ เห้ยนี่ก็ทำงานมาตลอดนะเวลาป่วย ถ้าพอไปไหวได้ก็ไปทำงาน ทำไมไม่ห่วงงานห่วงเงินตัวเองมั้งเวลาไม่มีเงินซื้ออะไรไม่ได้ดั้งใจก็ไม่ชอบไม่ใช่หรอ คือผมรู้สึกว่ามันควรจะรับชอบตัวเองได้มั้งสิ จะรอให้อีกฝ่ายแบกรับความเสี่ยงตลอดเลยหรอ

เรื่องงานบ้านผมก็โดนว่าไม่ช่วย ซึ่งเราเคยตกลงกันแหละว่าช่วยทำ แต่พอเขาว่างเขาก็ควรทำทั้งหมดในมุมผมนะ ผมก็ล้างจาน ทำกับข้าว กรอกน้ำตลอด และยังมีเรื่องที่ผมทำอะไรไม่เรียบร้อย เช่นลืมปิดไฟ ลืมกุญแจรถ ลืมล็อคประตู ไม่จัดของ อันนี้ผมเข้าใจว่าเออเราผิดจริง แต่เวลาว่าเรื่องนี้เขาก็ด่าสารพัด จบสูงทำไมโง่,อยู่กับใครไม่ได้หรอก,ไม่มีความปลอดภัยในชีวิตเลย,กูไม่อยากอยู่กับเลย คือบางทีมันเหนื่อยนะเงินก็เครียดกลับมาก็โดนบ่นทั้งที่ก็บ่นได้แต่มันก็เกินไปบางที เพราะผมก็ไม่เคยโกรธจนด่าเขาขนาดนั้นเลย แล้วถ้ามีคนคิดว่าผมติดSexรึป่าว ผมบอกเลยว่าไม่มี เขาไม่ให้sex ผมมา2ปีแล้ว ซึ่งผมก็okไม่ให้ก็ไม่เป็นไร

เขาก็มีดีคือค่อยเก็บของให้เตรียมของให้ก่อนออกไปทำงาน ดูแลตอนผมป่วยเบา/หนักเช็ดตัวอะไรอย่างงี้ ค่อยเตือนเวลาทำอะไร

ตอนนี้เหมือนผมอยู่ด้วยความเป็นห่วงเขามากกว่า เพราะถ้าผมไปเขาจะแถบไม่เหลือใครเลย แต่พอมองมุมกลับผมก็รู้สึกว่าเขาก็รู้สิว่าผมอยู่เพื่อเขาขนาดนี้ไม่ทิ้งทั้งทีลำบากขนาดนี้

ตอนนี้ผมคิดว่าเดือนนี้จะตัดใจไปอยู่ที่อื่นเริ่มต้นใหม่ ไม่งั้นวงจรแบบนี้จะไม่หยุดสักทีและผมก็มาเครียดแบบนี้ทุกเดือน อยากฟังความเห็นคนอื่นๆคิดยังไงมั้งครับ