ในความโชคร้าย มีโชคดีในชีวิตบ้างนิดหนึง

ที่จริงแล้ว ผมจะต้องไปเที่ยวเชียงใหม่ วันศุกร์กลับวันอาทิตย์
แต่มีบางอย่างติดขัด ทำให้ไม่ได้ไป
วันศุกร์จากบางแคกลับถึงบ้านห้าทุ่มกว่า
น้ำถึงหน้าบ้านแล้ว ฝนตกเบาๆ

ในใจคิดว่าเต็มที่ก็ชานบ้านไม่เข้าบ้าน
เพราะอยู่ที่ร่มเกล้ามาสามสิบปีแล้ว
น้ำไม่เคยท่วมหนักๆ ปี54 น้ำแทบจะไม่ผ่านมาเลย

จึงยกของขึ้นตามภาพตอนเที่ยงคืน
คิดว่าชิวๆสบายๆน้ำไม่ถึงแน่นอน
ไม่อยากโทษใคร แต่โทษตัวเองที่ชิวเกิน คิดว่าไม่น่าจะมากมาย

นอนหลับจนตีสามครึ่ง เสียงฝนเททำให้ตื่น
พอลงมาน้ำระดับเอว โซฟาเอียง ลังหนังสือหล่นแช่น้ำสองสามชม.
รวมประมาณ 200 เล่ม บางเล่มราคา 500 พันหนึ่ง สภาพคือไม่ใช่เปียกแต่จมน้ำเลย

แต่ความโชคดีคือ
สามารถยกหนังสือ อีกสามร้อยเล่มขึ้นชั้นสองได้
ซีดีอีกสามร้อยกว่าแผ่น ยกขึ้นทัน

คือถ้าผมไปเชียงใหม่แล้วกลับมาวันอาทิตย์
หนังสือกว่าห้าร้อยเล่ม ซีดีสามร้อยกว่าแผ่น คงจมน้ำหมด
ไม่รวมของสะสมจากหนังที่แจกอีกนับร้อยอย่าง

โอ๊ยยยย ชีวิต พระเจ้ายังทรงเมตตา
ส่วนที่เสียหายไป น้ำลดยัดใส่ถุงดำ รอรถขยะมารับ
ไม่อยากเห็นสภาพอีก มันใจสั่น คนรักวัตถุสิ่งของ จะเข้าใจดี

โอเค
ขอออกไปรับข้าวน้ำแจกก่อนครับ ตอนนี้น้ำลงแค่สองนิ้ว จากระดับเอวคนสูง 166 ซม.
ไม่มีคำคม ไม่มีถอดบทเรียน 555 ขำๆกันไปสู้ใหม่หาใหม่คร้าบบบ