ผมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยออกจากห้องครับ เพราะว่าเวลาออกไปข้างนอกมันร้อนแถมเวลาเจอหน้ากับคนในครอบครัวเขาก็ชอบพูดเหน็บแนมและคอยใช้ตลอดครับ เมื่อเย็นผมได้ออกจากห้องไปกินข้าวแล้วมันมีแค่ผัดกะเพรากับต้มเห็ดแล้วผมเป็นคนกินเผ็ดไม่ไดะเลือกกินหรือเขาเรียกๆกันว่ากระแดะอะครับแต่ผมไม่กินเพราะไม่ชอบ มันเหม็นกลืนไม่ลงครับเขาก็พูดๆกันว่าผมเลือกกินแต่หมูโตไปจะรอดไหม ผมก็พยายามกลั้นน้ำตาครับ สำหรับผู้อ่านมันก็อาจจะเป็นคำพูดธรรมดาแต่ผมฟังแล้วรู้สึกโดนคนที่ตัวเองอยู่ด้วยมาจะ20ปีดูถูกอนาคตที่ผมพยายามทำมาตลอด ผมเป็นคนตั้งใจเรียนมากครับไม่เคยติด0 ร มสสักครั้ง หลังจากนั้นเขาก็พูดว่าโตไปผมจะกินแต่สเต้ก อีกคนก็พูดว่านี่ มันก็รู้สึกแปลกที่ไม่มีใครในบ้านพูดปกป้องผมเลย ผมน้อยใจตลอดที่พยายามทำผลการเรียน โดดเด่นเรื่องกิจกรรม กีฬาก็เล่นแต่กลับสนใจแค่ว่าสิ่งที่ทำมันได้เงินไหม ผมอยากรู้ครับว่าคนที่โตแล้วมองเรื่องแบบนี้ปกติไหมครับ ผมจะได้เก็บไปพิจารณาตน