คําติ

คือ ผมเป็นคนคนนึงที่ ชอบสร้างผลงานมากๆครับ ไม่ว่าจะเป็น นิยายหรือรูปวาด อะไรก็ตามบลาๆๆ ซึ่งผมรู้สึกว่ามีความสุขกับมันมากจริงๆ แต่คือผมเป็นคนคนนึงที่ เวลาโดนติผลงานก็มักจะให้ค่ากับคําติมากครับเพราะว่า ผมรู้สึกว่าคนที่ติงานของผมนั้นเขาเห็นจุดบกพร่องของผม หรือจุดที่ผมพิดพลาดไปก็ได้ ซึ่งเวลาได้รับคําตอนนั้นผมก็จะแก้ไขมันทันทีครับ แต่พอถึงจุดๆ นึงมันก็รู้สึกกดดันแปลกๆขึ้นมาครับ เป็นความกดดันที่ว่า งานนี้จะยังมีคําติดอยู่ไหมจนบางครั้งมันก็รู้สึกว่า ทําให้ผมต้องจริงจังกับทุกงานเพื่อที่จะไม่ให้มันได้มีคําติครับ จนผมลืมไปแล้วว่าผมเคยสนุกกับการสร้างผลงานครั้งล่าสุดเมื่อไหร่แล้วก็พึ่งมาคิดได้เร็วๆ นี้นี้แหล่ะครับ ช่วงนี้ผมเลยคิดว่าอยากสร้างผลงานที่ตัวเองจะมีความสุขกับมันบ้าง แบบไม่ต้องคิดอะไร พอเอาไปให้คนอื่นดู คําติก็มาเต็มเลยแหล่ะครับ😅