อยากอธิบายก่อนนะครับ
เล่าก่อน ปกติเป็นว่าผมเป็นคนร่าเริง พูดไม่คิด ทำไรตามภาษาเด็กผู้ชายนึง จนมาถึงจุดเปลี่ยน
-ในช่วงป.6 โดนครูที่สอนว่า พูดมาก พูดไร้สาระ พูดไปเรื่อย โดนสั่งให้เงียบไรงี้ จนตอนนี้กลายเป็นปมในชีวิตของผม หลังจากนั้นมา ผมก็เริ่มที่จะเปลี่ยนไปเอง จนมอปลาย จากคนที่ร่าเริง ไปโน้นนี่พูดเยอะแยะ กลับมาเป็นคนเงียบๆ แต่ถ้าคตที่ไว้ใจหรือสนิท ผมจะเป็นคนที่พูดเยอะกับคนพวกนั้น พอถึงตอนมหาลัย ผมก็แทบจะเงียบหรือพูดน้อย แต่เวลาเมาจะเป๋นนิสัยเดิม จนถึงตอนนี้ปัจจุบันทำงาน ผมคิดว่าถ้าเราไม่ได้เปิดใจให้ใครที่จะรับฟังหรือเราพร้อมจะเล่าอะไรให้เขารับรู้ ผมจะเงียบใส่ เป็นผู้ฟังที่ดี จนกระทั่ง คบแฟนปัจจุบัน ผมก็พูดเล่นกับเขาปกติจนเขาพูดคำๆนึงมาว่า อย่าพูดทำเป็นเล่นได้ไหม มันทำให้ผมกลับไปคิดเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับผมไม่ได้ กลายเป็นแผลในใจไปแล้วครับ
ผมต้องทำยังไงถึงจะเป็นคนพูดน้อยๆให้ได้
หรือผมไม่ควรพูดเล่นกับใครอีก
ทุกคนที่มองเข้ามา มันดูน่ารำคาญขนาดนั้นเลยหรอครับ
มาเล่าประสบการณ์เรื่องที่เราฝังใจ
เล่าก่อน ปกติเป็นว่าผมเป็นคนร่าเริง พูดไม่คิด ทำไรตามภาษาเด็กผู้ชายนึง จนมาถึงจุดเปลี่ยน
-ในช่วงป.6 โดนครูที่สอนว่า พูดมาก พูดไร้สาระ พูดไปเรื่อย โดนสั่งให้เงียบไรงี้ จนตอนนี้กลายเป็นปมในชีวิตของผม หลังจากนั้นมา ผมก็เริ่มที่จะเปลี่ยนไปเอง จนมอปลาย จากคนที่ร่าเริง ไปโน้นนี่พูดเยอะแยะ กลับมาเป็นคนเงียบๆ แต่ถ้าคตที่ไว้ใจหรือสนิท ผมจะเป็นคนที่พูดเยอะกับคนพวกนั้น พอถึงตอนมหาลัย ผมก็แทบจะเงียบหรือพูดน้อย แต่เวลาเมาจะเป๋นนิสัยเดิม จนถึงตอนนี้ปัจจุบันทำงาน ผมคิดว่าถ้าเราไม่ได้เปิดใจให้ใครที่จะรับฟังหรือเราพร้อมจะเล่าอะไรให้เขารับรู้ ผมจะเงียบใส่ เป็นผู้ฟังที่ดี จนกระทั่ง คบแฟนปัจจุบัน ผมก็พูดเล่นกับเขาปกติจนเขาพูดคำๆนึงมาว่า อย่าพูดทำเป็นเล่นได้ไหม มันทำให้ผมกลับไปคิดเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับผมไม่ได้ กลายเป็นแผลในใจไปแล้วครับ
ผมต้องทำยังไงถึงจะเป็นคนพูดน้อยๆให้ได้
หรือผมไม่ควรพูดเล่นกับใครอีก
ทุกคนที่มองเข้ามา มันดูน่ารำคาญขนาดนั้นเลยหรอครับ