การที่เราขับรถไปเรื่อยๆ ไม่รีบนับว่าเป็นความหรูหราหรือไม่

เวลาเราขับรถไปไหนๆ แบบไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องขับจี้ ไม่คอยหาช่องขับมุดไปมา
ไม่ต้องคิดว่าจะไปอย่างไรให้เร็วกว่าใครๆ ใครจะแซงก็หลบให้ เราขับตามๆ กันไป
จิตใจไม่เครียด ว้าวุ่น เร่งรีบ ไม่กังวลเรื่องเวลา เพราะเรามีเวลาพอ
ขับตามสภาพจราจรไปแบบนี้ ตามๆกันไป

มันนับว่าเป็นความหรูหรา หรือความสบายใจในการขับรถไหมนะ
เหมือนว่าพอเราไม่คิดว่าจะต้องไปให้เร็วกว่าใคร
การขับรถก็เปลี่ยนจากการแข่งขันเล็ก ๆ ตลอดทาง มาเป็นการเคลื่อนที่เฉย ๆ ตามสภาพจราจร
ใครจะแซงก็ให้แซง ช่องไหนแน่นก็ไม่ต้องฝืน ข้างหน้าช้าก็ช้าตามนั้น
สมองไม่ต้องคอยประเมินทุกวินาทีว่า จะแทรกตรงไหน จะแซงเมื่อไร เลนไหนเร็วกว่า

รถติดเท่าเดิม ถนนเส้นเดิม คนขับรอบข้างก็เหมือนเดิม
แต่ประสบการณ์ในหัวเราเปลี่ยนไปมาก เพราะเราไม่ได้เพิ่มแรงต้านเข้าไปในสถานการณ์
มันคือความหรูหราของการไม่ต้องรีบใช่ไหมนะ

หรือความสงบบนถนนเริ่มต้นขึ้น เมื่อเวลาไม่ใช่ศัตรูของเราอีกต่อไป