บันทึกของนักเขียนนิยาย (ที่ไม่ดัง) : ตอนจบ

เมื่อช่วงปี - สองปีที่ผ่านมาเราเริ่มกลับมามีไฟในการเขียนหนังสืออีกครั้งเพราะเราได้เจอกับรายการ เฮลคิทเช่น (ตอนนั้นยังออนแค่ซีซั่น 1 อยู่) แล้วบังเอิญเจอกับคนแข่งคนหนึ่งชื่อ 'เคอร์' แล้วเราชอบมากกกกเลยปักหมุดเชียร์คนนี้

ไม่สปอยเพราะทุกคนน่าจะรู้ว่าเชฟเคอร์เป็นได้แค่รองแชมป์น่ะนะ

แต่ในระหว่างทางที่แข่งขัน เราเห็นถึงความมุ่งมั่นของผู้หญิงคนนี้ การไม่ยอมจำนน การไม่ยอมแพ้ (ก็แหงล่ะถ้านอมจำนน = ตกรอบนี่นา)

และในช่วงเวลานั้นไฟในการทำตามความฝัน (คือการเป็นนักเขียน) ก็ค่อย ๆ กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

แล้วในขณะเดียวกันเราก็มีความกล้ามากพอที่จะส่งผลงานลงตามสนพ.ต่าง ๆ รวมถึงหาโอกาสส่งเข้าประกวดเรื่องสั้นด้วย
(แม้ว่าทุกเรื่องที่เขียนส่งไปมันจะโดนปัดตกเพราะมันยังดีไม่พอก็เถอะ)

จนถึงปัจจุบันตอนนี้เราก็เริ่มกลับมามีพลังในการทำงานเขียนให้ดีมากขึ้น
ทุ่มเทพลัง ความพยายามในการฝึกการเป็นนักเขียน รีไรท์เรื่องเก่า ๆ ในสมัยแรก ๆ ที่หัดเขียนในเว็บเด็กดี ควบคู่ไปกับการแต่งเรื่องใหม่ไปด้วย

พูดตรง ๆ ไม่มีการอ้อมค้อมเลยนะ
เราอยากมีชื่อเสียงในฐานะนักเขียนชื่อดังอยู่เหมือนกัน

แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้เป็นที่รู้จักสักเท่าไหร่

ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ท้อหรอก เพราะไม่ว่ายังไงเราก็จะเดินบนเส้นทางของการเป็นนักเขียนเหมือนเดิม

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พูดได้มั้ยว่าถ้าเป็นช่วงที่ตกอยู่ในภาวะซึมเศร้ารอบแรกตอนเข้ามหา'ลัย ถ้าเจอเหตุการณ์ที่ทำให้เราหมดไฟ = หันหลังกับการเป็นนักเขียนโดยทันที

แต่พอเราอายุมากขึ้น มีประสบการณ์ต่าง ๆ นานามากมายที่ทำงานหลายที่และหลายประเภทภายหลังจากเรียนจบมหา'ลัย มันก็ทำให้เราตกผลึกทางความคิดบางอย่างขึ้นมาได้

นั่นคือ

'ความสำเร็จมันไม่ได้มาจากคำทำนายของหมอดู แต่มันมาจากความพยายาม ความสม่ำเสมอในการฝึกฝน และการรักในสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข (งานเขียน)'

อีกส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นตัวแปรอย่างการติดตามเป็นแฟนคลับของเชฟเคอร์ คนที่มุ่งมั่นและไม่เคยยอมแพ้ต่อปัญหาในรายการครัวนรก ซซ.1 แม้ผลสุดท้ายจะไม่ได้มีรูปติดฝาผนัง แต่ว่าพี่แกก็ประสบความสำเร็จในการเป็นเชฟเหมือนเชฟบิว

(และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เราลืมเขียนตอนจบของซีรี่ส์นี้ เพราะมัวแต่นั่งรีไรท์นิยายเก่า ๆ จนลืมไปว่ายังเขียนตอนสุดท้ายในเว็บนี้นี่หว่า)

แม้ว่าซีรี่ส์นี้ได้มาถึงตอนจบ
แต่ชีวิตของนักเขียนที่ไม่ดังคนนี้ก็ดำเนินต่อไป

คงเดินไปจนหมดอายุขัยแหละนะ
ทำยังไงได้
ในเมื่อเราตั้งใจจะใส่เต็มที่กับการเป็นนักเขียนแล้วนี่นา