ขออนุญาตนำข้อความที่เคยโพสต์ในเฟสบุ๊คมารีโพสต์ในนี้นะครับ เพราะอยากได้คำปรึกษาจากหลายๆที่จริงๆ
พอดีว่าผมทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ในสถานศึกษาแห่งหนึ่งมาจะ 5 ปีแล้ว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่คนมักมีภาพจำว่าเป็นงานสบาย ไม่ค่อยได้ทำอะไร ถึงขั้นมีครั้งหนึ่งเคยเกือบถูกเสนอให้ย้ายไปทำตำแหน่งอื่น โดยจะให้แม่บ้านมานั่งทำงานแทนที่ผม อีกทั้งปัจจุบันผมยังถูกมอบหมายให้รับผิดชอบงานนอกสายงานที่ต่างจากงานหลักอย่างมาก (ยกตัวอย่างความต่าง เช่น งานหลักพนักงานเสิร์ฟ งานที่ได้รับมอบหมายคือจป.วิชาชีพ เลขานุการ นิติกร เป็นต้น) ทำให้ผมไม่สามารถโฟกัสงานหลักได้อย่างเต็มที่ ประสิทธิภาพการทำงานน้อยลง ทำงานพลาดบ่อย ความจำแย่ลง ทักษะอื่นๆในชีวิตหายไป และเกิดความเครียดจนมีความคิดไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ (ผมเคยเป็นซึมเศร้ามาก่อน) ซึ่งตัวผมเคยพยายามหาทางออกดังนี้
1.ปรึกษาเรื่องการถูกย้ายตำแหน่งกับผู้บริหาร
= ไม่ต้องย้ายตำแหน่งแล้ว เพราะมองว่าข้อเสนอนี้ถูกเสนอจากคนที่ไม่เข้าใจในงานเรา แต่มันกลายเป็นว่าเราต้องคอยพรีเซ้นหน้าที่ของเราให้คนอื่นรับรู้มากยิ่งขึ้น (มันคงเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่คนๆนึงต้องคอยถ่ายภาพหรือทำรายงานให้ทุกคนในที่ทำงานรับรู้อย่างละเอียด สมมติเช่น ตอนนี้กำลังขึ้นบันไดชั้นสอง วันนี้จะกวาดพื้นด้วยไม้กวาดที่ทำจากวัสดุอะไร จะพลิกตะหลิวด้วยท่าทางแบบไหน วันนี้ใช้ปากกาสีอะไรเซ็นอนุมัติ บลาๆๆ)
2.ปรึกษาผู้บังคับบัญชาเรื่องงานนอกสายที่เข้ามากระทบกับงานหลัก
= ต้องทนทำต่อไปจนกว่าอะไรๆจะดีขึ้น โดยให้เหตุผลว่างานที่ได้รับมอบหมายจะเป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้คนอื่นมองว่าเราไม่ทำงาน หรือไม่ให้คนอื่นหาช่องมารังแกหรือเพิ่มงานให้ไปมากกว่านี้ (ส่วนตัวรู้สึกผิดหวังกับคำตอบ เพราะเหมือนถูกมองข้ามความรู้สึก ไม่ได้มองว่าเรามีทางเลือกในชีวิต และทิ้งเราไว้ให้เผชิญกับปัญหาการเมืองในที่ทำงาน ทั้งๆที่ก็รู้ว่างานเราเป็นงานที่ต้องใช้เวลาและความละเอียดรอบคอบ บางส่วนอาจมองดูง่ายแต่อาจใช้เวลาทั้งวันในการทำให้เสร็จและต้องทำให้ครบเป็นรูทีน)
ผมในวัย 30 เคยทำงานหลายตำแหน่ง หัวหน้า ลูกน้อง งานอิสระ ภาครัฐ ภาคเอกชน ใช้สมองหรือใช้แรงผมก็ทำมาหมด มีคนในครอบครัวต้องดูแล มีความภาคภูมิใจในชีวิต มีความฝันที่แรงกล้า แต่ผมไม่เคยคิดว่าที่นี่จะทำให้ผมรู้สึกตกต่ำได้ถึงขนาดนี้ อยากลาออกแต่ก็ยังเก็บเงินไม่ได้มากพอจะเริ่มต้นใหม่+มีข้อจำกัดด้านสุขภาพทำให้มีตัวเลือกในการทำงานที่ค่อนข้างจำกัด
ผมแค่อยากรู้ว่าสิ่งที่ผมเจอมันถือเป็นเรื่องปกติไหม แล้วผมควรทำยังไง ความรู้สึกผมมันเกิดจากการคิดไปเองหรือเปล่า หรือผมแค่อ่อนแอเฉยๆกันแน่
รบกวนทุกคนด้วยนะครับ
ผมไม่รู้จะคุยกับใครแล้วจริงๆ
มีปัญหาเกี่ยวกับชีวิตการทำงาน อยากขอคำปรึกษาครับ
พอดีว่าผมทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ในสถานศึกษาแห่งหนึ่งมาจะ 5 ปีแล้ว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่คนมักมีภาพจำว่าเป็นงานสบาย ไม่ค่อยได้ทำอะไร ถึงขั้นมีครั้งหนึ่งเคยเกือบถูกเสนอให้ย้ายไปทำตำแหน่งอื่น โดยจะให้แม่บ้านมานั่งทำงานแทนที่ผม อีกทั้งปัจจุบันผมยังถูกมอบหมายให้รับผิดชอบงานนอกสายงานที่ต่างจากงานหลักอย่างมาก (ยกตัวอย่างความต่าง เช่น งานหลักพนักงานเสิร์ฟ งานที่ได้รับมอบหมายคือจป.วิชาชีพ เลขานุการ นิติกร เป็นต้น) ทำให้ผมไม่สามารถโฟกัสงานหลักได้อย่างเต็มที่ ประสิทธิภาพการทำงานน้อยลง ทำงานพลาดบ่อย ความจำแย่ลง ทักษะอื่นๆในชีวิตหายไป และเกิดความเครียดจนมีความคิดไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ (ผมเคยเป็นซึมเศร้ามาก่อน) ซึ่งตัวผมเคยพยายามหาทางออกดังนี้
1.ปรึกษาเรื่องการถูกย้ายตำแหน่งกับผู้บริหาร
= ไม่ต้องย้ายตำแหน่งแล้ว เพราะมองว่าข้อเสนอนี้ถูกเสนอจากคนที่ไม่เข้าใจในงานเรา แต่มันกลายเป็นว่าเราต้องคอยพรีเซ้นหน้าที่ของเราให้คนอื่นรับรู้มากยิ่งขึ้น (มันคงเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่คนๆนึงต้องคอยถ่ายภาพหรือทำรายงานให้ทุกคนในที่ทำงานรับรู้อย่างละเอียด สมมติเช่น ตอนนี้กำลังขึ้นบันไดชั้นสอง วันนี้จะกวาดพื้นด้วยไม้กวาดที่ทำจากวัสดุอะไร จะพลิกตะหลิวด้วยท่าทางแบบไหน วันนี้ใช้ปากกาสีอะไรเซ็นอนุมัติ บลาๆๆ)
2.ปรึกษาผู้บังคับบัญชาเรื่องงานนอกสายที่เข้ามากระทบกับงานหลัก
= ต้องทนทำต่อไปจนกว่าอะไรๆจะดีขึ้น โดยให้เหตุผลว่างานที่ได้รับมอบหมายจะเป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้คนอื่นมองว่าเราไม่ทำงาน หรือไม่ให้คนอื่นหาช่องมารังแกหรือเพิ่มงานให้ไปมากกว่านี้ (ส่วนตัวรู้สึกผิดหวังกับคำตอบ เพราะเหมือนถูกมองข้ามความรู้สึก ไม่ได้มองว่าเรามีทางเลือกในชีวิต และทิ้งเราไว้ให้เผชิญกับปัญหาการเมืองในที่ทำงาน ทั้งๆที่ก็รู้ว่างานเราเป็นงานที่ต้องใช้เวลาและความละเอียดรอบคอบ บางส่วนอาจมองดูง่ายแต่อาจใช้เวลาทั้งวันในการทำให้เสร็จและต้องทำให้ครบเป็นรูทีน)
ผมในวัย 30 เคยทำงานหลายตำแหน่ง หัวหน้า ลูกน้อง งานอิสระ ภาครัฐ ภาคเอกชน ใช้สมองหรือใช้แรงผมก็ทำมาหมด มีคนในครอบครัวต้องดูแล มีความภาคภูมิใจในชีวิต มีความฝันที่แรงกล้า แต่ผมไม่เคยคิดว่าที่นี่จะทำให้ผมรู้สึกตกต่ำได้ถึงขนาดนี้ อยากลาออกแต่ก็ยังเก็บเงินไม่ได้มากพอจะเริ่มต้นใหม่+มีข้อจำกัดด้านสุขภาพทำให้มีตัวเลือกในการทำงานที่ค่อนข้างจำกัด
ผมแค่อยากรู้ว่าสิ่งที่ผมเจอมันถือเป็นเรื่องปกติไหม แล้วผมควรทำยังไง ความรู้สึกผมมันเกิดจากการคิดไปเองหรือเปล่า หรือผมแค่อ่อนแอเฉยๆกันแน่
รบกวนทุกคนด้วยนะครับ
ผมไม่รู้จะคุยกับใครแล้วจริงๆ