สวัสดีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เราคิดว่าส่วนใหญ่ก็เป็นคนในแวดวงราชการเหมือนกัน
ก่อนอื่น ขอเล่าประวัติคร่าวๆ เราเป็นคนที่ทำงานเอกชนมาก่อน แต่พอทำงานไปสักพัก พ่อแม่ก็อยากให้ไปทำราชการ เพราะจะได้ดูแลพ่อแม่ได้ ประกอบกับตอนนั้น เงินเดือนเอกชนเราก็ไม่ได้มากพอ ถึงขนาดที่ไม่ต้องพิจารณาราชการ
ด้วยอะไรหลายๆอย่าง เราเลยตัดสินใจเข้ารับราชการแห่งหนึ่งซึ่งเป็นหน่วยงานที่คนเป็นหมื่นสมัครกันเข้ามาสอบ ตอนนี้เราทำมาได้3-4ปีแล้ว ตอนแรกก็เกิดปัญหามากมาย ตั้งแต่หัวหน้าไม่ทำงาน ต้องเรียนรู้เองทุกอย่าง ต้องดิ้นรนให้งานมันไปได้ ร้องไห้หนักมาก ตอนนั้นคิดว่าถ้าทำเก่งขึ้น ก็จะสบายมากขึ้น
แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้เก่งงานมากขึ้นแล้ว ไม่ได้เหนื่อยใจกับงานแล้ว แต่กลับเหนื่อยใจกับระบบ กับคนทำงาน ที่ทำให้หมดพลังทุกวัน เจอแต่ปัญหาที่สามารถแก้ได้ แต่ไม่มีใครอยากแก้ เช่น ประเมินผลงานตามเสน่ห์หา โพยงานไม่เท่าเทียม ใครเป็นเจ้าของเรื่อง ก็จะได้เป็นตลอดไป มีหน่วยงานนึงทำงานสำคัญหาย อีกหน่วยงานนึงต้องมารับผิดชอบ หรือจะเป็นการที่ทุกคนให้ความสำคัญหรือยกยอคนที่มีเส้นสาย เป็นลูกหลานคนโน้นเหลนคนนี้ มากกว่าคนที่ตั้งใจทำงานแต่เป็นลูกนาย ก. นาง ข. การที่ต้องเจออะไรแบบนี้ทุกวัน พอเรากลับบ้าน เราแทบไม่มีพลังทำอย่างอื่นเลย คิดอยู่ทุกวันว่าอยากลาออก แต่ก็ลาออกไม่ได้
มีใครมีความรู้สึกแบบนี้บ้างคะ สามารถแชร์หรือให้คำแนะนำได้เลยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
เหนื่อยใจกับระบบราชการ
ก่อนอื่น ขอเล่าประวัติคร่าวๆ เราเป็นคนที่ทำงานเอกชนมาก่อน แต่พอทำงานไปสักพัก พ่อแม่ก็อยากให้ไปทำราชการ เพราะจะได้ดูแลพ่อแม่ได้ ประกอบกับตอนนั้น เงินเดือนเอกชนเราก็ไม่ได้มากพอ ถึงขนาดที่ไม่ต้องพิจารณาราชการ
ด้วยอะไรหลายๆอย่าง เราเลยตัดสินใจเข้ารับราชการแห่งหนึ่งซึ่งเป็นหน่วยงานที่คนเป็นหมื่นสมัครกันเข้ามาสอบ ตอนนี้เราทำมาได้3-4ปีแล้ว ตอนแรกก็เกิดปัญหามากมาย ตั้งแต่หัวหน้าไม่ทำงาน ต้องเรียนรู้เองทุกอย่าง ต้องดิ้นรนให้งานมันไปได้ ร้องไห้หนักมาก ตอนนั้นคิดว่าถ้าทำเก่งขึ้น ก็จะสบายมากขึ้น
แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้เก่งงานมากขึ้นแล้ว ไม่ได้เหนื่อยใจกับงานแล้ว แต่กลับเหนื่อยใจกับระบบ กับคนทำงาน ที่ทำให้หมดพลังทุกวัน เจอแต่ปัญหาที่สามารถแก้ได้ แต่ไม่มีใครอยากแก้ เช่น ประเมินผลงานตามเสน่ห์หา โพยงานไม่เท่าเทียม ใครเป็นเจ้าของเรื่อง ก็จะได้เป็นตลอดไป มีหน่วยงานนึงทำงานสำคัญหาย อีกหน่วยงานนึงต้องมารับผิดชอบ หรือจะเป็นการที่ทุกคนให้ความสำคัญหรือยกยอคนที่มีเส้นสาย เป็นลูกหลานคนโน้นเหลนคนนี้ มากกว่าคนที่ตั้งใจทำงานแต่เป็นลูกนาย ก. นาง ข. การที่ต้องเจออะไรแบบนี้ทุกวัน พอเรากลับบ้าน เราแทบไม่มีพลังทำอย่างอื่นเลย คิดอยู่ทุกวันว่าอยากลาออก แต่ก็ลาออกไม่ได้
มีใครมีความรู้สึกแบบนี้บ้างคะ สามารถแชร์หรือให้คำแนะนำได้เลยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ