วันนี้ได้อ่านเรื่อง “ธิดานายช่างหูก” จากอรรถกถาธรรมบท แล้วมีบางประโยคที่ทำให้เราหยุดคิดอยู่นาน
เด็กสาววัยเพียง 16 ปี กลับเป็นคนที่ระลึกถึงความตายอยู่เสมอไม่ใช่เพราะนางหวาดกลัวความตายแต่เพราะนางเข้าใจว่า…
ชีวิตไม่เที่ยง และความตายสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ยอมรับตามตรงว่า ตอนแรกที่อ่านก็รู้สึกว่า ทำไมเด็กอายุเพียงเท่านี้ถึงคิดเรื่องความตายได้ลึกซึ้งขนาดนี้
แต่พออ่านต่อไปเรื่อย ๆ กลับรู้สึกว่า บางทีสิ่งที่นางเข้าใจ อาจเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่อย่างเราหลงลืมไป เราใช้ชีวิตแต่ละวันโดยคิดว่า พรุ่งนี้ยังมีเวลา
พรุ่งนี้ค่อยโทรหา พรุ่งนี้ค่อยไปหา พรุ่งนี้ค่อยพูดคำว่าขอโทษ พรุ่งนี้ค่อยทำสิ่งดี ๆ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มต้นใหม่
แต่ความจริงคือ…
เราไม่เคยได้รับคำรับรองเลยว่า “พรุ่งนี้” จะมาถึง เรื่องนี้ทำให้เรานึกถึงคำว่า “มรณาสติ”
การระลึกถึงความตาย ไม่ได้หมายความว่าเราต้องใช้ชีวิตด้วยความเศร้าหรือหวาดกลัว
แต่บางครั้ง การรู้ว่าเรามีเวลาจำกัด
กลับทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลาที่มีอยู่มากขึ้น บางคำจึงควรพูดในวันที่ยังมีโอกาส
บางคนควรให้อภัยในวันที่ยังได้พบกันและบางความดี…ก็ควรทำในวันที่เรายังทำได้
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ เราไม่ได้รู้สึกกลัวความตายมากขึ้น กลับรู้สึกว่า…
เราอยากใช้ชีวิตในวันนี้ให้ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน อยากพูดดีกับคนที่เรารัก อยากลดเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องโกรธ อยากให้อภัยในสิ่งที่ควรวางลง
และอยากทำความดีเล็ก ๆ เท่าที่เรายังมีโอกาสทำ
เพราะเราไม่รู้ว่า
ชีวิตของเราจะเหลืออีกกี่วัน แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังเลือกได้คือ…
วันนี้ เราจะใช้เวลาที่มีอยู่อย่างไร
💭 แล้ววันนี้…
มีอะไรสักอย่างไหมที่คุณอยากทำให้คนที่คุณรัก แต่ยังไม่ได้ทำ?
เราได้ทำคลิปนี้ไว้ในเพจที่เราเป็นแอดมิน ลองดูกันได้ค่ะ อาจจะทำให้มีความคิดเรื่องมรณาสติมากขึ้น
เด็กสาววัย 16 ปี…ที่คิดถึง “วันสุดท้ายของชีวิต” ในทุก ๆ วัน
การระลึกถึงความตาย ไม่ได้หมายความว่าเราต้องใช้ชีวิตด้วยความเศร้าหรือหวาดกลัว
กลับทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลาที่มีอยู่มากขึ้น บางคำจึงควรพูดในวันที่ยังมีโอกาส
บางคนควรให้อภัยในวันที่ยังได้พบกันและบางความดี…ก็ควรทำในวันที่เรายังทำได้
และอยากทำความดีเล็ก ๆ เท่าที่เรายังมีโอกาสทำ
ชีวิตของเราจะเหลืออีกกี่วัน แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังเลือกได้คือ…
มีอะไรสักอย่างไหมที่คุณอยากทำให้คนที่คุณรัก แต่ยังไม่ได้ทำ?