เราผิดไหมที่เราเรื่องมีอะไรก็บอกแม่เสมอ

เรื่องมีอยู่ว่า ผมมีเพื่อนคนนึง ชื้อ เอ(นามสมมุติ) เป็นเพื่อนที่สนิทกันพอสมควรไปไหนไปกันแต่ ผมมีนิสัยที่มีเรื่องอะไรก็คุยกับแม่หมด เรื่องอาหารที่วิลัย เรื่องครู เรื่องเพื่อน ทุกอย่าฃเลยผมบอกหมด แล้วมีวันนึง เอ ไม่มาเรียน2-3วัน เพราะ เอ โดนไปนั่งเล่นที่ร้านเกม ซึ่งแม่ผมเขาเป็นคนที่สังเกตอะไรได้ดี วันนึง แม่ผมถามว่า ช่วงนี้ไม่เห็น เอเลย ผมเลยพูดความจริงไปว่า เอโดนไปร้านเกม แม่ผมเลยบอกว่าก็ช่วยมันกลับมาเรียนด้วยถ้าทำได้ หลายวันต่อมา เอกับผมขับรถออกมาจากวิลัย แล้วแม่ผมมารับพอดี ต้องเล่าก่อนว่า เอกับแม่ผมคุยกันถูกคอมาก คุยกันทีเกือบๆชั่วโมง แล้ววันนี้แม่ผมก็จะพาไปร้านเกม ทีนี้พอแม่ผมเห็น เอ ออกมาด้วยแม่ผมเลยชวนไปด้วย แม่ผมเลี้ยงด้วยนะ ทั้งค่าเล่น ค่าน้ำ พอเล่นจบออกมา กลับบ้านปกติ แต่หลังจากนั้น เอก็หลบหน้าแม่ผม ปกติผมกับเอจะออกมาพร้อมกัน แล้วเอก็มาคุยกับแม่ผม
แต่หลังจากพาเอไปร้านเกม เอก็เริ่มตีตัวออกห่าง แล้ว เอก็ไม่มาเรียนในช่วงคาบบ่ายแล้วตอนเย็นแม่ผมมารับกลับบ้าน แต่ตอนขากลับผมก็เจอ เอกับเพื่อนอีกคน ผมเลยตะโกนเรียก แล้วขอให้แม่วนไปคุยด้วยเพราะมีวิชานึงที่อาจาร์สั่งงานก็จะมาบอกนั้นแหละว่าต้องทำอะไร แต่ทีนี้ เอกับเพื่อน ขับรถหนีผมไป ผมก็งง ผมว่ามันมีอะไรแน่ก็มันไม่ใช่ปัญหาของผม ที่นี้ผมกับแม่มาคุยกันเรื่องเอ แม่ผมบอกว่า เอ เหมือนไม่พอใจที่ผมมีอะไรก็เล่าให้แม่ฟังหมด ทุกคนคิดยังไงครับ