หมู่บ้านชาวมอแกน บนเกาะสุรินทร์ใต้ (จ.พังงา) คือหนึ่งในชุมชนที่มีวิถีชีวิตดั้งเดิมและน่าทึ่งที่สุดแห่งหนึ่งในไทย ด้วยการดำรงชีวิตที่แทบไม่ได้อิงกับระบบกลไกของโลกยุคใหม่ จนได้รับการขนานนามว่า "หมู่บ้านไร้เวลา"
ความแปลกและเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ไม่มีนาฬิกา ไม่มีปฏิทิน ไม่นับอายุ: ชาวมอแกนดั้งเดิมไม่ได้นับวัน เดือน หรือปีเกิด และไม่มีคำว่า "เวลา" ในความหมายของการกะเกณฑ์ชั่วโมง ช่วงเวลาในชีวิตของพวกเขาถูกแบ่งง่ายๆ ผ่านปรากฏการณ์ธรรมชาติ เช่น ทิศทางลม ฤดูกาลมรสุม แสงแดด และระดับน้ำขึ้น-น้ำลง
ดวงตาสู้ผิวน้ำ (Moken Eye): นักวิจัยต่างชาติเคยศึกษาพบว่า เด็กชาวมอแกนสามารถหดรูรูปม่านตาและปรับรูปร่างเลนส์ตาขณะดำน้ำได้ดีกว่าคนทั่วไป ทำให้สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ใต้น้ำได้อย่างคมชัดโดยไม่ต้องสวมหน้ากากดำน้ำ
ภาษากายและการจับสัญญาณธรรมชาติ: พวกเขาสามารถรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติในทะเลได้อย่างแม่นยำ เช่น ในเหตุการณ์สึนามิปี 2547 ชาวมอแกนบนเกาะสุรินทร์สังเกตเห็นสัญญาณพฤติกรรมทะเลที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน จึงสามารถอพยพขึ้นที่สูงได้ทันเวลาโดยไม่มีใครเสียชีวิตแม้แต่คนเดียว
บ้านบนเสาสูงริมหาด (บ้านกะบ่าง): ตัวบ้านปลูกด้วยวัสดุธรรมชาติยกเสาสูงพ้นระดับน้ำทะเลขึ้น-ลงบนหาดทราย และในอดีตชีวิตส่วนใหญ่จะอยู่บนเรือ "กะบ่าง" ซึ่งเปรียบเสมือนบ้านลอยน้ำที่พาเดินทางย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาล
หมู่บ้านไร้เวลาของชาวมอแกน
หมู่บ้านชาวมอแกน บนเกาะสุรินทร์ใต้ (จ.พังงา) คือหนึ่งในชุมชนที่มีวิถีชีวิตดั้งเดิมและน่าทึ่งที่สุดแห่งหนึ่งในไทย ด้วยการดำรงชีวิตที่แทบไม่ได้อิงกับระบบกลไกของโลกยุคใหม่ จนได้รับการขนานนามว่า "หมู่บ้านไร้เวลา"
ความแปลกและเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ไม่มีนาฬิกา ไม่มีปฏิทิน ไม่นับอายุ: ชาวมอแกนดั้งเดิมไม่ได้นับวัน เดือน หรือปีเกิด และไม่มีคำว่า "เวลา" ในความหมายของการกะเกณฑ์ชั่วโมง ช่วงเวลาในชีวิตของพวกเขาถูกแบ่งง่ายๆ ผ่านปรากฏการณ์ธรรมชาติ เช่น ทิศทางลม ฤดูกาลมรสุม แสงแดด และระดับน้ำขึ้น-น้ำลง
ดวงตาสู้ผิวน้ำ (Moken Eye): นักวิจัยต่างชาติเคยศึกษาพบว่า เด็กชาวมอแกนสามารถหดรูรูปม่านตาและปรับรูปร่างเลนส์ตาขณะดำน้ำได้ดีกว่าคนทั่วไป ทำให้สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ใต้น้ำได้อย่างคมชัดโดยไม่ต้องสวมหน้ากากดำน้ำ
ภาษากายและการจับสัญญาณธรรมชาติ: พวกเขาสามารถรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติในทะเลได้อย่างแม่นยำ เช่น ในเหตุการณ์สึนามิปี 2547 ชาวมอแกนบนเกาะสุรินทร์สังเกตเห็นสัญญาณพฤติกรรมทะเลที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน จึงสามารถอพยพขึ้นที่สูงได้ทันเวลาโดยไม่มีใครเสียชีวิตแม้แต่คนเดียว
บ้านบนเสาสูงริมหาด (บ้านกะบ่าง): ตัวบ้านปลูกด้วยวัสดุธรรมชาติยกเสาสูงพ้นระดับน้ำทะเลขึ้น-ลงบนหาดทราย และในอดีตชีวิตส่วนใหญ่จะอยู่บนเรือ "กะบ่าง" ซึ่งเปรียบเสมือนบ้านลอยน้ำที่พาเดินทางย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาล