คือ ฉันก็จำไม่ได้ว่าตัวเอง น่ะ เริ่มอึดอัด เริ่มไม่อยากคุย เริ่ม รำคาญคนในบ้านตอนไหน ฉันแค่มาบอกเล่าเฉยๆ ว่าตอนเด็กที่บ้านฉันเป็นไงและสงสัยกับความรู้สึกอึดอัดกับคนที่บ้านของฉัน แค่นั้น ไม่ดร่าม่าน่ะทุกคนนน



   ที่บ้านน่ะ พ่อแม่ชอบทะเลาะกัน  ตั้งแต่อนุบาลแล้ว
ฉันเป็นเด็ก หอบหืด
ตอนอนุบาล เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นจนพ่อถึงกับดุคุณแม่  ไม่ก็พูดขึ้นว่า  จะให้ ลูก ### หรอ   เพราะ พ่อชอบสูบบุหรี่หนักและกินเหล้าด้วย  ตอนนั้นพี่สาวฉันน่าจะ ประถมหรือเปล่าน่ะ? จำไม่ค่อยได้  แม่เคยเล่าว่าพี่สาวน่ะ ตอนอนุบาล ไม่ก็ ประถม  ลงจากขั้นสอง มาพูดกับพ่อแม่ว่า   จะหยุดทะเลาะกันตอนไหนคนจะนอน  อะไรประมาณนี้น่ะ
    ฉันแค่ฟังมาเฉยๆ  พอฉันเกิดมา จนขึ้น ตอนป.1ไม่ก็ 2 จำไม่ได้เรื่องมันนานมาก   ตอนดึก ตอนนั้นฉันนอนไม่หลับ ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไร  พี่สาวฉันหลับไปแล้วแต่ก็สะดุ้งตื่น   เพระาเสียงดังจากข้างล่าง  (บอกก่อนบ้านฉัน เป็น บ้านสองชั้น ด้านล่างเป็นปูนด้านบนเป็นไม้ ฉันกับพี่นอนด้านบน)
พี่ฉันค่อยหลุกขึ้น    ลุกจากฟูกเตียง ก่อนแนบหูลงกลับพื้นไม้   ฉันก็ทำตาม เสียงอู้อี้ เหมือนคนคุยกันเสียงดังมาก   พี่สาวฉันตอนนั้นป.ไหนไม่รู้จำไม่ได้
บอกว่า   พ่อแม่ทะเลาะกันก่อนพี่สาวจะไล่ฉันให้ไปนอน และตั้งแต่นั้นเวลามีเสียงคนคุยกันดังด้านล่างฉันมักจะตีไปว่า ทะเลาะกัน (ก็น่ะ ความเข้าใจแบบเด็กๆ)
แล้วพ่อกับแม่ มาทะเลาะกันหนักตอน ป.1 เทอมสอง       ตอนนั้นฉันนั้งหน้าทีวี ดูการ์ตูนช่อง 89 ไป พลาง  แม่กลับมาจากที่ทำงาน  พร้อมเอกสารปึกใหญ่  กับโน็ตบ็ค     ตอนนั้น  ก้มเก็บของ  พ่อตอนนั้นฉันคิดว่าน่าจะเมา    เข้าใกล้แม่ ก่อนจะโดน แม่ ใช้มือฝากแรงๆ    ก่อนจะทะเลาะกันอีกครั้ง ฉันจำได้แค่ว่า
กล้าตีผัวหรอ อะไรสักอย่าง  ก่อนจะโดนไล่ให้ไปนอน  ที่สวน พ่อก็ขับรถออกไป เลย  ฉันก็กลับไป ดู ทีวีต่อ      พร้อม กับคำในหัวว่า  เสียงดังจัง ประมาณนั้นอ่ะน่ะ เด็กๆก็งี้

และหลังจากนั้น ไม่กี่วันพ่อก็ ถอดทีวี  กับของต่างๆ  พี่ฉันถามว่าทำไปทำไม พ่อบอกว่า   แม่จะได้รู้ไงว่าของที่บ้านนี้เป็นของใคร  ฉันมานั้งคิดย้อนหลัง พร้อมส่ายหัวอย่างหนัก   พ่อฉันนี้มัน"โคตรจะไม่สมควรเป็นพ่อ"

พอแม่กลับมา แม่ก็เงียบไปสักพัก ก่อนจะไล่ฉันไปนอนตั้งแต่หัววัน  ตอนนั้นฉันอยากร้องไห้มาก เพราะ ทีวี เปรียบเหมือนเพื่อนฉัน ตอนนั้นฉันอยาก ตลหัวพ่อมาก แต่ไม่ทำ ไม่รู้ทำไม


พอป.3 ฉันมีน้องชาย  พ่อก็เริ่มทะเลาะกับแม่น้อยลง แล้วนั้นถือว่าดี แต่พ่อก็กลับมาเหมือนเดิม -_-   ช่วงนั้น เป็นช่วงที่ฉันโดน บูลลี่บ่อยน่ะเพราะฉันเป็นคนอ่อนต่อโลกมาก ดูไร้เดียงสา ดูเอ๋อ จนโดนเอาไปพูดลับหลังตลอด ฉันไม่ค่อยชอบเลย
ตอนนั้นฉันถูกครูเอ็นดูมากเพราะรู้ว่าที่บ้านฉันเป็นแบบนี้ จนอาจจะโดนมั่นไส้จากคนในชั้นเรียนมั้ง?
มีเหตุการณ์หนึ่งที่ฉันไม่ลืมเลย
คือตอนนั้ยพี่สาวฉันน่าจะ ประมาณม.2 มั้ง พี่ไปซื้อของกับเพื่อน ตอนนั้นฉันอยู่กับน้องชายแล้วน้องชายก็ร้องไม่หยุด แม่ก็ไปทำงาน   ฉันอยู่กับพ่อ  พ่อเดินมาตอนน้องร้องไ้หก่อนอุ้มน้องตอนนั้นกลิ่นพ่อมีทั้งบุหรี่ และเหล้าติดตัว เพราะพึ่งลงมาจากสวนยาง  พ่อก็เป่าอะไรสักอย่างแบ้สท่องคาถาก่อนจะมห้ฉันไปเอาหว้ายมา   แต่ฉันไม่ยอมพร้อมอุ้มน้องชายแล้วตะโกนกับไปว่า " น้องมันไม่ได้โดนผีเข้าสักหน่อย" ก่อนอุ้มน้องขึ้นชั้นสอง  ของบ้าน แล้วล็อคประตูเอากุญแจสำรองไว้ข้างในห้องตัสเง แล้วนั้งร้องไห้ในห้องนั้น โดยที่น้องชายน่ะหบับไปแล้ว   หลักจากนั้นไม่รู้ว่ากี่ชั่วโมงน่ะ พี่ก็มาพร้อมเคระประตู ก่อนจะเข้ามานั้งในห้องแล้งคุยกับฉันเบาๆ จนไม่กี่ชั้วโมงแม่ก็มาพอดี  แล้ว ก็มาถามเรื่องฉันก็เล่าๆ  จากนั้นแม่ก็ลงไป เหมือนน่าจะไปโทรศัพท์     

หลังจากวันนั้น เวลามองพ่อมักตะมีภาพในหัวเสมอว่าฉันน่ะ ด่าพ่อ แล้วจากวันนั้น สัปดาห์ต่อมาพ่อก็ไปบ้าน ปู่กับย่าแล้วไม่กลับมาอีกเลยทฉันรู้แค่ว่า ที่บ้านน่ะมีหนี้สิน อะไรสักอย่าง  แล้วฉันก็เริ่ม นอนไม่หลับมาเรื่อยๆ ตอนนั้นไม่รู้ทำไมมีความคิดแค่ว่า   
อยากนอน เฉยๆ  
ป.4-5 ฉันก็ยังถูกแชวโดยกลุ่มเดิม ใช้และอากาศ  นอนไม่หลับคือ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างจน หลับกลางอากาศจะใช้เวลาหลับนานมากก(มั้ง?)   ป.6 ได้อยู่ห้องวิทย์พลังสิบ ได้ครูโหด  อยู่เป็นคนูประจำชั้น เม้าร์หน่อย ครูแก่ ปากจัดมาก  ฉันเคยส่งเอกสารช้า ก็โดนครูปฝแก่พูดว่า   ไม่เป็นตาสิแตก  แล้วคนในกลุ่มที่ค่อยแซวนั้นก็หัสเราะ   ฉันไม่ชอบครูเลย เอาเป็นว่า ป.6 เป็นช่วงเวลาที่ฉันเกลียดที่สุด และช่วงป.6 ฉันก็ มักถูกเำื่อนๆที่สนิทปั่นหัว   หลอกด่าว่า โง่ ภาษาเหนือ  แถมโดน เปรียบเทียบกับพี่จนเสียความรู้สึก พอจบ ป.6 ฉันก็ ไม่ติดต่อเพือ่เก่าสักคน  โครตน่ารำคาญ มากตอนพยายามมาติดตาม พยายามมาชวรคุย ผ่าน ช่องทางออนไลน์


ใช้และก็ฉันไม่เล่าให้แม่ฝั่งเลย  แล้วแม่ก็ชอบถามฉัน เช่น ที่โรงเรียนเป็นไง  ฉันก็ตอบว่า ก็ดีอยู่ แม่ก็มักถาม  แบบไหน จนน่ารำคาญ อาจจะเพระา ฮอร์โมน
แช้วตอนป.6 ฉันไปตามนัดหมอ แม่ให้ฉันไปนั้งกับญาติที่แผนก จิตเวชเรพาะญาติทำงานที่นั้น   ญาติบอกมห้ฉันไปวาดรูป ฉันก็วาดตามจิตนาการ  ไปเรื่อย พอแม่มารับแม่ก็ให้ฉันไป รอด้านนอก  ญาติเอาภาพฉันไปให้ คนในแผนกจิตเวช คนในแผนกจิตเวชก็บอกว่า   ฉันเนี่ยเหมือนจะเป็น ความจำเสื่อม อะไรสักอย่างและก็อื่นๆฉันจำไม่ได้ ตอนนั้นฉันอึ้งมาก  ว่าฉันแค่วาดเล่นภาพฉันก็ถูกตีความไปแล้ว  ตอนนั้นฉันแต่วาด  คนในเนินญาติ กับเต็นท์  เพระาอยากไปกางเต็นท์มากๆ    อีกภาพฉันวาดเป็น ตัวละครฉัน ตอนนั้น ติดเพลง Happy fake  ,911, แล้วก็เพลงต่างๆที่ดิ่งๆเศร้าๆ มาก เลยวาด ตัวละคร ชายหนุ่มมัดผมห้างม้าตํ่า สีนํ้าตาล ขอบตามีการขอบตาดำเล็กน้อย  มีหน้ากากยิ้ม   กับใบนห้าที่แท้จริงที่ทำหน้าแบบนี้  -_-   ฉันงงมากส่าเป็นแบบนั้นได้ไง  และก็ดอกกุหลาบที่ยังวาดไม่เป็น    ตอนนั้นฉันรู้สึกไม่ชอบอย่างแรงเพราะ ภาพที่ฉันวาดฉันแค่วาดจากหัวที่ว่างเปล่าของฉันเฉยๆ   เห้อ... แล้ก็ลื่มบอก  ตอนไปแผนกนั้นน่ะ พยาบาลที่แผนกก็ถามญาติฉันว่า เด็กมาใหม่หรอ?  ญาติฉันก็บอกว่านี่ หลาน แม่เขาไว้ พยาบาลก็บอก อ้อ นึกส่ามาใหม่เหมือนมาก ตอนนั้นฉันไม่คิดอะไร  แต่มานั้งย้อนคิดดูแล้ว อืม..ฉันเหมือนขนาดนั้นเชียวหรอ ไม่อยากจะเชื่อแฮะ   ใช้ จนถึงตอนนั้น ฉันก็มีปัญหานอนไม่หลับ อาจจะความเครียด มั้งเรพาะตอนนั้นทะเลาะกับแม่หนักมากเรื่องจะเข้าโรงเรียนมัธยมไหน
จากนั้นก็ไม่คุยกับแม่อีก เพราะถือว่า เรือ่งไหนไ
ที่สำคัญจะไม่บอกแม่เด็ดขาดไม่อยากไปคุยด้วย ไม่รู้ทำไมอ่ะนะ จนตอนนี้ม.1 แล้ว ยัง เพิ่มเติมคือ นอนดึกกว่าเดิมเรพาะมาอยู่หอแล้ว นอนไม่หลับเหมือนเดิม ไม่คุยกับแม่เหมือนเดิม   ล่าสุดคือ ชอบกินกาแฟที่โรงเรียนที่เขามีขายด้วย ลาเต้อร่อยมากเลย
และก็ ของคุณที่ อ่านจนจบ บาย แค่เรื่องของเด็กคนหนึ่ง ที่ขี้เกียดไปวันๆ 🦊☕