《กรงที่ไร้ซี่กรง》

- ในห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้หน้าต่างและประตู
- มีเพียงแสงสลัวจากอดีต
- ที่ลอดผ่านรอยแยกของความทรงจำ
- เราต่างเป็นทั้ง "นักโทษ" และ "ผู้คุม"
- ของหัวใจตัวเอง
- กุญแจถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่เมื่อวาน
- เหลือเพียงเงาของวันวาน
- ที่คอยตีกรอบชีวิต ให้เดินวนซ้ำรอยเดิม
- บางครั้ง... การกักขังที่เจ็บปวดที่สุด
- ไม่ใช่กรงเหล็กที่ล็อกด้วยแม่กุญแจหนาเตอะ
- หากแต่เป็น "ความคุ้นชิน"
- ที่ทำให้เรายอมจำนนต่อพื้นที่แคบ ๆ
- ปูเสื่อนอนลงบนหยาดน้ำตาและรอยแผลเก่าอย่างเงียบงัน
- จนหลงลืมไปว่า... ท้องฟ้าข้างนอกนั้น
- กว้างใหญ่และอิสระเพียงใด