เราเป็นผู้หญิงที่แข็งทื่อมากเลยค่ะ เวลาเห็นคนอื่นแสดงความรัก เราก็ต้องหลบตา มองเป็นเรื่องแปลกที่จู่ๆก็ทำอะไรไม่ถูก การกอดกัน การพูดจาด้วยคำหวานๆ การสัมผัส เราจะตอบสนองไวมาก คือหนีออกมาจากตรงน้นไว555 สาเหตุเป็นเพราะพ่อแม่ไม่เคยแสดงออกให้เรารู้ว่าความรักคืออะไร (นอกจากการปฏิบัติเลี้ยงดูที่โตขึ้นจะรู้เองว่านี่ก็เป็นการแสดงความรัก)
ก่อนอื่นเลย พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เราจำความไม่ได้ เราอยู่กับแม่และสลับไปอยู่กับพ่อบ้าง เพราะพ่อมีแฟนใหม่แล้ว ค่าใช้จ่ายในชีวิตเรา100%มาจากพ่อ แม่เป็นคนเลี้ยงดูสั่งสอนเรามากกว่าพ่อ
เราสำนึกในบุญคุณทั้งหมดนะคะก่อนที่เราจะบ่นอะไรออกไป เรารักพ่อแม่ค่ะ
แม่เราเป็นคนที่อารมณ์ไม่มั่นคง เสียงดัง เอะอะโวยวาย เป็นห่วงเราแต่จะเป็นอารมณ์ขู่ให้กลัวเราจะได้ไม่กล้าทำผิด มากกว่าการห่วงใยแบบอ่อนโยน หรือสอนให้รู้จักทางที่ถูกต้องจะได้ไม่ทำผิด
ส่วนพ่อเราเขาใช้เงินในการบอกรัก ขออะไรก็ให้หมด แต่ไม่เคยถามว่ากินข้าวอร่อยมั้ย เรียนเหนื่อยมั้ย สุขภาพเป็นไง ไม่เคยโทรหาเลย เราจะเป็นคนโทรหาเขาเองตั้งแต่เด็กจนโต พอเราโทรไปทีนึง เขาก็จะพูดแต่เาื่องตัวเอง แล้วจบด้วยคำว่า ยุ่งงาน เดี๋ยวไปทำงานก่อน ส่วนเราก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังเลย เพราะเราเกรงใจ คิดตลอดว่าเรารบกวนเขา เวลาคุยโทรศัพท์เราก็จะพูดแค่ “ ค่ะ ค่ะพ่อ ค่ะ เข้าใจค่ะ “
เราโตมานิสัยเสีย ใบหน้าเราเรียบเฉย เวลาเราป่วย เราขับรถไปหาหมอเอง เคยนิ้วเท้าหักเพราะชนขอบเตียงแรงมาก555
เราก็ตะเกียกตะกายออกจากบ้านไปเองตอนเที่ยงคืน ไม่บอกแม่เพราะเกรงใจด้วย แล้วก็รู้สึกว่าเราไหว เลยไม่อยากรบกวน แม่มาเห็นตอนเช้าว่าเข้าเฝือก แม่ก็ว่าเราประมาท แล้วดึกดื่นไม่นอนมัวแต่เล่นมือถือ
ไปเรียนกรุงเทพ เราก็เคยชินกับการทำอะไรคนเดียว เจ็บป่วย อุบัติเหตุ ไปเองหมดเพราะมีเงินในบัญชึ มีประกันที่พ่อทำให้ด้วย เลยไม่เคยโทรบอกไรใครเลย
ก็มีบ้างที่พ่อแม่รับรู้ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่ตามอาการเรา ไม่ได้ห่วงว่าเราดีขึ้นยัง พอพวกท่านป่วยบ้าง เราไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร เราทำได้เแค่เทคแคร์แบบไม่พูด หายาให้ ไปโรงพยาบาลมั้ยจะขับรถพาไป แต่เรากลับโดนด่ากลับมาอย่างน้อยใจว่าเรามันเย็นชาไม่เคยห่วงใครเลย
แม่เรามีดบาด ตะโกนบอกเรา เราก็หาอุปกรณ์ทำแผลไปทำให้ แล้วก็จบ ก็โดนบ่นอีกว่าด้านชา ไม่ปลอบแม่สักคำ
เรากดดันนะ แต่ก็เริ่มเรียนรู้ตอนที่มีเพื่อนมีแฟน เราได้รับความอ่อนโยน ความรัก การเทคแคร์ เราเลยรู้ว่ามันรู้สึกดี เพื่อนๆกอดเราได้ตอนที่เราเสียใจ แฟนบอกรักเราคอยถามไถ่ เรารู้สึกดี
เราโตขึ้นก็เฉยชาน้อยลง เราอยากพูดหวานๆกับพ่อแม่บ้าง เผื่อเขาได้รับแบบเราแล้วเขาอาจจะรู้สึกดีแบบเรา แล้วอยากทำกลับให้เราบ้าง แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิมค่ะ555 แต่เราโอเคนะ ก็ไม่เป็นไร เราก็โทรไปถามไถ่ท่านตลอด ว่างก็กลับบ้านตลอด จากกรุงเทพไปบ้านมันแค่1-2ชมเอง เราก็บอกรักท่านทุกวัน พ่อเรา ถ้าบอกรัก เขาก็จะโอนเงินมาให้บอกว่าค่าขนม555 เราก็คิดในแง่บวกว่าเออพวกท่านรักเราแหละ แค่แสดงออกไม่เป็นเหมือนกัน
เรารักแต่แสดงออกไม่เป็นว่ารัก
ก่อนอื่นเลย พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เราจำความไม่ได้ เราอยู่กับแม่และสลับไปอยู่กับพ่อบ้าง เพราะพ่อมีแฟนใหม่แล้ว ค่าใช้จ่ายในชีวิตเรา100%มาจากพ่อ แม่เป็นคนเลี้ยงดูสั่งสอนเรามากกว่าพ่อ
เราสำนึกในบุญคุณทั้งหมดนะคะก่อนที่เราจะบ่นอะไรออกไป เรารักพ่อแม่ค่ะ
แม่เราเป็นคนที่อารมณ์ไม่มั่นคง เสียงดัง เอะอะโวยวาย เป็นห่วงเราแต่จะเป็นอารมณ์ขู่ให้กลัวเราจะได้ไม่กล้าทำผิด มากกว่าการห่วงใยแบบอ่อนโยน หรือสอนให้รู้จักทางที่ถูกต้องจะได้ไม่ทำผิด
ส่วนพ่อเราเขาใช้เงินในการบอกรัก ขออะไรก็ให้หมด แต่ไม่เคยถามว่ากินข้าวอร่อยมั้ย เรียนเหนื่อยมั้ย สุขภาพเป็นไง ไม่เคยโทรหาเลย เราจะเป็นคนโทรหาเขาเองตั้งแต่เด็กจนโต พอเราโทรไปทีนึง เขาก็จะพูดแต่เาื่องตัวเอง แล้วจบด้วยคำว่า ยุ่งงาน เดี๋ยวไปทำงานก่อน ส่วนเราก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังเลย เพราะเราเกรงใจ คิดตลอดว่าเรารบกวนเขา เวลาคุยโทรศัพท์เราก็จะพูดแค่ “ ค่ะ ค่ะพ่อ ค่ะ เข้าใจค่ะ “
เราโตมานิสัยเสีย ใบหน้าเราเรียบเฉย เวลาเราป่วย เราขับรถไปหาหมอเอง เคยนิ้วเท้าหักเพราะชนขอบเตียงแรงมาก555
เราก็ตะเกียกตะกายออกจากบ้านไปเองตอนเที่ยงคืน ไม่บอกแม่เพราะเกรงใจด้วย แล้วก็รู้สึกว่าเราไหว เลยไม่อยากรบกวน แม่มาเห็นตอนเช้าว่าเข้าเฝือก แม่ก็ว่าเราประมาท แล้วดึกดื่นไม่นอนมัวแต่เล่นมือถือ
ไปเรียนกรุงเทพ เราก็เคยชินกับการทำอะไรคนเดียว เจ็บป่วย อุบัติเหตุ ไปเองหมดเพราะมีเงินในบัญชึ มีประกันที่พ่อทำให้ด้วย เลยไม่เคยโทรบอกไรใครเลย
ก็มีบ้างที่พ่อแม่รับรู้ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่ตามอาการเรา ไม่ได้ห่วงว่าเราดีขึ้นยัง พอพวกท่านป่วยบ้าง เราไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร เราทำได้เแค่เทคแคร์แบบไม่พูด หายาให้ ไปโรงพยาบาลมั้ยจะขับรถพาไป แต่เรากลับโดนด่ากลับมาอย่างน้อยใจว่าเรามันเย็นชาไม่เคยห่วงใครเลย
แม่เรามีดบาด ตะโกนบอกเรา เราก็หาอุปกรณ์ทำแผลไปทำให้ แล้วก็จบ ก็โดนบ่นอีกว่าด้านชา ไม่ปลอบแม่สักคำ
เรากดดันนะ แต่ก็เริ่มเรียนรู้ตอนที่มีเพื่อนมีแฟน เราได้รับความอ่อนโยน ความรัก การเทคแคร์ เราเลยรู้ว่ามันรู้สึกดี เพื่อนๆกอดเราได้ตอนที่เราเสียใจ แฟนบอกรักเราคอยถามไถ่ เรารู้สึกดี
เราโตขึ้นก็เฉยชาน้อยลง เราอยากพูดหวานๆกับพ่อแม่บ้าง เผื่อเขาได้รับแบบเราแล้วเขาอาจจะรู้สึกดีแบบเรา แล้วอยากทำกลับให้เราบ้าง แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิมค่ะ555 แต่เราโอเคนะ ก็ไม่เป็นไร เราก็โทรไปถามไถ่ท่านตลอด ว่างก็กลับบ้านตลอด จากกรุงเทพไปบ้านมันแค่1-2ชมเอง เราก็บอกรักท่านทุกวัน พ่อเรา ถ้าบอกรัก เขาก็จะโอนเงินมาให้บอกว่าค่าขนม555 เราก็คิดในแง่บวกว่าเออพวกท่านรักเราแหละ แค่แสดงออกไม่เป็นเหมือนกัน