2 วัน 1 คืนกับอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ในวันที่ฝนโปรยปรายฉบับเบาบาง

          "นึกภาพไม่ออก" ผมคิดในใจขณะนั่งดูกระทู้จากกลุ่มท่องเที่ยวว่า 'อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่' มีหน้าตายังไง พยายามเอาสิ่งที่เห็นมาปะติดปะต่อก็แล้ว แต่ยังจินตนาการไม่ชัดเจนถึงภาพรวมของสถานที่แห่งนี้ ครั้นพอว่างจากงาน เลยถือโอกาสเดินทางไปเยี่ยมชมด้วยตัวเองเสียเลย
          ผมออกเดินทางช่วงเช้าตรู่ของวันพฤหัสบดีที่ 10 กันยายน ด้วยรถยนต์ไฟฟ้า BYD ATTO 3 ตัว EXTENED เริ่มจากบ้านผมในตัวเมืองระยอง ตั้งหมุดที่อุทยานแห่งชาติปลายทาง จับจากระยะทางอยู่ที่ประมาณ 209 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณ 3 ชั่วโมงกับ 30 นาทีครับ และนี่เป็นค่าใช้จ่ายหลักของทริปนี้

10 กันยายน 2026
- ค่าเข้าอุทยาน 70 บาท
-  ชาร์จแบตขาลงจากเขาที่ร้าน รีคอล อีส้าน อีสาน คอนเซ็ปต์ แอท เขาใหญ่ 217.56 บาท
- ค่าโรงแรม โรงแรมฟอร์จูนดีพลัสเขาใหญ่ คืนละ 845.87 ไม่รวมอาหารเช้า (ผมจองผ่าน Trip นะครับ)
11 กันยายน 2026
- ชาร์จแบตที่ร้าน รีคอล อีส้าน อีสาน คอนเซ็ปต์ แอท เขาใหญ่ ช่วงเช้าก่อนออกเดินทาง 145.78 บาท
- ค่าเข้าอุทยาน 70 บาท
- ค่าทางด่วนจากบางปะกง => แยกโป่ง 70 บาท

หมายเหตุ*** ผมชาร์จแบตจากบ้านไว้เต็ม 100% ก่อนออกเดินทาง รถสามารถวิ่งได้ 480 กม. โดยประมาณนะครับ ส่วนค่าอาหารและค่าอื่นๆขอไม่นำมาคิดรวม เพราะผมไปคนเดียวเลยกินน้อยมาก เพื่อนๆลองประเมินเองน่าจะดีกว่า

          เส้นทางหลักที่ผมเดินทาง เป็นเส้น 331 ไปโคราชนั่นแหละครับ แต่เหมือนระบบจะพาผมวกเข้าไปจากทางปราจีนบุรี ระหว่างทางมีการทำถนน ทำให้บางจุดรถติดนิดหน่อย
          ผมเข้าเขตอุทยานช่วงบ่ายคล้อย รู้สึกงงๆว่าจะต้องไปต่อทางไหน เพราะภาพในหัวคือทุ่งและลานกางเต็นท์กว้างๆที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นถนนสองเลนที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี



          "อากาศดีชะมัด" ผมรำพันกับตัวเองตอนขับรถฝ่าฝนพรำปนแดดอ่อนจางๆสลับกัน อาจจะด้วยเป็นวันทำงาน นักท่องเที่ยวเลยเบาบางลงจากที่ควรจะเป็น ผมไม่มีแพลน ไม่มีภาพในหัว และไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี อาศัยขับช้าๆไปตามทาง เจออะไรน่าสนใจค่อยลงไปเก็บภาพเท่านั้นเอง
          จุดแรก ผมเห็นนักท่องเที่ยวเกาะกลุ่มกันหนาแน่น เลยจอดรถลงไปแอบมอง เห็นป้าย 'น้ำตกเหวนรก' ตั้งอยู่ เลยรีบสับขาลงไปที่นั่นทันที ตรงนั้นเป็นลานกว้าง สามารถจอดรถได้หลายคันนะครับ มีร้านอาหารและห้องน้ำไว้คอยบริการ ดูแล้วน่าจะเป็นจุดเช็คอินใหญ่อีกจุดหนึ่ง
          ผมแบกขาตั้งกล้องติดตัว สืบเท้าเข้าไปตามแนวป่าสีเขียว ผู้คนคับคั่งกว่าบริเวณทางเข้า เสียงจอแจดังระงมไปทั่วทางเดิน ระหว่างก้าวขา เห็นผู้คนที่สวนออกมาร้องโอดโอย สร้างความสงสัยในใจขึ้นทันที พอเดินไปถึงน้ำตกเท่านั้นแหละครับ อ๋อ! เสียงดังแทบตะโกน






          อธิบายให้เห็นภาพสำหรับเพื่อนๆที่ยังไม่เคยไป ทางเดินไปยัง 'น้ำตกเหวนรก' เป็นทางเดินเล็กๆลัดเลาะไปตามป่า ระหว่างทางจะได้ยินเสียงน้ำไหลตลอดทาง เดินง่ายครับ เพราะเป็นทางราบไปซะ 90% แต่ปัญหามันคือปลายทางนี่แหละครับ ขั้นบันไดสูงชันระดับ 45 องศาที่ทอดยาวลงไปด้านล่าง ประกาศเสียงดังว่าหากคุณอยากเห็นน้ำตกแบบ 4K คุณต้องก้าวข้ามมันไปเท่านั้น!
          ขาลงพอทน ขาขึ้นพอเลย!! ขนาดผมเดินขึ้นเขาอยู่บ่อยๆ เจอระบบนี้เข้าไปถึงกับเข่าอ่อนเหมือนกันนะครับ บันไดมันชันชวนให้ปวดเข่าจริงๆ แต่นั่นแหละครับ สิ่งที่แลกมาคือความสวยงามของน้ำตกเบื้องหน้า อาจจะเป็นช่วงฝนพอดี น้ำแรงมาก แรงระดับที่พัดพาละอองจิ๋วซัดสาดไปทั่วบริเวณโดยรอบ ราวกับฝนกำลังกระหน่ำพื้นที่ตรงนั้นแบบไม่ปราณีใคร






          ผมใช้เวลาร่วมกับเพื่อนๆแถวนั้นอยู่ครู่ใหญ่ เก็บเกี่ยวเอาความชุ่มชื่นหัวใจเป็นพลังให้กับตัวเองในวันที่รู้สึกอ่อนแรง ละอองน้ำที่กระเซ็นมากระทบตัว ลบเอาความเหนื่อยล้าออกไปจากหัวใจจนหมด ขาตั้งกล้องที่เตรียมมา ไม่ได้แม้แต่จะรูดซิบเปิดออกดู ผมวางมันเอาไว้ตรงม้านั่งเหล็กสีน้ำตาลเก่า และทอดสายตามองไปรอบตัวด้วยความอิ่มเอม






          ผมออกเดินทางต่อ จนพบกับจุดที่นักท่องเที่ยวกำลังรวมตัว ผมรีบจอดข้างทาง และลงไปจอยกับทุกคนที่กำลังมีความสุขกับการเก็บภาพรอบตัว บริเวณนี้เริ่มมีทุ่งกว้างสีเขียวให้เห็น แสงแดดเริ่มปรากฏตัวบ้างประปราย
          'อ่างเก็บน้ำสายศร' กว้างราว 200-300 เมตร ทอดยาวอยู่ริมป่าข้างทาง ผมลงไปถ่ายรูปอยู่ชั่วหนึ่ง ก่อนจะออกเดินทางต่อไปยังจุดถัดไป ส่วนตัวผมชอบที่นี่นะครับ บรรยากาศดี แต่ด้วยเวลาที่รัดตัว ผมจะต้องหาที่พักให้ทันก่อนตะวันจะตกดิน เพราะตอนนี้ก็ปาเข้าไปบ่าย 3 โมงแก่ๆแล้ว




          ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็เข้าเขตศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแล้วครับ ฝนกระหน่ำลงมาอีกครั้งแบบไม่ปราณี เรียกว่าปรับตัวกันไม่ทันทีเดียว ผมแวะเข้าห้องน้ำ ก่อนจะออกเดินทางต่อไปยังจุดที่ผมไม่มีแพลน



          จากจุดบริการไม่ไกล รอบข้างแปรสภาพเป็นทุ่งสีเขียวสุดลูกตา ฝนเริ่มเบาลง ทำให้พอเห็นรอบข้างชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ผมขับรถแบบไม่รีบไม่ร้อน เอื่อยเฉื่อยไปตามริมทาง จุดไหนคนเยอะ ผมก็พร้อมจะลงทันที
          'หอดูสัตว์หนองผักชี' เป็นอีกจุดที่ผมลงไปแบบไม่ประสีประสา ตรงนั้นมีจุดจอดรถเล็กๆ นักท่องเที่ยวเบาบาง เวลานั้นปาเข้าไป 4 โมงโดยที่ผมยังไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ใด ผมเดินอ้อมรั้วข้างศาลาเก่า ลัดเลาะไปตามทางดินแดงที่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำหลังฝน เฉอะแฉะหน่อย แต่ก็พอกล้อมแกล้มไปต่อได้ สองข้างทางเป็นทุ่งกว้างครับ สีเขียวอ่อนสลับแก่ราวกับภาพวาดที่ผมชอบตอนเด็ก ฉากหลังเป็นภูเขาสลับไปมา ด้านบนเป็นกลุ่มเมฆสีเทาที่พร้อมจะคายหยดน้ำลงมาตลอดเวลา







          เอาจริงๆก็หวั่นๆเหมือนกันนะครับ ผมเห็นจากป้ายตรงไหนซักที่บอกว่าให้ระวังช้างป่าออกหากิน กอปรกับผมไปภูกระดึงบ่อย มีความชาชินกับป้ายที่เขียนว่าช้างป่าจะออกหากินช่วงหลัง 3 โมง ก้มมองนาฬิกา นี่มันได้เวลาของพวกพี่เค้าแล้วนี่หว่า จะไปต่อก็เกร็งๆ ครั้งจะหันหลังกลับก็ไม่ควร เพราะมาถึงขนาดนี้แล้ว
          ขณะนั้นมีผมเดินเข้าไปคนเดียวเลยนะครับ มีคนเดินสวนออกมาประปราย ผมเดินช้าๆไปตามทางดินแดง บางช่วงของกอหญ้ามีทางแหวกให้เดินออกไปเชยชมอะไรบางอย่าง ที่ต้องบอกแบบนี้เพราะผมไม่กล้าโผล่หน้าเข้าไป เกิดไปจ๊ะเอ๋กับพี่ช้างเข้าผมน่าจะหมดลม
          ผมเดินทางต่อไปจนถึงปลายทาง หอส่องสัตว์มีลักษณะคล้ายบ้านที่ยกสูง ถ้ามีมืดกว่านี้คงน่ากลัวพิลึก ที่ด้านบนมีนักท่องเที่ยวสองคนกำลังคุยกันอยู่ ผมแอบได้ยินว่าเค้าเคยเห็นช้างลงมากินน้ำด้วย เมื่อสาแก่ใจแล้ว ผมก็รีบกลับทันทีก่อนที่แสงตะวันมันจะลาลับขอบฟ้าไป






          กลับจากตรงนั้น ผมแวะถ่ายรูปทิวเขาแถวป้ายหินข้างทาง คิดว่าน่าจะเป็นจุดเช็คอินจุดหลักอีกแห่ง แบตรถเริ่มหมด รวมไปถึงแบตของตัวผมเองด้วย เมื่อดูแล้วจากนี้ไปไม่มีที่จอด ผมเลยลงจากเขาไปทางปากช่อง และแวะจอดรถชาร์จแบตที่ร้านอาหาร  รีคอล อีส้าน อีสาน คอนเซ็ปต์ แอท เขาใหญ่ จุดนี้ห่างจากทางลงบริเวณศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่แค่ไม่กี่ร้อยเมตรครับ
          เมื่อรถพร้อม ผมเดินทางเข้าพักที่ โรงแรมฟอร์จูนดีพลัสเขาใหญ่ 1 คืน ครั้งแรกผมตั้งใจจะนอนเต็นท์ของอุทยาน แต่ด้วยนักท่องเที่ยวที่น้อยมาก บวกกับฝนที่โปรยปรายตลอดเวลา ผนวกไปด้วยความกลัว ผมเลยเลือกโรงแรมแบบไม่ลังเล