ถ้าพรุ่งนี้เราจำกันไม่ได้ แล้ววันนี้เราจะรักกันทำไม
เพิ่งไปดู *เฮนรี่จีบซ้ำๆ* มา แล้วมีคำถามหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวหลังหนังจบ
**ถ้าคนที่เรารัก ตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้แล้วจำเราไม่ได้เลย เราจะยังรักเขาไปทำไม?**
ในเรื่อง นางเอกมีช่วงเวลาของชีวิตที่ยาวนานกว่าพระเอกมาก เธอสามารถเดินทางไปในช่วงเวลาต่าง ๆ ได้ ขณะที่พระเอกกลับมีชีวิตอยู่เพียงแค่วันเดียว ทุกครั้งที่วันใหม่มาถึง ความทรงจำของเขาก็เริ่มต้นใหม่ เขาไม่รู้จักเธอ ไม่รู้ว่าเคยรักเธอ ไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
มันเลยเกิดคำถามขึ้นมาว่า แล้วความสัมพันธ์แบบนี้จะมีความหมายอะไร?
ตอนแรกพระเอกเองก็ไม่อยากให้นางเอกต้องมาจมอยู่กับตัวเอง เขามองว่าการที่เธอต้องรักใครสักคนที่ไม่มีวันจำเธอได้ มันไม่ยุติธรรมกับชีวิตของเธอเลย
แต่คำตอบของหนังกลับไม่ได้ซับซ้อนอะไร
**เธอมีความสุขเพียงแค่ได้เห็นเขา**
ไม่จำเป็นว่าเขาจะจำเธอได้หรือไม่
ไม่จำเป็นว่าเขาจะรู้ว่าเธอเคยอยู่ในชีวิตเขาหรือเปล่า
แค่ได้เห็น ได้อยู่ใกล้ ๆ ได้สัมผัสกันในช่วงเวลานั้น สำหรับเธอมันก็เพียงพอแล้ว
และผมว่าตรงนี้เองที่หนังพูดถึงความรักได้สวยมาก
เพราะบางทีความรักอาจไม่ได้เกิดขึ้นจากการที่อีกฝ่าย “จำเราได้” เสมอไป
เหมือนกับหมาที่อยู่กับเรา มันไม่สามารถสื่อสารกับเราได้ทุกเรื่อง ไม่สามารถบอกได้ว่าเมื่อเช้ามันคิดอะไร หรือทำไมวันนี้มันถึงมานั่งข้าง ๆ เรา แต่เรารู้ว่ามันรักเรา
และมันเองก็น่าจะรู้ว่าเรารักมัน
เราไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายที่สมบูรณ์ ความรักบางอย่างมันอยู่ในใจ และการรับรู้ถึงมันก็เพียงพอแล้ว
สิ่งที่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจอีกอย่างคือ ตอนแรกพระเอกพยายามจะปกป้องนางเอกด้วยการบอกว่าเธอไม่ควรเอาชีวิตมาผูกไว้กับเขา แต่สุดท้ายเขากลับต้องยอมรับว่า
**ความสุขของคนคนหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่เราควรตัดสินแทนเขา**
เขาอาจคิดว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีอนาคต เพราะเขาจำอะไรไม่ได้ แต่สำหรับเธอ การได้รักเขาในวันนี้ก็มีความหมายแล้ว
มันทำให้ผมนึกถึงความแตกต่างระหว่างความรักของพวกเขากับคู่รักที่อยู่ด้วยกันมานาน
คู่รักทั่วไปมีความทรงจำร่วมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
รู้ว่าอีกคนชอบอะไร
รู้ว่าอีกคนไม่ชอบอะไร
รู้ว่าเวลาโกรธควรพูดอย่างไร
รู้ว่าเรื่องไหนไม่ควรพูด
แต่ในขณะเดียวกัน ความคุ้นเคยก็อาจทำให้สิ่งที่เคยพิเศษกลายเป็นเรื่องธรรมดา
จากคนที่เราเคยรอคอยทั้งวัน กลายเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ กันทุกวันจนบางครั้งเราลืมไปแล้วว่า ครั้งหนึ่งเราเคยดีใจแค่ไหนที่ได้เจอเขา
แต่สำหรับพระเอกกับนางเอก ทุกครั้งที่เจอกันคือการเริ่มต้นใหม่
**ทุกวันคือวันแรกของความรัก**
มันคงเหนื่อยมากสำหรับนางเอก เพราะเธอจำทุกอย่างได้ ในขณะที่เขาลืมทุกอย่าง แต่ในอีกมุมหนึ่ง มันก็ทำให้เธอได้เห็นเขาในช่วงเวลาที่หลายคนอาจไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว นั่นคือช่วงเวลาที่อีกคนยังทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ยังทำให้เราอยากรู้จักกันใหม่ และยังทำให้การได้เจอกันเป็นเรื่องพิเศษ
แล้วเธอจะเบื่อไหม?
บางทีอาจจะเบื่อก็ได้
บางทีวันหนึ่งเธออาจจะเหนื่อยกับการต้องเริ่มต้นใหม่ซ้ำ ๆ
แต่สิ่งที่หนังทำให้ผมคิดก็คือ เราไม่มีทางรู้หรอกว่าความรักของเราจะอยู่ได้นานแค่ไหน ต่อให้เป็นคู่รักที่มีความทรงจำร่วมกันมาตลอดยี่สิบปี ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะยังรักกันไปอีกยี่สิบปี
เราทุกคนต่างก็มีชีวิตอยู่กับ “ช่วงเวลาหนึ่ง” เหมือนกัน
ของเก่าผ่านไปแล้ว
อนาคตยังมาไม่ถึง
และสิ่งเดียวที่เรามีจริง ๆ ก็คือ **ตอนนี้**
บางครั้งเราอาจมัวแต่คิดว่าอีกห้าปีจะเป็นอย่างไร
ความสัมพันธ์นี้จะไปถึงไหน
เขาจะยังรักเราอยู่หรือเปล่า
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตไหม
จนลืมไปว่า ตอนนี้เรายังนั่งอยู่ข้างกัน
ตอนนี้ยังมีโอกาสกอดกัน
ตอนนี้ยังมีโอกาสบอกว่ารัก
ตอนนี้ยังมีโอกาสทำให้อีกคนมีความสุข
บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องรู้ว่าความรักจะอยู่ตลอดไปหรือไม่
แค่รู้ว่า **วันนี้เรายังรักกัน และวันนี้เรายังทำให้กันมีความสุข** ก็อาจเพียงพอแล้ว
เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะจำเรื่องของวันนี้ได้มากแค่ไหน วันหนึ่งความทรงจำทั้งหมดก็จะกลายเป็นอดีตอยู่ดี
สิ่งที่สำคัญจึงอาจไม่ใช่การพยายามทำให้ทุกช่วงเวลาคงอยู่ตลอดไป
แต่อาจเป็นการทำให้ช่วงเวลาที่เรายังมีอยู่ตรงหน้า
**เป็นช่วงเวลาที่เราอยากจดจำที่สุด**
และถ้าวันพรุ่งนี้ใครสักคนลืมเราไปจริง ๆ อย่างน้อยเราก็เคยรักกันในวันนี้
แค่นั้นก็คงมีความหมายมากพอแล้ว
ถ้าพรุ่งนี้เราจำกันไม่ได้ แล้ววันนี้เราจะรักกันทำไม ... รีวิว Henry จีบซ้ำๆ
เพิ่งไปดู *เฮนรี่จีบซ้ำๆ* มา แล้วมีคำถามหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวหลังหนังจบ
**ถ้าคนที่เรารัก ตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้แล้วจำเราไม่ได้เลย เราจะยังรักเขาไปทำไม?**
ในเรื่อง นางเอกมีช่วงเวลาของชีวิตที่ยาวนานกว่าพระเอกมาก เธอสามารถเดินทางไปในช่วงเวลาต่าง ๆ ได้ ขณะที่พระเอกกลับมีชีวิตอยู่เพียงแค่วันเดียว ทุกครั้งที่วันใหม่มาถึง ความทรงจำของเขาก็เริ่มต้นใหม่ เขาไม่รู้จักเธอ ไม่รู้ว่าเคยรักเธอ ไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
มันเลยเกิดคำถามขึ้นมาว่า แล้วความสัมพันธ์แบบนี้จะมีความหมายอะไร?
ตอนแรกพระเอกเองก็ไม่อยากให้นางเอกต้องมาจมอยู่กับตัวเอง เขามองว่าการที่เธอต้องรักใครสักคนที่ไม่มีวันจำเธอได้ มันไม่ยุติธรรมกับชีวิตของเธอเลย
แต่คำตอบของหนังกลับไม่ได้ซับซ้อนอะไร
**เธอมีความสุขเพียงแค่ได้เห็นเขา**
ไม่จำเป็นว่าเขาจะจำเธอได้หรือไม่
ไม่จำเป็นว่าเขาจะรู้ว่าเธอเคยอยู่ในชีวิตเขาหรือเปล่า
แค่ได้เห็น ได้อยู่ใกล้ ๆ ได้สัมผัสกันในช่วงเวลานั้น สำหรับเธอมันก็เพียงพอแล้ว
และผมว่าตรงนี้เองที่หนังพูดถึงความรักได้สวยมาก
เพราะบางทีความรักอาจไม่ได้เกิดขึ้นจากการที่อีกฝ่าย “จำเราได้” เสมอไป
เหมือนกับหมาที่อยู่กับเรา มันไม่สามารถสื่อสารกับเราได้ทุกเรื่อง ไม่สามารถบอกได้ว่าเมื่อเช้ามันคิดอะไร หรือทำไมวันนี้มันถึงมานั่งข้าง ๆ เรา แต่เรารู้ว่ามันรักเรา
และมันเองก็น่าจะรู้ว่าเรารักมัน
เราไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายที่สมบูรณ์ ความรักบางอย่างมันอยู่ในใจ และการรับรู้ถึงมันก็เพียงพอแล้ว
สิ่งที่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจอีกอย่างคือ ตอนแรกพระเอกพยายามจะปกป้องนางเอกด้วยการบอกว่าเธอไม่ควรเอาชีวิตมาผูกไว้กับเขา แต่สุดท้ายเขากลับต้องยอมรับว่า
**ความสุขของคนคนหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่เราควรตัดสินแทนเขา**
เขาอาจคิดว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีอนาคต เพราะเขาจำอะไรไม่ได้ แต่สำหรับเธอ การได้รักเขาในวันนี้ก็มีความหมายแล้ว
มันทำให้ผมนึกถึงความแตกต่างระหว่างความรักของพวกเขากับคู่รักที่อยู่ด้วยกันมานาน
คู่รักทั่วไปมีความทรงจำร่วมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
รู้ว่าอีกคนชอบอะไร
รู้ว่าอีกคนไม่ชอบอะไร
รู้ว่าเวลาโกรธควรพูดอย่างไร
รู้ว่าเรื่องไหนไม่ควรพูด
แต่ในขณะเดียวกัน ความคุ้นเคยก็อาจทำให้สิ่งที่เคยพิเศษกลายเป็นเรื่องธรรมดา
จากคนที่เราเคยรอคอยทั้งวัน กลายเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ กันทุกวันจนบางครั้งเราลืมไปแล้วว่า ครั้งหนึ่งเราเคยดีใจแค่ไหนที่ได้เจอเขา
แต่สำหรับพระเอกกับนางเอก ทุกครั้งที่เจอกันคือการเริ่มต้นใหม่
**ทุกวันคือวันแรกของความรัก**
มันคงเหนื่อยมากสำหรับนางเอก เพราะเธอจำทุกอย่างได้ ในขณะที่เขาลืมทุกอย่าง แต่ในอีกมุมหนึ่ง มันก็ทำให้เธอได้เห็นเขาในช่วงเวลาที่หลายคนอาจไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว นั่นคือช่วงเวลาที่อีกคนยังทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ยังทำให้เราอยากรู้จักกันใหม่ และยังทำให้การได้เจอกันเป็นเรื่องพิเศษ
แล้วเธอจะเบื่อไหม?
บางทีอาจจะเบื่อก็ได้
บางทีวันหนึ่งเธออาจจะเหนื่อยกับการต้องเริ่มต้นใหม่ซ้ำ ๆ
แต่สิ่งที่หนังทำให้ผมคิดก็คือ เราไม่มีทางรู้หรอกว่าความรักของเราจะอยู่ได้นานแค่ไหน ต่อให้เป็นคู่รักที่มีความทรงจำร่วมกันมาตลอดยี่สิบปี ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะยังรักกันไปอีกยี่สิบปี
เราทุกคนต่างก็มีชีวิตอยู่กับ “ช่วงเวลาหนึ่ง” เหมือนกัน
ของเก่าผ่านไปแล้ว
อนาคตยังมาไม่ถึง
และสิ่งเดียวที่เรามีจริง ๆ ก็คือ **ตอนนี้**
บางครั้งเราอาจมัวแต่คิดว่าอีกห้าปีจะเป็นอย่างไร
ความสัมพันธ์นี้จะไปถึงไหน
เขาจะยังรักเราอยู่หรือเปล่า
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตไหม
จนลืมไปว่า ตอนนี้เรายังนั่งอยู่ข้างกัน
ตอนนี้ยังมีโอกาสกอดกัน
ตอนนี้ยังมีโอกาสบอกว่ารัก
ตอนนี้ยังมีโอกาสทำให้อีกคนมีความสุข
บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องรู้ว่าความรักจะอยู่ตลอดไปหรือไม่
แค่รู้ว่า **วันนี้เรายังรักกัน และวันนี้เรายังทำให้กันมีความสุข** ก็อาจเพียงพอแล้ว
เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะจำเรื่องของวันนี้ได้มากแค่ไหน วันหนึ่งความทรงจำทั้งหมดก็จะกลายเป็นอดีตอยู่ดี
สิ่งที่สำคัญจึงอาจไม่ใช่การพยายามทำให้ทุกช่วงเวลาคงอยู่ตลอดไป
แต่อาจเป็นการทำให้ช่วงเวลาที่เรายังมีอยู่ตรงหน้า
**เป็นช่วงเวลาที่เราอยากจดจำที่สุด**
และถ้าวันพรุ่งนี้ใครสักคนลืมเราไปจริง ๆ อย่างน้อยเราก็เคยรักกันในวันนี้
แค่นั้นก็คงมีความหมายมากพอแล้ว