เพื่อนเราใช้ความสวยหาผู้ชายต่างชาติรวยๆเลี้ยงมาได้ตลอด ตั้งแต่เรียนจบ ทำแต่งานกลางคืนแปปๆก็ได้เงินเยอะแล้ว ไม่มีประสบการณ์ทำงานอะไรเลยถึงจะจบ ปตรี ใช้ชีวิตแบบอยากได้อะไรผู้ชายก็จ่ายให้แค่เป็นแฟนกับเขาก็พอ หลังจากนั้นประมาณ4-5ปี ผู้ชายคนนั้นก็เริ่มไม่สนใจและหยุดจ่ายเงิน เพื่อนอยากออกจากตรงนั้น เราเลยพาเพื่อนเราออกจากเซฟโซน เราบอกเพื่อนว่าเลิกหวังพึ่งคนอื่นได้แล้ว หางานทำ ใช้ความรู้ที่มี ยืนด้วยตัวเองต่อไปมันก็โอเค
หลังจากเริ่มงาน บ่นอยากลาออกบ่อยมาก เพราะว่าไม่เคยเจอคนเยอะๆ ไม่เคยทำงานร่วมกับคนอื่น ไม่โอเคกับเงินเดือนทั้งๆที่เขาสตารืทให้เยอะมากแล้วสำหรับเด็กจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์ เราก็บอกว่าทำไปก่อน เก่งขึ้นแล้วเขาก็อัพให้ หรือไปอัพที่อื่นก็ได้ แค่อย่าไปเลือกทางเดิมก็พอ แต่พูดไปก็เท่านั้นตอนนี้ก็ยังคงเลือกเส้นทางเดิมคือหาผู้ชายคนใหม่ในที่ทำงาน เขาก็ดันมาชอบมันอีก เลยตกลงเป็นแฟนกันตั้งแต่เข้ามาทำงานได้ 1 อาทิตย์ คนนั้นก็เปย์แต่ไม่เยอะเท่าคนเดิม มันก็รู้สึกว่าไม่โอเคได้เงินน้อยกว่าเดิม ไม่สปอร์ตเท่าคนเก่า แล้วพอคนเก่ารู้ว่ามีคนใหม่เลี้ยงก็กลับมาง้อ มันก็บอกว่าจะลาออกแล้วจะกลับไป เราเหนื่อยที่ต้องมารับฟังเรื่องพวกนี้ซ้ำๆ เราก้บอกอยู่ว่าทำไมต้องไปรอพึ่งผู้ชายขนาดนั้น แค่เขาเปย์ก็เก็บไว้กินขนมขำๆก็ได้ ทำไมต้องเหมือนจะบ้า หลอกเอาเงินอย่างเดียวก็ได้แล้วตั้งใจทำงาน เก็บประสบการณ์แล้วเอาไปทำอย่างอื่นที่ได้เงินเยอะขึ้นได้ มันก็ไม่อยากทำ มันต้องการให้เขาจริงจังและให้เงินเยอะๆ มันมองว่าให้เยอะแปลว่ารักเยอะ ให้ค่าเยอะ ถ้าจะเสียตัวแต่ได้เงินเยอะๆก่อนมันคือการลงทุนจริงหรอ แต่สำหรับเรามองว่ามันคือการใช้ตัวเองหากินรึป่าว ความรักถ้าเขาอยากให้เขาก็ให้เองมั้งนะ
ระหว่างวันที่ทำงานก็ยังทักมาบ่นเรื่องผู้ชายว่าเขาไม่สนใจ เราก็บอกอยู่ว่านี่คือที่ทำงาน คนเราก็เครียดงานสิ ว่างขนาดที่มีเวลาคิดเรื่องผู้ชายเลยหรอ เราพูดทุกวันๆจนเราเริ่มจะไม่ชอบเพื่อนตัวเองแล้ว เรารู้สึกผิดมากที่รู้สึกรำคาญเพื่อนตัวเอง หลังจากที่พูดแบบนี้บ่อยๆ เพื่อนเราก็ยังคงทำตัวแบบเดิม ไม่พัฒนาตัวเองด้านการทำงานเลย จะหาแต่คนเลี้ยงเหมือนเดิม จนมีคนที่ตำแหน่งใหญ่กว่าเข้ามาดูหน้างาน เขาก็มาชอบมัน ตามประสาคนสวย ตอนแรกมันบอกว่ามันไม่ชอบ แต่ก็ยังเปิดทางให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามาเพราะคนนี้เข้ามาวันแรกก็เปย์ทุกคน เรารู้เลยว่าเราไม่สามารถทำให้เพื่อนเปลี่ยนความคิดได้แล้ว
เราควรทำยังไงต่อไปดี เรารู้อยู่แล้วว่าวันนึงผู้ชายพวกนนั้นเขาก้ต้องกลับบ้าน กลับประเทศตัวเอง คนประเทศนี้ดังเรื่องมีคนนึงที่บ้าน มาทำงานต่างถิ่นก็มีอีกคนนึง เขาจะมาจริงจังกับผู้หญิงที่ไม่ทำอะไรเลย อยู่เฉยๆได้จริงๆหรอ เพราะผู้หญิงประเทศเขาขึ้นชื่อเรื่องขยันทำมาหากิน สวยด้วยเก่งด้วย แทบจะไม่พึ่งผู้ชายเลยด้วซ้ำ เราเห็นสภาพตอนที่เพื่อนพยายามหางาน ตอนที่ผู้ชายไม่ให้เงินแล้ว มันแบบดูแย่มากๆ ถึงจะชีวิตแย่ขนาดนั้นไลฟ์สไตล์ก็ยังคงแพงเหมือนตอนที่โดนเปย์ ตอนนี้ก็เราก็รับฟังอย่างเดียวแต่ไม่ให้คำปรึกษาแล้วเพรราะเรารู้สึกเครียด ไม่มีคำจะพูดด้วยแล้ว
ความสวยเราก็อยากมีบ้างนะ ตอนนี้แค่พอดูได้ ไปไหนก็โดนปฎิบัติดีด้วย มีแต่คนรักคนชอบ ได้เงินมาง่ายๆ บางทีเราก็ได้แต้มบุญไปด้วย แต่เราไปด้วยแล้วเหมือนผู้จัดการดารา 55555 แต่เราก็บอกมันว่าถ้าสวยเราก็ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่จะลาออกงานให้เขาเลี้ยง ตอนอยู่ต่างจังหวัดเพื่อนเรานิสัยดีมาก ดูขยันทำอะไรด้วยตัวเองมาตลอด พอไปใช้ชีวิตแบบนั้นหลายปี นิสัยเปลี่ยนไปจนเราอยู่ด้วยแทบไม่ได้เลย ติดนิสัยเอาแต่ใจมาก จนทะเลาะกันหนัก แต่ก็ดีกันแล้วเพราะความเป็นเพื่อนนั่นแหละ เราไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมายกตัวอย่างให้มันฟังแล้ว ว่าจุดจบของผญแบบนั้นเป็นยังไง
อยากรู้ว่าคนสวยที่ไม่ต้องทำงาน ให้ผชเลี้ยงตลอดไป มันดีจริงไหม
หลังจากเริ่มงาน บ่นอยากลาออกบ่อยมาก เพราะว่าไม่เคยเจอคนเยอะๆ ไม่เคยทำงานร่วมกับคนอื่น ไม่โอเคกับเงินเดือนทั้งๆที่เขาสตารืทให้เยอะมากแล้วสำหรับเด็กจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์ เราก็บอกว่าทำไปก่อน เก่งขึ้นแล้วเขาก็อัพให้ หรือไปอัพที่อื่นก็ได้ แค่อย่าไปเลือกทางเดิมก็พอ แต่พูดไปก็เท่านั้นตอนนี้ก็ยังคงเลือกเส้นทางเดิมคือหาผู้ชายคนใหม่ในที่ทำงาน เขาก็ดันมาชอบมันอีก เลยตกลงเป็นแฟนกันตั้งแต่เข้ามาทำงานได้ 1 อาทิตย์ คนนั้นก็เปย์แต่ไม่เยอะเท่าคนเดิม มันก็รู้สึกว่าไม่โอเคได้เงินน้อยกว่าเดิม ไม่สปอร์ตเท่าคนเก่า แล้วพอคนเก่ารู้ว่ามีคนใหม่เลี้ยงก็กลับมาง้อ มันก็บอกว่าจะลาออกแล้วจะกลับไป เราเหนื่อยที่ต้องมารับฟังเรื่องพวกนี้ซ้ำๆ เราก้บอกอยู่ว่าทำไมต้องไปรอพึ่งผู้ชายขนาดนั้น แค่เขาเปย์ก็เก็บไว้กินขนมขำๆก็ได้ ทำไมต้องเหมือนจะบ้า หลอกเอาเงินอย่างเดียวก็ได้แล้วตั้งใจทำงาน เก็บประสบการณ์แล้วเอาไปทำอย่างอื่นที่ได้เงินเยอะขึ้นได้ มันก็ไม่อยากทำ มันต้องการให้เขาจริงจังและให้เงินเยอะๆ มันมองว่าให้เยอะแปลว่ารักเยอะ ให้ค่าเยอะ ถ้าจะเสียตัวแต่ได้เงินเยอะๆก่อนมันคือการลงทุนจริงหรอ แต่สำหรับเรามองว่ามันคือการใช้ตัวเองหากินรึป่าว ความรักถ้าเขาอยากให้เขาก็ให้เองมั้งนะ
ระหว่างวันที่ทำงานก็ยังทักมาบ่นเรื่องผู้ชายว่าเขาไม่สนใจ เราก็บอกอยู่ว่านี่คือที่ทำงาน คนเราก็เครียดงานสิ ว่างขนาดที่มีเวลาคิดเรื่องผู้ชายเลยหรอ เราพูดทุกวันๆจนเราเริ่มจะไม่ชอบเพื่อนตัวเองแล้ว เรารู้สึกผิดมากที่รู้สึกรำคาญเพื่อนตัวเอง หลังจากที่พูดแบบนี้บ่อยๆ เพื่อนเราก็ยังคงทำตัวแบบเดิม ไม่พัฒนาตัวเองด้านการทำงานเลย จะหาแต่คนเลี้ยงเหมือนเดิม จนมีคนที่ตำแหน่งใหญ่กว่าเข้ามาดูหน้างาน เขาก็มาชอบมัน ตามประสาคนสวย ตอนแรกมันบอกว่ามันไม่ชอบ แต่ก็ยังเปิดทางให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามาเพราะคนนี้เข้ามาวันแรกก็เปย์ทุกคน เรารู้เลยว่าเราไม่สามารถทำให้เพื่อนเปลี่ยนความคิดได้แล้ว
เราควรทำยังไงต่อไปดี เรารู้อยู่แล้วว่าวันนึงผู้ชายพวกนนั้นเขาก้ต้องกลับบ้าน กลับประเทศตัวเอง คนประเทศนี้ดังเรื่องมีคนนึงที่บ้าน มาทำงานต่างถิ่นก็มีอีกคนนึง เขาจะมาจริงจังกับผู้หญิงที่ไม่ทำอะไรเลย อยู่เฉยๆได้จริงๆหรอ เพราะผู้หญิงประเทศเขาขึ้นชื่อเรื่องขยันทำมาหากิน สวยด้วยเก่งด้วย แทบจะไม่พึ่งผู้ชายเลยด้วซ้ำ เราเห็นสภาพตอนที่เพื่อนพยายามหางาน ตอนที่ผู้ชายไม่ให้เงินแล้ว มันแบบดูแย่มากๆ ถึงจะชีวิตแย่ขนาดนั้นไลฟ์สไตล์ก็ยังคงแพงเหมือนตอนที่โดนเปย์ ตอนนี้ก็เราก็รับฟังอย่างเดียวแต่ไม่ให้คำปรึกษาแล้วเพรราะเรารู้สึกเครียด ไม่มีคำจะพูดด้วยแล้ว
ความสวยเราก็อยากมีบ้างนะ ตอนนี้แค่พอดูได้ ไปไหนก็โดนปฎิบัติดีด้วย มีแต่คนรักคนชอบ ได้เงินมาง่ายๆ บางทีเราก็ได้แต้มบุญไปด้วย แต่เราไปด้วยแล้วเหมือนผู้จัดการดารา 55555 แต่เราก็บอกมันว่าถ้าสวยเราก็ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่จะลาออกงานให้เขาเลี้ยง ตอนอยู่ต่างจังหวัดเพื่อนเรานิสัยดีมาก ดูขยันทำอะไรด้วยตัวเองมาตลอด พอไปใช้ชีวิตแบบนั้นหลายปี นิสัยเปลี่ยนไปจนเราอยู่ด้วยแทบไม่ได้เลย ติดนิสัยเอาแต่ใจมาก จนทะเลาะกันหนัก แต่ก็ดีกันแล้วเพราะความเป็นเพื่อนนั่นแหละ เราไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมายกตัวอย่างให้มันฟังแล้ว ว่าจุดจบของผญแบบนั้นเป็นยังไง