สวัสดีทุกคนที่ผ่านเข้ามาเห็นข้อความ เรื่องราวเล็กๆน้อยๆที่จะมาระบายเพื่อความสะบายใจของตัวเจ้าของเอง
เราเป็นเด็กคนนึงที่ไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แม่เสียตอนเราเด็ก ยังไม่รู้ประสีประสาเลยด้วย ส่วนพ่อน่ะหรอ ไม่รู้เหมือนกันเลย รู้ตัวอีกทีก็โตพอที่รู้ว่าเรานั้นไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้า ต้องอาศัยอยู่กับญาติๆ แต่ด้วยความที่ฐานะไม่ดี ต้องอาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็กจนถึงจบม.6 จากนั้นก็ได้ทุนๆนึงมา ซึ่งได้มีโอกาสเรียนต่อมหาลัยนี้ก็ดีใจมากๆเลยแหละ แต่น่าก็ไม่ได้จะดีเสมอไปหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีอุปสรรคในการใช้ชีวิตเสมอ และจะราบรื่นเสมอใช่ไหมล่ะ แต่ตัวเจ้าของกระทู้นี้ หากได้มองความราบรื่นนี้หรือไม่
ทุกครั้งที่ผ่านมาได้ในแต่ละวันต้องคิดต้องเครียดว่าจะต้องเจออะไรบ้างนะ เช่นวันนี้เลย เราไปสอบมา ขาไปไปกับเพื่อน แต่เพื่อนกับเราเรียนคนละที่ เวลากลับก็ไม่ตรง เราเองก็มีเพื่อนในกลุ่มนะแต่ว่า...เหมือนเขาจะไม่ค่อยสนิทกับเรา เราเองก็ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากเขามากด้วย เพราะว่าเราก็เกรงใจด้วย เราเองที่ไม่มีรถไปเรียน ขับไม่เป็น บางคนอ่านแล้วอาจจะเกิดความสงสัยว่าทำไมไม่ฝึก?
อย่างแรกเลย เราเคยฝึกเมื่อเด็ก ตอนนั้นเด็กมากๆ น่าจะประถม4 ช่วงแรกเหมือนจะไปได้ด้วยดี แต่ผิดคาดค่ะ รถบรรทุกใหญ่10ล้อตามเรามาติดๆ แล้วด้านหน้าเราก็มีรถบรรทุกอีกคันจอดซ่อมอยู่ฝั่งที่เรากำลังขับไป ซึ่งตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าด้านหลังมีรถตาม แค่ได้ยินเสียงจากคนที่สอนเราขับ แต่ก็ยังอุ่นใจเพราะนึกว่าเขานั้นกำลังช่วยเราพยุงจับท้ายรถอยู่ แต่รู้หรือไม่ว่าเขาได้ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกที่เราเร่งคันเร่งออกไปกลางถนนใหญ่แล้วนั้นแหละ คือจุดจบ
เราหักคอเพราะกลัวมาก กลัวจะไปชนรถบรรทุกและกลัวรถหลังที่ตามมา เขาบีบแตรใส่อีก ส่วนคนสอนเขาตะโกนมาว่าหักคอๆเรา ตอนนั้นสติไม่มีแล้ว กลัวจนใจสั่นมากๆทั้งตัวสั่นไปหมด จากนั้นอยู่ๆก็รับน้ำหนักรถไม่ไหว เอียงไปซ้านไปชนรั้วของคนอื่นจนพัง ส่วนหน้าเราน่ะหรอ นู้นชี้ลงล่าง จากนั้นไม่กล้าฝึกขับอีกเลย
จนกระทั่งจบม.3 ญาติๆบอกให้ฝึกขับมอไซ แต่ที่บ้านน้าไม่มีมอไซจะฝึกขับไงล่ะ ส่วนญาติที่บอกให้ฝึกเขาก็ไม่ยอมฝึกให้ บอกว่าไม่ว่างๆ ขาเราไม่ถึงนู้นนี่นั่น จนเปิดเทอมเราก็กลับศูนย์ไปเรียนไปอยู่นั่น
เวลาไปเรียนจะมีรถรับส่งมารับ และที่ศูนย์ไม่มีมอไซ มีแต่รถยนต์ จนกระทั่งขึ้นม.6 ที่ศูนย์บ้านพักมีรถมอไซ น้องๆที่ขับเป็นก็สอนเรานะ แต่ฝึกได้แบบแอบๆฝึกช่วงปิดเทอม1รอบ เพราะเป็นรถศูนย์ เด็กๆไม่สมควรยุ่ง มีกฎอยู่ เราเลยไม่กล้า
อ้อลืมไปว่าเราน่ะไม่ได้กลับบ้านน้าบ่อยนะ เพราะไม่ใช่บ้านน้าแต่เป็นบ้านแฟนน้า ไม่อยากรบกวนเยอะและไม่ชิน รู้สึกว่าเป็นคนนอก เราเลยเลือกที่จะหางานพิเศษทำ ได้บ้างไม่ได้บ้าง เหนื่อยมากแต่ละงานที่เคยทำ
ส่วนตอนเด็กช่วงปิดเทอมก็กลับไปบ้านญาติที่บอกให้ฝึกขับรถอะ เขาทำอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว เราช่วยตั้งแต่เด็กจนจบม.3อะ ตอนเด็กได้ตังนะ แต่ได้ไม่เยอะหรอก ก็เข้าใจได้ แต่พอขึ้นม.1ก็ไม่ได้ บอกว่าดี๋ยวให้อาทิตย์ละ500นะ ค่อยให้แต่ไม่เคยให้ ช่วยฟรีๆเลย
อ้อได้กินข้าว3มื้อกับได้นอน ทุกๆปีเขาบอกจะให้ค่าขนมให้เราไปช่วยเขา แต่เขาไม่ให้ เราก็ได้แต่อดทนและได้บอกน้า น้าก็แค่พูดว่าทำๆไมไม่ได้ ทั้งๆที่รับปากจะให้ ตอนนั้นเราร้องไห้อะ เหนื่อยแบบเหนื่อยมาก ทั้งโดนด่าโดนว่า ลูกค้าเยอะ ตื่นแบบตื่นตี5ไม่ก็6โมงเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดร้าน ร้านปิด4-5โมง
จากนั้นเราเลยตัดสินใจว่าม.4ต้องหาทำที่อื่นละ ก็หานะคะ ให้น้าหาให้ มันไม่ง่ายเลยยากมากๆ เราได้ไปทำที่ร้านหม่าล่า แบบร้านหม่าล่าน้ำลูกค้าเยอะมาก และต้องทำพวกซุปวัสดุต่างๆไปให้อีกสาขานึง เขามี2สาขานะ
ตอนนั้นโคตรเหนื่อยเลย ตื่น9โมง อาบน้ำแต่งกายเสร็จลงไปล่างก่อน10:30 เลิก4ทุ่มถึงเที่ยงคืน บางคืนนะเที่ยงคืนอะ บางคืนก็5ทุ่ม แต่ส่วนใหญ่เสร็จทุกอย่างก็5:30 เราเหนื่อยมาก ส้นเท้าแข็งเป็นตาปลา กว่าจะรักษาหายแบบหายก็ช่วงม.6 แต่คงไม่น่าหายขาดนะถ้าทำงานหนักแบบนั้นอีก
ส่วนม.5ก็ทำ ม.6ก็ทำ ซื้อไอแพดช่วงนั้นแหละเพื่อจะไปเรียนมหาลัยและใช้ คือทุกอย่างที่อยากได้ต้องซื้อด้วยตนเอง เราเคยขอนะแต่เขาแค่อ่านข้อความเรา เราเองที่ต้องซื้อ ให้เหตุผลก็ไม่ได้ซื้อให้
ส่วนทรศที่ใช้ตั้งแต่ม.1ยันตอนนี้มหาลัยปีนึงมันก็ใช้ได้ ถ้าแบบว่าโทรอะ เพราะว่ามันนานมากแล้ว เคยขอให้เขาซื้อใหม่ให้นะแต่เขาก็ทำท่าทีเหมือนเดิม สรุปเราต้องซื้อเอง เวลาจะสแกนจ่ายแต่ละครั้งโคตรนาน ข้อความเวลามีคนทักก็ไม่แจ้งเตือน นอกจะจะกดเข้าไปด้วยตนเอง
วันนี้สอบใช่ไหม หลังสอบเสร็จเราเรียกรถกลับเลย เพราะดูจากท่าทีของเพื่อนในกลุ่ม เขาคงไม่อยากรับภาระไปส่งเรา เราก็เกรงใจเขาด้วย เขาถามว่าเห็นว่าลงไปล่างนานละทำไมยังไม่กลับ เราเลยตอบว่า รอรถมารับ เรียกรถหรอ เขาถาม เราเลยตอบว่าใช่ เรียกรถ
คนในกลุ่มเขาขำกัน บอกว่าทำไมไม่ฝึกขับ บางคนก็อุทานว่าโฮ้ะ แต่เขาไม่รู้เบื้องหลังชีวิตเราไง
เราควรทำยังไงต่อดีกับชีวิตนี้ เราโคตรอยากตายๆให้จบๆไปเลยสวัสดีทุกคนที่ผ่านเข้ามาเห็นข้อความ เรื่องราวเล็กๆน้อยๆที่จะมาระบายเพื่อความสะบายใจของตัวเจ้าของเอง
เราเป็นเด็กคนนึงที่ไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แม่เสียตอนเราเด็ก ยังไม่รู้ประสีประสาเลยด้วย ส่วนพ่อน่ะหรอ ไม่รู้เหมือนกันเลย รู้ตัวอีกทีก็โตพอที่รู้ว่าเรานั้นไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้า ต้องอาศัยอยู่กับญาติๆ แต่ด้วยความที่ฐานะไม่ดี ต้องอาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็กจนถึงจบม.6 จากนั้นก็ได้ทุนๆนึงมา ซึ่งได้มีโอกาสเรียนต่อมหาลัยนี้ก็ดีใจมากๆเลยแหละ แต่น่าก็ไม่ได้จะดีเสมอไปหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีอุปสรรคในการใช้ชีวิตเสมอ และจะราบรื่นเสมอใช่ไหมล่ะ แต่ตัวเจ้าของกระทู้นี้ หากได้มองความราบรื่นนี้หรือไม่
ทุกครั้งที่ผ่านมาได้ในแต่ละวันต้องคิดต้องเครียดว่าจะต้องเจออะไรบ้างนะ เช่นวันนี้เลย เราไปสอบมา ขาไปไปกับเพื่อน แต่เพื่อนกับเราเรียนคนละที่ เวลากลับก็ไม่ตรง เราเองก็มีเพื่อนในกลุ่มนะแต่ว่า...เหมือนเขาจะไม่ค่อยสนิทกับเรา เราเองก็ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากเขามากด้วย เพราะว่าเราก็เกรงใจด้วย เราเองที่ไม่มีรถไปเรียน ขับไม่เป็น บางคนอ่านแล้วอาจจะเกิดความสงสัยว่าทำไมไม่ฝึก?
อย่างแรกเลย เราเคยฝึกเมื่อเด็ก ตอนนั้นเด็กมากๆ น่าจะประถม4 ช่วงแรกเหมือนจะไปได้ด้วยดี แต่ผิดคาดค่ะ รถบรรทุกใหญ่10ล้อตามเรามาติดๆ แล้วด้านหน้าเราก็มีรถบรรทุกอีกคันจอดซ่อมอยู่ฝั่งที่เรากำลังขับไป ซึ่งตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าด้านหลังมีรถตาม แค่ได้ยินเสียงจากคนที่สอนเราขับ แต่ก็ยังอุ่นใจเพราะนึกว่าเขานั้นกำลังช่วยเราพยุงจับท้ายรถอยู่ แต่รู้หรือไม่ว่าเขาได้ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกที่เราเร่งคันเร่งออกไปกลางถนนใหญ่แล้วนั้นแหละ คือจุดจบ
เราหักคอเพราะกลัวมาก กลัวจะไปชนรถบรรทุกและกลัวรถหลังที่ตามมา เขาบีบแตรใส่อีก ส่วนคนสอนเขาตะโกนมาว่าหักคอๆเรา ตอนนั้นสติไม่มีแล้ว กลัวจนใจสั่นมากๆทั้งตัวสั่นไปหมด จากนั้นอยู่ๆก็รับน้ำหนักรถไม่ไหว เอียงไปซ้านไปชนรั้วของคนอื่นจนพัง ส่วนหน้าเราน่ะหรอ นู้นชี้ลงล่าง จากนั้นไม่กล้าฝึกขับอีกเลย
จนกระทั่งจบม.3 ญาติๆบอกให้ฝึกขับมอไซ แต่ที่บ้านน้าไม่มีมอไซจะฝึกขับไงล่ะ ส่วนญาติที่บอกให้ฝึกเขาก็ไม่ยอมฝึกให้ บอกว่าไม่ว่างๆ ขาเราไม่ถึงนู้นนี่นั่น จนเปิดเทอมเราก็กลับศูนย์ไปเรียนไปอยู่นั่น
เวลาไปเรียนจะมีรถรับส่งมารับ และที่ศูนย์ไม่มีมอไซ มีแต่รถยนต์ จนกระทั่งขึ้นม.6 ที่ศูนย์บ้านพักมีรถมอไซ น้องๆที่ขับเป็นก็สอนเรานะ แต่ฝึกได้แบบแอบๆฝึกช่วงปิดเทอม1รอบ เพราะเป็นรถศูนย์ เด็กๆไม่สมควรยุ่ง มีกฎอยู่ เราเลยไม่กล้า
อ้อลืมไปว่าเราน่ะไม่ได้กลับบ้านน้าบ่อยนะ เพราะไม่ใช่บ้านน้าแต่เป็นบ้านแฟนน้า ไม่อยากรบกวนเยอะและไม่ชิน รู้สึกว่าเป็นคนนอก เราเลยเลือกที่จะหางานพิเศษทำ ได้บ้างไม่ได้บ้าง เหนื่อยมากแต่ละงานที่เคยทำ
ส่วนตอนเด็กช่วงปิดเทอมก็กลับไปบ้านญาติที่บอกให้ฝึกขับรถอะ เขาทำอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว เราช่วยตั้งแต่เด็กจนจบม.3อะ ตอนเด็กได้ตังนะ แต่ได้ไม่เยอะหรอก ก็เข้าใจได้ แต่พอขึ้นม.1ก็ไม่ได้ บอกว่าดี๋ยวให้อาทิตย์ละ500นะ ค่อยให้แต่ไม่เคยให้ ช่วยฟรีๆเลย
อ้อได้กินข้าว3มื้อกับได้นอน ทุกๆปีเขาบอกจะให้ค่าขนมให้เราไปช่วยเขา แต่เขาไม่ให้ เราก็ได้แต่อดทนและได้บอกน้า น้าก็แค่พูดว่าทำๆไมไม่ได้ ทั้งๆที่รับปากจะให้ ตอนนั้นเราร้องไห้อะ เหนื่อยแบบเหนื่อยมาก ทั้งโดนด่าโดนว่า ลูกค้าเยอะ ตื่นแบบตื่นตี5ไม่ก็6โมงเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดร้าน ร้านปิด4-5โมง
จากนั้นเราเลยตัดสินใจว่าม.4ต้องหาทำที่อื่นละ ก็หานะคะ ให้น้าหาให้ มันไม่ง่ายเลยยากมากๆ เราได้ไปทำที่ร้านหม่าล่า แบบร้านหม่าล่าน้ำลูกค้าเยอะมาก และต้องทำพวกซุปวัสดุต่างๆไปให้อีกสาขานึง เขามี2สาขานะ
ตอนนั้นโคตรเหนื่อยเลย ตื่น9โมง อาบน้ำแต่งกายเสร็จลงไปล่างก่อน10:30 เลิก4ทุ่มถึงเที่ยงคืน บางคืนนะเที่ยงคืนอะ บางคืนก็5ทุ่ม แต่ส่วนใหญ่เสร็จทุกอย่างก็5:30 เราเหนื่อยมาก ส้นเท้าแข็งเป็นตาปลา กว่าจะรักษาหายแบบหายก็ช่วงม.6 แต่คงไม่น่าหายขาดนะถ้าทำงานหนักแบบนั้นอีก
ส่วนม.5ก็ทำ ม.6ก็ทำ ซื้อไอแพดช่วงนั้นแหละเพื่อจะไปเรียนมหาลัยและใช้ คือทุกอย่างที่อยากได้ต้องซื้อด้วยตนเอง เราเคยขอนะแต่เขาแค่อ่านข้อความเรา เราเองที่ต้องซื้อ ให้เหตุผลก็ไม่ได้ซื้อให้
ส่วนทรศที่ใช้ตั้งแต่ม.1ยันตอนนี้มหาลัยปีนึงมันก็ใช้ได้ ถ้าแบบว่าโทรอะ เพราะว่ามันนานมากแล้ว เคยขอให้เขาซื้อใหม่ให้นะแต่เขาก็ทำท่าทีเหมือนเดิม สรุปเราต้องซื้อเอง เวลาจะสแกนจ่ายแต่ละครั้งโคตรนาน ข้อความเวลามีคนทักก็ไม่แจ้งเตือน นอกจะจะกดเข้าไปด้วยตนเอง
วันนี้สอบใช่ไหม หลังสอบเสร็จเราเรียกรถกลับเลย เพราะดูจากท่าทีของเพื่อนในกลุ่ม เขาคงไม่อยากรับภาระไปส่งเรา เราก็เกรงใจเขาด้วย เขาถามว่าเห็นว่าลงไปล่างนานละทำไมยังไม่กลับ เราเลยตอบว่า รอรถมารับ เรียกรถหรอ เขาถาม เราเลยตอบว่าใช่ เรียกรถ
คนในกลุ่มเขาขำกัน บอกว่าทำไมไม่ฝึกขับ บางคนก็อุทานว่าโฮ้ะ แต่เขาไม่รู้เบื้องหลังชีวิตเราไง
เราควรทำยังไงต่อดีกับชีวิตนี้ เราโคตรอยากตายๆให้จบๆไปเลย
ระบายให้ฟัง
เราเป็นเด็กคนนึงที่ไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แม่เสียตอนเราเด็ก ยังไม่รู้ประสีประสาเลยด้วย ส่วนพ่อน่ะหรอ ไม่รู้เหมือนกันเลย รู้ตัวอีกทีก็โตพอที่รู้ว่าเรานั้นไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้า ต้องอาศัยอยู่กับญาติๆ แต่ด้วยความที่ฐานะไม่ดี ต้องอาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็กจนถึงจบม.6 จากนั้นก็ได้ทุนๆนึงมา ซึ่งได้มีโอกาสเรียนต่อมหาลัยนี้ก็ดีใจมากๆเลยแหละ แต่น่าก็ไม่ได้จะดีเสมอไปหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีอุปสรรคในการใช้ชีวิตเสมอ และจะราบรื่นเสมอใช่ไหมล่ะ แต่ตัวเจ้าของกระทู้นี้ หากได้มองความราบรื่นนี้หรือไม่
ทุกครั้งที่ผ่านมาได้ในแต่ละวันต้องคิดต้องเครียดว่าจะต้องเจออะไรบ้างนะ เช่นวันนี้เลย เราไปสอบมา ขาไปไปกับเพื่อน แต่เพื่อนกับเราเรียนคนละที่ เวลากลับก็ไม่ตรง เราเองก็มีเพื่อนในกลุ่มนะแต่ว่า...เหมือนเขาจะไม่ค่อยสนิทกับเรา เราเองก็ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากเขามากด้วย เพราะว่าเราก็เกรงใจด้วย เราเองที่ไม่มีรถไปเรียน ขับไม่เป็น บางคนอ่านแล้วอาจจะเกิดความสงสัยว่าทำไมไม่ฝึก?
อย่างแรกเลย เราเคยฝึกเมื่อเด็ก ตอนนั้นเด็กมากๆ น่าจะประถม4 ช่วงแรกเหมือนจะไปได้ด้วยดี แต่ผิดคาดค่ะ รถบรรทุกใหญ่10ล้อตามเรามาติดๆ แล้วด้านหน้าเราก็มีรถบรรทุกอีกคันจอดซ่อมอยู่ฝั่งที่เรากำลังขับไป ซึ่งตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าด้านหลังมีรถตาม แค่ได้ยินเสียงจากคนที่สอนเราขับ แต่ก็ยังอุ่นใจเพราะนึกว่าเขานั้นกำลังช่วยเราพยุงจับท้ายรถอยู่ แต่รู้หรือไม่ว่าเขาได้ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกที่เราเร่งคันเร่งออกไปกลางถนนใหญ่แล้วนั้นแหละ คือจุดจบ
เราหักคอเพราะกลัวมาก กลัวจะไปชนรถบรรทุกและกลัวรถหลังที่ตามมา เขาบีบแตรใส่อีก ส่วนคนสอนเขาตะโกนมาว่าหักคอๆเรา ตอนนั้นสติไม่มีแล้ว กลัวจนใจสั่นมากๆทั้งตัวสั่นไปหมด จากนั้นอยู่ๆก็รับน้ำหนักรถไม่ไหว เอียงไปซ้านไปชนรั้วของคนอื่นจนพัง ส่วนหน้าเราน่ะหรอ นู้นชี้ลงล่าง จากนั้นไม่กล้าฝึกขับอีกเลย
จนกระทั่งจบม.3 ญาติๆบอกให้ฝึกขับมอไซ แต่ที่บ้านน้าไม่มีมอไซจะฝึกขับไงล่ะ ส่วนญาติที่บอกให้ฝึกเขาก็ไม่ยอมฝึกให้ บอกว่าไม่ว่างๆ ขาเราไม่ถึงนู้นนี่นั่น จนเปิดเทอมเราก็กลับศูนย์ไปเรียนไปอยู่นั่น
เวลาไปเรียนจะมีรถรับส่งมารับ และที่ศูนย์ไม่มีมอไซ มีแต่รถยนต์ จนกระทั่งขึ้นม.6 ที่ศูนย์บ้านพักมีรถมอไซ น้องๆที่ขับเป็นก็สอนเรานะ แต่ฝึกได้แบบแอบๆฝึกช่วงปิดเทอม1รอบ เพราะเป็นรถศูนย์ เด็กๆไม่สมควรยุ่ง มีกฎอยู่ เราเลยไม่กล้า
อ้อลืมไปว่าเราน่ะไม่ได้กลับบ้านน้าบ่อยนะ เพราะไม่ใช่บ้านน้าแต่เป็นบ้านแฟนน้า ไม่อยากรบกวนเยอะและไม่ชิน รู้สึกว่าเป็นคนนอก เราเลยเลือกที่จะหางานพิเศษทำ ได้บ้างไม่ได้บ้าง เหนื่อยมากแต่ละงานที่เคยทำ
ส่วนตอนเด็กช่วงปิดเทอมก็กลับไปบ้านญาติที่บอกให้ฝึกขับรถอะ เขาทำอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว เราช่วยตั้งแต่เด็กจนจบม.3อะ ตอนเด็กได้ตังนะ แต่ได้ไม่เยอะหรอก ก็เข้าใจได้ แต่พอขึ้นม.1ก็ไม่ได้ บอกว่าดี๋ยวให้อาทิตย์ละ500นะ ค่อยให้แต่ไม่เคยให้ ช่วยฟรีๆเลย
อ้อได้กินข้าว3มื้อกับได้นอน ทุกๆปีเขาบอกจะให้ค่าขนมให้เราไปช่วยเขา แต่เขาไม่ให้ เราก็ได้แต่อดทนและได้บอกน้า น้าก็แค่พูดว่าทำๆไมไม่ได้ ทั้งๆที่รับปากจะให้ ตอนนั้นเราร้องไห้อะ เหนื่อยแบบเหนื่อยมาก ทั้งโดนด่าโดนว่า ลูกค้าเยอะ ตื่นแบบตื่นตี5ไม่ก็6โมงเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดร้าน ร้านปิด4-5โมง
จากนั้นเราเลยตัดสินใจว่าม.4ต้องหาทำที่อื่นละ ก็หานะคะ ให้น้าหาให้ มันไม่ง่ายเลยยากมากๆ เราได้ไปทำที่ร้านหม่าล่า แบบร้านหม่าล่าน้ำลูกค้าเยอะมาก และต้องทำพวกซุปวัสดุต่างๆไปให้อีกสาขานึง เขามี2สาขานะ
ตอนนั้นโคตรเหนื่อยเลย ตื่น9โมง อาบน้ำแต่งกายเสร็จลงไปล่างก่อน10:30 เลิก4ทุ่มถึงเที่ยงคืน บางคืนนะเที่ยงคืนอะ บางคืนก็5ทุ่ม แต่ส่วนใหญ่เสร็จทุกอย่างก็5:30 เราเหนื่อยมาก ส้นเท้าแข็งเป็นตาปลา กว่าจะรักษาหายแบบหายก็ช่วงม.6 แต่คงไม่น่าหายขาดนะถ้าทำงานหนักแบบนั้นอีก
ส่วนม.5ก็ทำ ม.6ก็ทำ ซื้อไอแพดช่วงนั้นแหละเพื่อจะไปเรียนมหาลัยและใช้ คือทุกอย่างที่อยากได้ต้องซื้อด้วยตนเอง เราเคยขอนะแต่เขาแค่อ่านข้อความเรา เราเองที่ต้องซื้อ ให้เหตุผลก็ไม่ได้ซื้อให้
ส่วนทรศที่ใช้ตั้งแต่ม.1ยันตอนนี้มหาลัยปีนึงมันก็ใช้ได้ ถ้าแบบว่าโทรอะ เพราะว่ามันนานมากแล้ว เคยขอให้เขาซื้อใหม่ให้นะแต่เขาก็ทำท่าทีเหมือนเดิม สรุปเราต้องซื้อเอง เวลาจะสแกนจ่ายแต่ละครั้งโคตรนาน ข้อความเวลามีคนทักก็ไม่แจ้งเตือน นอกจะจะกดเข้าไปด้วยตนเอง
วันนี้สอบใช่ไหม หลังสอบเสร็จเราเรียกรถกลับเลย เพราะดูจากท่าทีของเพื่อนในกลุ่ม เขาคงไม่อยากรับภาระไปส่งเรา เราก็เกรงใจเขาด้วย เขาถามว่าเห็นว่าลงไปล่างนานละทำไมยังไม่กลับ เราเลยตอบว่า รอรถมารับ เรียกรถหรอ เขาถาม เราเลยตอบว่าใช่ เรียกรถ
คนในกลุ่มเขาขำกัน บอกว่าทำไมไม่ฝึกขับ บางคนก็อุทานว่าโฮ้ะ แต่เขาไม่รู้เบื้องหลังชีวิตเราไง
เราควรทำยังไงต่อดีกับชีวิตนี้ เราโคตรอยากตายๆให้จบๆไปเลยสวัสดีทุกคนที่ผ่านเข้ามาเห็นข้อความ เรื่องราวเล็กๆน้อยๆที่จะมาระบายเพื่อความสะบายใจของตัวเจ้าของเอง
เราเป็นเด็กคนนึงที่ไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แม่เสียตอนเราเด็ก ยังไม่รู้ประสีประสาเลยด้วย ส่วนพ่อน่ะหรอ ไม่รู้เหมือนกันเลย รู้ตัวอีกทีก็โตพอที่รู้ว่าเรานั้นไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้า ต้องอาศัยอยู่กับญาติๆ แต่ด้วยความที่ฐานะไม่ดี ต้องอาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็กจนถึงจบม.6 จากนั้นก็ได้ทุนๆนึงมา ซึ่งได้มีโอกาสเรียนต่อมหาลัยนี้ก็ดีใจมากๆเลยแหละ แต่น่าก็ไม่ได้จะดีเสมอไปหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีอุปสรรคในการใช้ชีวิตเสมอ และจะราบรื่นเสมอใช่ไหมล่ะ แต่ตัวเจ้าของกระทู้นี้ หากได้มองความราบรื่นนี้หรือไม่
ทุกครั้งที่ผ่านมาได้ในแต่ละวันต้องคิดต้องเครียดว่าจะต้องเจออะไรบ้างนะ เช่นวันนี้เลย เราไปสอบมา ขาไปไปกับเพื่อน แต่เพื่อนกับเราเรียนคนละที่ เวลากลับก็ไม่ตรง เราเองก็มีเพื่อนในกลุ่มนะแต่ว่า...เหมือนเขาจะไม่ค่อยสนิทกับเรา เราเองก็ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากเขามากด้วย เพราะว่าเราก็เกรงใจด้วย เราเองที่ไม่มีรถไปเรียน ขับไม่เป็น บางคนอ่านแล้วอาจจะเกิดความสงสัยว่าทำไมไม่ฝึก?
อย่างแรกเลย เราเคยฝึกเมื่อเด็ก ตอนนั้นเด็กมากๆ น่าจะประถม4 ช่วงแรกเหมือนจะไปได้ด้วยดี แต่ผิดคาดค่ะ รถบรรทุกใหญ่10ล้อตามเรามาติดๆ แล้วด้านหน้าเราก็มีรถบรรทุกอีกคันจอดซ่อมอยู่ฝั่งที่เรากำลังขับไป ซึ่งตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าด้านหลังมีรถตาม แค่ได้ยินเสียงจากคนที่สอนเราขับ แต่ก็ยังอุ่นใจเพราะนึกว่าเขานั้นกำลังช่วยเราพยุงจับท้ายรถอยู่ แต่รู้หรือไม่ว่าเขาได้ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกที่เราเร่งคันเร่งออกไปกลางถนนใหญ่แล้วนั้นแหละ คือจุดจบ
เราหักคอเพราะกลัวมาก กลัวจะไปชนรถบรรทุกและกลัวรถหลังที่ตามมา เขาบีบแตรใส่อีก ส่วนคนสอนเขาตะโกนมาว่าหักคอๆเรา ตอนนั้นสติไม่มีแล้ว กลัวจนใจสั่นมากๆทั้งตัวสั่นไปหมด จากนั้นอยู่ๆก็รับน้ำหนักรถไม่ไหว เอียงไปซ้านไปชนรั้วของคนอื่นจนพัง ส่วนหน้าเราน่ะหรอ นู้นชี้ลงล่าง จากนั้นไม่กล้าฝึกขับอีกเลย
จนกระทั่งจบม.3 ญาติๆบอกให้ฝึกขับมอไซ แต่ที่บ้านน้าไม่มีมอไซจะฝึกขับไงล่ะ ส่วนญาติที่บอกให้ฝึกเขาก็ไม่ยอมฝึกให้ บอกว่าไม่ว่างๆ ขาเราไม่ถึงนู้นนี่นั่น จนเปิดเทอมเราก็กลับศูนย์ไปเรียนไปอยู่นั่น
เวลาไปเรียนจะมีรถรับส่งมารับ และที่ศูนย์ไม่มีมอไซ มีแต่รถยนต์ จนกระทั่งขึ้นม.6 ที่ศูนย์บ้านพักมีรถมอไซ น้องๆที่ขับเป็นก็สอนเรานะ แต่ฝึกได้แบบแอบๆฝึกช่วงปิดเทอม1รอบ เพราะเป็นรถศูนย์ เด็กๆไม่สมควรยุ่ง มีกฎอยู่ เราเลยไม่กล้า
อ้อลืมไปว่าเราน่ะไม่ได้กลับบ้านน้าบ่อยนะ เพราะไม่ใช่บ้านน้าแต่เป็นบ้านแฟนน้า ไม่อยากรบกวนเยอะและไม่ชิน รู้สึกว่าเป็นคนนอก เราเลยเลือกที่จะหางานพิเศษทำ ได้บ้างไม่ได้บ้าง เหนื่อยมากแต่ละงานที่เคยทำ
ส่วนตอนเด็กช่วงปิดเทอมก็กลับไปบ้านญาติที่บอกให้ฝึกขับรถอะ เขาทำอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว เราช่วยตั้งแต่เด็กจนจบม.3อะ ตอนเด็กได้ตังนะ แต่ได้ไม่เยอะหรอก ก็เข้าใจได้ แต่พอขึ้นม.1ก็ไม่ได้ บอกว่าดี๋ยวให้อาทิตย์ละ500นะ ค่อยให้แต่ไม่เคยให้ ช่วยฟรีๆเลย
อ้อได้กินข้าว3มื้อกับได้นอน ทุกๆปีเขาบอกจะให้ค่าขนมให้เราไปช่วยเขา แต่เขาไม่ให้ เราก็ได้แต่อดทนและได้บอกน้า น้าก็แค่พูดว่าทำๆไมไม่ได้ ทั้งๆที่รับปากจะให้ ตอนนั้นเราร้องไห้อะ เหนื่อยแบบเหนื่อยมาก ทั้งโดนด่าโดนว่า ลูกค้าเยอะ ตื่นแบบตื่นตี5ไม่ก็6โมงเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดร้าน ร้านปิด4-5โมง
จากนั้นเราเลยตัดสินใจว่าม.4ต้องหาทำที่อื่นละ ก็หานะคะ ให้น้าหาให้ มันไม่ง่ายเลยยากมากๆ เราได้ไปทำที่ร้านหม่าล่า แบบร้านหม่าล่าน้ำลูกค้าเยอะมาก และต้องทำพวกซุปวัสดุต่างๆไปให้อีกสาขานึง เขามี2สาขานะ
ตอนนั้นโคตรเหนื่อยเลย ตื่น9โมง อาบน้ำแต่งกายเสร็จลงไปล่างก่อน10:30 เลิก4ทุ่มถึงเที่ยงคืน บางคืนนะเที่ยงคืนอะ บางคืนก็5ทุ่ม แต่ส่วนใหญ่เสร็จทุกอย่างก็5:30 เราเหนื่อยมาก ส้นเท้าแข็งเป็นตาปลา กว่าจะรักษาหายแบบหายก็ช่วงม.6 แต่คงไม่น่าหายขาดนะถ้าทำงานหนักแบบนั้นอีก
ส่วนม.5ก็ทำ ม.6ก็ทำ ซื้อไอแพดช่วงนั้นแหละเพื่อจะไปเรียนมหาลัยและใช้ คือทุกอย่างที่อยากได้ต้องซื้อด้วยตนเอง เราเคยขอนะแต่เขาแค่อ่านข้อความเรา เราเองที่ต้องซื้อ ให้เหตุผลก็ไม่ได้ซื้อให้
ส่วนทรศที่ใช้ตั้งแต่ม.1ยันตอนนี้มหาลัยปีนึงมันก็ใช้ได้ ถ้าแบบว่าโทรอะ เพราะว่ามันนานมากแล้ว เคยขอให้เขาซื้อใหม่ให้นะแต่เขาก็ทำท่าทีเหมือนเดิม สรุปเราต้องซื้อเอง เวลาจะสแกนจ่ายแต่ละครั้งโคตรนาน ข้อความเวลามีคนทักก็ไม่แจ้งเตือน นอกจะจะกดเข้าไปด้วยตนเอง
วันนี้สอบใช่ไหม หลังสอบเสร็จเราเรียกรถกลับเลย เพราะดูจากท่าทีของเพื่อนในกลุ่ม เขาคงไม่อยากรับภาระไปส่งเรา เราก็เกรงใจเขาด้วย เขาถามว่าเห็นว่าลงไปล่างนานละทำไมยังไม่กลับ เราเลยตอบว่า รอรถมารับ เรียกรถหรอ เขาถาม เราเลยตอบว่าใช่ เรียกรถ
คนในกลุ่มเขาขำกัน บอกว่าทำไมไม่ฝึกขับ บางคนก็อุทานว่าโฮ้ะ แต่เขาไม่รู้เบื้องหลังชีวิตเราไง
เราควรทำยังไงต่อดีกับชีวิตนี้ เราโคตรอยากตายๆให้จบๆไปเลย