เครื่องขยายเสียงคลาส D ไม่ใช่เทคโนโลยีใหม่มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่มที่มีการผลิตทรานซิสเตอร์แล้วแต่ยังไม่ได้รับความนิยม วงจรคลาส D เริ่มได้รับความนิยมเมื่อยุค 90 จากการมาของเพาเวอร์มอสเฟสที่ทำงานย่านความถี่สูงดีกว่าไบโพล่าร์ทรานซิสเตอร์เสียงจึงดีขึ้น ยุคนี้แม้เสียงจะดีกว่ายุคแรกแต่ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับจากนักฟังส่วนใหญ่ที่วิจารณ์ว่าเสียงแห้ง แข็งที่ไม่มีรายละเอียดมีดีแต่พละกำลังเท่านั้นจึงนิยมใช้ขับลำโพง Subwoofer ต่อมาหลังปี 2000 มีการผลิตเครื่องขยายเสียงคลาส D สำหรับงาน PA (งานกลางแจ้ง) เริ่มได้รับความนิยมทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ ยุคนี้คอนเสริร์ตขนาดใหญ่ใช้เครื่องขยายเสียงคลาส D เกินครึ่งแล้ว
ยุคหลังปี 2010 เริ่มมีการผลิตลำโพงพกพาและลำโพงแอคทีฟที่มีเครื่องขยายเสียงบรรจุอยู่ภายในพร้อมกับการพัฒนาการเชื่อมต่อไร้สาย วงจรขยายเสียงที่ถูกบรรจุอยู่ต่างก็เป็นวงจรคลาส D รวมไปถึงวงจรขยายเสียงในเครื่องรับโทรทัศน์ต่างก็ใช้วงจรขยายเสียงคลาส D ทั้งสิ้น มาถึงยุคนี้แทบจะไม่มีคนบ่นว่าเครื่องขยายเสียงคลาส D เสียงไม่ดีแล้วมีแต่นักฟังระดับ High Fidelity เท่านั้นที่ยังไม่ยอมรับ
มาถึงปี 2020 วงจรคลาส D เริ่มคืบคลานเข้าสู่กลุ่มนักฟังระดับ High Fidelity (Hi-Fi) เริ่มต้นจากอดีตทีมวิศวกรของ Philips ได้ร่วมกันพัฒนาโมดูลขยายเสียงคลาส D ขึ้นมาขายให้บริษัทผู้ผลิตเครื่องเสียงชั้นนำของโลกนำไปประกอบลงเครื่องขยายเสียงของตน เช่น Marantz Model 30 ที่วางขายในราคาแปลงเป็นเงินไทยแล้วแสนกว่าบาทตามรูปนี้
ปัจจุบันประเทศในกลุ่มประชาคมยุโรปกำลังมีการผลักดันกฎหมายภาษีเครื่องใช้ไฟฟ้ากลุ่มเครื่องเสียงใหม่โดยเอาการใช้พลังงานไฟฟ้ามาคิดคำนวณ คือ เครื่องใดใช้ไฟฟ้าสิ้นเปลืองมากก็จะเรียกเก็บภาษีมาก เครื่องที่กินไฟน้อยก็จะเสียภาษีน้อย ถ้าออกกฎหมายนี้สำเร็จจะทำให้นักฟังระดับหูเทพที่ใช้วงจรขยายคลาส A ที่มีประสิทธิภาพต่ำใช้ไฟ 100 วัตต์แต่ได้กำลังเสียงมาแค่ 4 วัตต์จะต้องจ่ายภาษีอ่วมอรทัยอย่างแน่นอน
สำหรับตัวผมเริ่มยอมรับเครื่องขยายเสียงคลาส D ตอนได้ดูคอนเสิร์ตที่ได้ยินเสียงแบบคมชัดมีพลัง พอมายุคลำโพงพกพาก็ยิ่งยอมรับมากขึ้นเครื่องขยายเสียงของผมที่มีตอนนี้เป็นคลาส D 3 เครื่อง คลาส AB 1 เครื่อง คลาส A ที่ใช้มานาน 20 กว่าปีพึ่งพังไปปีที่แล้วมันเก่าแล้วผมจึงไม่ซ่อม ถึงตอนนี้สรุปได้ว่าผมยอมรับวงจรขยายเสียงคลาส D แล้ว
คุณเริ่มยอมรับเครื่องขยายเสียงคลาส D ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ยุคหลังปี 2010 เริ่มมีการผลิตลำโพงพกพาและลำโพงแอคทีฟที่มีเครื่องขยายเสียงบรรจุอยู่ภายในพร้อมกับการพัฒนาการเชื่อมต่อไร้สาย วงจรขยายเสียงที่ถูกบรรจุอยู่ต่างก็เป็นวงจรคลาส D รวมไปถึงวงจรขยายเสียงในเครื่องรับโทรทัศน์ต่างก็ใช้วงจรขยายเสียงคลาส D ทั้งสิ้น มาถึงยุคนี้แทบจะไม่มีคนบ่นว่าเครื่องขยายเสียงคลาส D เสียงไม่ดีแล้วมีแต่นักฟังระดับ High Fidelity เท่านั้นที่ยังไม่ยอมรับ
มาถึงปี 2020 วงจรคลาส D เริ่มคืบคลานเข้าสู่กลุ่มนักฟังระดับ High Fidelity (Hi-Fi) เริ่มต้นจากอดีตทีมวิศวกรของ Philips ได้ร่วมกันพัฒนาโมดูลขยายเสียงคลาส D ขึ้นมาขายให้บริษัทผู้ผลิตเครื่องเสียงชั้นนำของโลกนำไปประกอบลงเครื่องขยายเสียงของตน เช่น Marantz Model 30 ที่วางขายในราคาแปลงเป็นเงินไทยแล้วแสนกว่าบาทตามรูปนี้
ปัจจุบันประเทศในกลุ่มประชาคมยุโรปกำลังมีการผลักดันกฎหมายภาษีเครื่องใช้ไฟฟ้ากลุ่มเครื่องเสียงใหม่โดยเอาการใช้พลังงานไฟฟ้ามาคิดคำนวณ คือ เครื่องใดใช้ไฟฟ้าสิ้นเปลืองมากก็จะเรียกเก็บภาษีมาก เครื่องที่กินไฟน้อยก็จะเสียภาษีน้อย ถ้าออกกฎหมายนี้สำเร็จจะทำให้นักฟังระดับหูเทพที่ใช้วงจรขยายคลาส A ที่มีประสิทธิภาพต่ำใช้ไฟ 100 วัตต์แต่ได้กำลังเสียงมาแค่ 4 วัตต์จะต้องจ่ายภาษีอ่วมอรทัยอย่างแน่นอน
สำหรับตัวผมเริ่มยอมรับเครื่องขยายเสียงคลาส D ตอนได้ดูคอนเสิร์ตที่ได้ยินเสียงแบบคมชัดมีพลัง พอมายุคลำโพงพกพาก็ยิ่งยอมรับมากขึ้นเครื่องขยายเสียงของผมที่มีตอนนี้เป็นคลาส D 3 เครื่อง คลาส AB 1 เครื่อง คลาส A ที่ใช้มานาน 20 กว่าปีพึ่งพังไปปีที่แล้วมันเก่าแล้วผมจึงไม่ซ่อม ถึงตอนนี้สรุปได้ว่าผมยอมรับวงจรขยายเสียงคลาส D แล้ว