สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กคนหนึ่งอายุ 19ปี พึ่งเรียนจบ ม.6 มาเมื่อไม่นาน มีสาเหตุที่ทำให้เราไม่สามารถเรียนต่อมหาลัยได้ เนื่องจากทางบ้านไม่มีเงินส่งเรียนต่อ เราจึงได้ขึ้นมาอยู่กับพ่อ ช่วงแรกๆหลังจากที่เราได้งานทำใหม่ๆ พ่อเราไม่เคยยืมเงินเรา ไม่เคยผลักภาระมาให้เรา ในตอนนั้นที่เราขึ้นมาอยู่กับพ่อพ่อของเราได้อยู่กับแม่ใหม่นะคะ ซึ่งเราก็ไม่ได้ติดขัดอะไร ในช่วงแรกๆเราได้รับภาระในการจ่ายค่าเน็ตที่บ้าน ซึ่งเป็นภาระที่เรารับได้และสามารถจ่ายได้ แต่ต่อมาพ่อเรากับแม่ใหม่ได้ตัดสินใจแยกทางกันซึ่งเหตุผลในที่นี้เราไม่ได้ถาม ขอเล่าในตอนที่พ่อเรายังคบกับแม่ใหม่อยู่นะคะ พ่อเราไม่เคยยืมเงินเรา แต่พอแยกทางกับแม่ใหม่ พ่อก็เริ่มให้เราจ่ายค่าห้อง ให้เงินญาติที่บ้านเนื่องจากเขาช่วยดูแลบ้านให้ แล้วพ่อเราก็ยืมเราอีกในทุกๆเดือน และเราต้องให้เงินพ่อเราแบบนี้ทุกๆเดือน เราอายุแค่ 19เองค่ะ มีวุฒิแต่ ม.6 เงินจากการทำงานก็ได้เป็นค่าแรงขั้นต่ำและได้เป็นรายวันค่ะ ซึ่งเงินเดือนหลังจากที่รวมกันแล้วไม่ได้มากมายอะไรเลย แพลนของเราก็คือการทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียน เมื่อตอนที่เราได้งานทำแรกๆพ่อได้ให้เราฝากเงินไว้กับแกเพื่อเป็นค่าเทอมค่ะ เราฝากทุกเดือนๆ เป็นเงินจำนวนหนึ่งซึ่งเยอะมากสำหรับเด็กอายุ 19 อย่างเรา ในตอนนั้นเราป่วยค่ะแล้วเงินติดตัวเหลืออยู่ไม่พอค่ารักษา เราจึงขอเบิกเงินที่เราฝากไว้เพื่อเป็นค่าเทอม ซึ่งเราได้คำตอบตอบกลับมาว่า เงินหมดแล้ว เงินค่าเทอมที่เราฝากไว้พ่อของเราใช้หมดเลยค่ะหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ฝากเงินกับแก ในช่วงสิ้นปีแกได้ให้เราช่วยจ่ายหนี้ในส่วนหนึ่ง ซึ่งเมื่อหักเงินเดือนกับภาระที่ต้องจ่ายแล้ว เงินเดือนเราแทบไม่เหลือเลยค่ะ เรามีแพลนจะย้ายออกไปอยู่อีกที่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที เราเคยมีความคิดว่าทำไมเราต้องได้รับภาระขนาดนี้ บางทีก็นึกไม่อยากจะให้เงินแก เราล้มเหลวในการเป็นลูกหรือเปล่าคะ
เราควรแบกภาระเยอะขนาดนี้ในชีวิตอายุ 19 หรือเปล่า