เป็นเรื่องราวบ่นๆของเราอีกเรื่องนึง
ขอเกริ่นก่อนว่าทางบ้านเราไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น เพราะเกิดเรื่องที่พี่คนแรก(ตอนนี้แยกกันอยู่)ติดพนันขอยืมเงินเรื่อยๆแล้วทางพ่อแม่ก็ให้ไปตลอดแม้ว่าปากเขาจะบ่นจะว่าก็หามาให้อยู่ดี จนทำให้ไม่ค่อยมีเงินกัน ปัจจุบันแม่หย่าไปแล้ว พ่ออายุมากไม่ได้ทำงานตอนนี้เสาหลักของบ้านจะเป็นพี่คนรอง เรื่องเงินใช้จ่ายของพ่อ พี่คนรองจะเป็นคนให้เงินเขา คร่าวๆประมาณนี้ค่ะ
ในทุกเดือนพ่อจะให้เราช่วยเขาตรวจหวยให้ทุกวันที่1กับ16 แต่ละรอบเราก็เห็นเลยว่าซื้อ3-4ใบบ้างละ หวยชุดบ้างละ เราถามเขาตลอดนะว่าเสียไปเท่าไหร่ เขาก็ชอบพูดบ่ายเบี่ยงจนเราต้องเริ่มขึ้นเสียงให้เขาบอก สรุปเขามักจะซื้อ300-800บาท บางรอบก็1000นิดๆ (สำหรับบางคนอาจะมองว่าเล่นไม่เยอะเท่าคนอื่นที่ติดเล่นหวยกันกว่านี้ แต่บ้านเราต้องใช้หนี้จากพี่คนแรกและค่าหาหมอของพ่อที่ต้องออกส่วนต่างอีก พยายามหาให้มีเงินติดบัญชีหมื่นเดียวก็ยากเต็มกลืนแล้ว) เราว่าเราเตือนเราบอกก็ไม่เคยฟังกัน ไม่ค่อยมีเงินยังจะเล่นหวยอีกรู้ทั้งรู้ว่าเล่นแล้วเสียบ่อยขนาดไหน มีการบอกว่า"มันไม่เหมือนพนันถ้าถูกเดี๋ยวก็ได้เอง" มันก็พนันรูปแบบนึงที่ถูกกฎหมายเฉยๆมั้ยละ? แล้วเงินตรงนี้พี่คนรองก็อุตส่าห์ให้มาใช้จ่ายซื้อของกินซื้อของจำเป็น พี่คนรองเขาก็บ่นให้เราฟังนะว่าทำงานเหนื่อยแต่เหมือนโดนเอาเงินไปผลาน พอเราว่าพ่อก็มาบอกว่า"การว่าพ่อแม่เป็นสิ่งไม่ดีนะ" ก็มันเป็นเรื่องที่ควรว่ามั้ย?
เราขอบอก ณ ตรงนี้ว่า ความคิด mind set ของแต่ละบ้านแต่ละคนไม่เหมือนกัน ที่บ้านเรามักสอนเรื่องต้องรู้จักทดแทนบุญคุณพ่อแม่ อย่าว่าอย่าด่าพ่อแม่มันบาป แต่สำหรับเรา เราอยากให้มองให้มันเป็นเหตุเป็นผลไป อย่างเรื่องราวข้างต้นที่เล่าไป พ่อแม่เคยเสียเงินเลี้ยงดูเรามามากก็จริง แต่สถานการณ์การเงินบ้านในตอนนี้มันไม่เหมือนกัน พี่คนรองก็อยากให้พ่อใช้จ่ายในสิ่งที่จำเป็นกว่านี้ การเล่นหวยก็อยากให้เขาเบาลงบ้างเราเริ่มด้วยการบอกเตือน แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ฟังทำแบบเดิม เราก็ควรที่จะว่าได้
เราอาจเล่า(บ่น) ไม่ค่อยปะติดปะต่อมากเท่าไหร่มันเป็นเรื่องที่อัดอั้นทำให้เรียบเรียงประโยคไม่ถูกนัก ถ้ายังไงแต่ละคนมีประสบการณ์คล้ายๆกันกับเรื่องนี้มาแบบไหนมาแชร์เล่าสู่กันฟังได้นะคะ
คนที่บ้านชอบเล่นหวย
ขอเกริ่นก่อนว่าทางบ้านเราไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น เพราะเกิดเรื่องที่พี่คนแรก(ตอนนี้แยกกันอยู่)ติดพนันขอยืมเงินเรื่อยๆแล้วทางพ่อแม่ก็ให้ไปตลอดแม้ว่าปากเขาจะบ่นจะว่าก็หามาให้อยู่ดี จนทำให้ไม่ค่อยมีเงินกัน ปัจจุบันแม่หย่าไปแล้ว พ่ออายุมากไม่ได้ทำงานตอนนี้เสาหลักของบ้านจะเป็นพี่คนรอง เรื่องเงินใช้จ่ายของพ่อ พี่คนรองจะเป็นคนให้เงินเขา คร่าวๆประมาณนี้ค่ะ
ในทุกเดือนพ่อจะให้เราช่วยเขาตรวจหวยให้ทุกวันที่1กับ16 แต่ละรอบเราก็เห็นเลยว่าซื้อ3-4ใบบ้างละ หวยชุดบ้างละ เราถามเขาตลอดนะว่าเสียไปเท่าไหร่ เขาก็ชอบพูดบ่ายเบี่ยงจนเราต้องเริ่มขึ้นเสียงให้เขาบอก สรุปเขามักจะซื้อ300-800บาท บางรอบก็1000นิดๆ (สำหรับบางคนอาจะมองว่าเล่นไม่เยอะเท่าคนอื่นที่ติดเล่นหวยกันกว่านี้ แต่บ้านเราต้องใช้หนี้จากพี่คนแรกและค่าหาหมอของพ่อที่ต้องออกส่วนต่างอีก พยายามหาให้มีเงินติดบัญชีหมื่นเดียวก็ยากเต็มกลืนแล้ว) เราว่าเราเตือนเราบอกก็ไม่เคยฟังกัน ไม่ค่อยมีเงินยังจะเล่นหวยอีกรู้ทั้งรู้ว่าเล่นแล้วเสียบ่อยขนาดไหน มีการบอกว่า"มันไม่เหมือนพนันถ้าถูกเดี๋ยวก็ได้เอง" มันก็พนันรูปแบบนึงที่ถูกกฎหมายเฉยๆมั้ยละ? แล้วเงินตรงนี้พี่คนรองก็อุตส่าห์ให้มาใช้จ่ายซื้อของกินซื้อของจำเป็น พี่คนรองเขาก็บ่นให้เราฟังนะว่าทำงานเหนื่อยแต่เหมือนโดนเอาเงินไปผลาน พอเราว่าพ่อก็มาบอกว่า"การว่าพ่อแม่เป็นสิ่งไม่ดีนะ" ก็มันเป็นเรื่องที่ควรว่ามั้ย?
เราขอบอก ณ ตรงนี้ว่า ความคิด mind set ของแต่ละบ้านแต่ละคนไม่เหมือนกัน ที่บ้านเรามักสอนเรื่องต้องรู้จักทดแทนบุญคุณพ่อแม่ อย่าว่าอย่าด่าพ่อแม่มันบาป แต่สำหรับเรา เราอยากให้มองให้มันเป็นเหตุเป็นผลไป อย่างเรื่องราวข้างต้นที่เล่าไป พ่อแม่เคยเสียเงินเลี้ยงดูเรามามากก็จริง แต่สถานการณ์การเงินบ้านในตอนนี้มันไม่เหมือนกัน พี่คนรองก็อยากให้พ่อใช้จ่ายในสิ่งที่จำเป็นกว่านี้ การเล่นหวยก็อยากให้เขาเบาลงบ้างเราเริ่มด้วยการบอกเตือน แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ฟังทำแบบเดิม เราก็ควรที่จะว่าได้
เราอาจเล่า(บ่น) ไม่ค่อยปะติดปะต่อมากเท่าไหร่มันเป็นเรื่องที่อัดอั้นทำให้เรียบเรียงประโยคไม่ถูกนัก ถ้ายังไงแต่ละคนมีประสบการณ์คล้ายๆกันกับเรื่องนี้มาแบบไหนมาแชร์เล่าสู่กันฟังได้นะคะ