ส่วนตัวเราเป็นผญนะคับ จะ20แล้วคับ​ มาแชร์ประสบการณ์กันได้นะคับ
เราเองเวลาจะไปไหนแม่มักจะตามตลอดไม่ว่าจะที่ไหนบอกแค่ว่าเป็นห่วง​กลัวมีอันตราย
ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุตอนไหนที่ทำให้แม่เราห่วงเราขนาดนี้หรือเป็นเพราะตอนเราเด็กๆ
เราเองจำได้ว่า ตอนนั้นมีผชข้างห้องอายุประมาณ30+ ส่วนเรา5ขวบ ผชคนนั้นพยายามจะหอมจะกอดเรา
คนอื่นที่เห็นก้คิดว่าคงเล่นกับเด็ก ​แต่พอแม่เราเห็นแม่เราด่าผชคนนั้นไป ตอนนั้นมันไม่ปล่อยเรา
เราเลยทุบคอมันไปด้วยความ​เราเด็กก็ไม่รู้เรื่องอะไรมาก ไม่รู้ว่าตรงนี้รึป่าวที่ทำให้แม่เราห่วงสุด เพราะมันฝังใจไรงี้
ผ่านมาจนเราโตและ เราก้อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องมีใครมาห่วงแบบเกินขอบเขต เราเองคนรอบข้างมักจะพูดว่าเรามีความ
เป็นผู้นำสูงคอยจัดการและคอยเคลียร์ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างมีเหตุผลและไม่ใช่อารมณ์ก่อน เวลาเรา
ทำงานหาเงินเราก้ไม่เคยทำให้ผิดหวังคอยให้เงินแม่และครอบครัวตลอดใครลำบากอะไรเรามีเราให้ได้เลยไม่มีทวง
เราไม่เคยปล่อยตัวเองแบบว่าเที่ยวกลางคืนเข้าผับหรือดื่มสูบอื่นๆ​ แต่แม่เรามักจะไม่ปล่อยไปไหนเลย
ถึงตอนไปทำงานกลุ่มเพื่อนเราต้องโกหกแม่ไม่งั้นแม่จะตามมาแบบตัวติด เคยเกิดขึ้นมาแล้ว
ไอเรื่องตามมาตอนไปบ้านเพื่อนยังพอทน แต่ตอนนั้นแม่เราถึงขั้นมานอนเฝ้าเราตรงโต๊ะในห้างทุกวัน*เราทำงานในห้าง

ตอนนั้นผจกร้านเราเห็นที่แม่มาเฝ้าเราก้บอกว่าขนาดนี้แล้วยังให้แม่มาเฝ้าอีกหรอ
เราพูดไม่ออกได้แต่ยิ้มแห้งไป เราไม่เคยทำตัวไม่ดี และคอยระวังตัวเองอยู่ตลอด คือเราสามารถดูแลตัวเองได้

ตอนแรกแม่เราเหมือนจะเริ่มปล่อยให้ไป​ไหนเองแล้ว แต่วันนั้นตอนที่เราเดินห้างกับแม่
มีผชโรคจิตเดินมาแล้วจับกีเรา เราตกใจนะแต่ตอนนั้นทำไรไม่ถูก เราเลยกระชากคอมันแล้วต่อยหน้ามัน ส่วนแม่เราก้ด่ามัน
คนแถวนั้นก้มองสุดท้ายมันหลุดไปได้ หลังจากวันนั้นแม่เราไม่ให้เราไปไหนอีกเลยให้อยู่แต่ในบ้าน
ถ้าจะออกต้องรอแม่อย่างเดียวและไปด้วยกัน เราแอบนอยนะแต่ก้ช่างเถอะ

จนถึงตอนนี้แล้วแม่ก้ยังไม่ให้ไปไหนคนเดียวแม้แต่ตอนทำงานก้จะไปเฝ้าและรับส่งเสมอ
ถ้าจะไปเที่ยวไหนไม่ว่าจะคนเดียวหรือกับเพื่อนต้องวางแผนแบบละเอียด