ความคิดของเด็ก15 ถ้าทำให้ใครรู้สึกไม่สบายใจต้องขอโทษด้วยนะคะ

หนูเป็นเด็กคนหนึ่งค่ะที่ก็มีความฝัน คอยตั้งใจเรียน พยายามเต้มที่ ทั้งเพื่ออนาคตหนูและอยากให้ที่บ้านภูมิใจค่ะ แต่ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนหนูจะเป็นประสาท หนูเหนื่อยมากๆ ยิ่งรู้ว่าความฝันมันยาก ยิ่งต้องพยายาม แต่หนูก็เหนื่อย พอหนูเหนื่อยเรื่องเรียนกลับมาที่บ้านก็ต้องเหนื่อยกับที่บ้าน หนูเคยรักทุกคนมากๆ จนหนูเริ่มทนไม่ไหว บางครั้งมันก็มากเกินไป หนูกลับบ้านมา ต้องทนฝืนกินข้าว บางครั้งไม่ไหวก็ไปอ้วกในห้องน้ำ และเอาแต่ร้องไห้และกรี้ดอยู่ในห้องอย่างงั้นเกือบทุกๆวัน สำหรับหลายคนมันอาจเป็นเรื่องเล็กมากๆ หรือโตไปเหนื่อยกว่านี้ แต่หนูอยากเป็นอิสระแล้วค่ะ ไม่อยากมานั่งเครียดเรื่องอนาคต ไม่ต้องมาทนโดนด่า โดนขู่ โดนอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจอยู่ทุกๆวัน ตอนแรกๆหนูชินค่ะ ไม่เป็นไรเลย แต่เหมือนหลังๆภูมิคุ้มกันหนูคงตกแล้วละค่ะ ขอพิมพ์ตามตรงนะคะ สำหรับหนูโลกมันไม่น่าอยู่แล้วเหนื่อยที่จะต้องมาคิดว่า เราโตไปต้องเป็นอะไร ทำอะไร และการงานที่มั่นคงคืองานอะไรกันแน่ แล้วเราจะอยู่ถึงตอนนั้นไหวหรอ แล้วทำได้จริงๆมั้ย แต่ก้คำถามอีกอย่างที่อยู่ในหัวหนูมาตลอด คนเรามีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ในเมื่อสังคมก็มีบางคนที่ไม่ดี อนาคตก็ไม่มั่นคง ใช้ชีวิตถึงตอนนั้นแล้วเราจะมีความสุขจริงๆหรอ