สวัสดีค่ะพี่ๆ ทุกคน หนูอายุ 22 ปีนะคะ อดีตแฟนอายุ 21 ค่ะ
วันนี้เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ความรักที่เพิ่งจบลงไปสดๆ ร้อนๆ เพื่อระบายความอึดอัด และอยากฟังมุมมองจากเพื่อนๆ พี่ๆ ในพันทิปค่ะ ยาวหน่อยนะคะ 🙏🏻
ความสัมพันธ์ครั้งนี้เริ่มจากการเป็นคนคุยกันมาก่อน อยู่ในสถานะคนคุยมา 5 เดือน แล้วตัดสินใจเลิกคุยกันไปด้วยเหตุผลบางอย่าง เวลาผ่านไปเราก็วนกลับมาคุยกันใหม่ แล้วก็ผิดใจเลิกคุยกันไปอีก… วนเวียนแบบนี้ 3-4 ครั้งได้ค่ะ
ด้วยความรักความผูกพัน เราเลยยอมเขามาตลอด ทุกครั้งที่แยกย้าย เราไม่เคยคิดอยากจะไปจากเขาเลยสักครั้ง
ครั้งล่าสุด เขาทักกลับมาหลังจากที่นิ่งใส่และทำท่าทีเหมือนไม่อยากกลับมาแล้ว แต่เรายังมีเยื่อใย เลยกลับไปคุยอีกครั้ง แต่รอบนี้เราพิมพ์ใส่เขาตรงๆ ว่า
"กลับมารอบนี้ขอให้มันดีขึ้นนะ ถ้าเธอมั่นใจจะเลือกเค้าจริงๆ"
แล้วเราก็ตัดสินใจคบกันค่ะ
เราให้เขามาตลอดเลยนะคะ เต็มใจซื้อของให้ เต็มใจเลี้ยงข้าว เลี้ยงชาบู ดูแลใส่ใจเขาเสมอ ไม่เคยขออะไรตอบแทน แค่อยากให้เขาสบายใจ แต่พอสถานะเปลี่ยนเป็นแฟนได้เพียงแค่ 1 เดือน ทุกอย่างกลับสวนทางกับที่คิดไว้เลย เราตั้งใจไว้ว่าจะให้เกียรติและอิสระเขาเต็มที่ ไม่วุ่นวาย ไม่จุกจิกชีวิตเขาเลย
แต่เขากลับค่อยๆ มองข้ามความใส่ใจของเรา จากที่เคยทักบอก อัปเดตไปไหนทำอะไร กลายเป็นหายไปทีละอย่าง บทสนทนาลดลงจนเหลือแค่ทักตอนตื่น กับบอกฝันดีก่อนนอน เป็นพิธีกรรมสั้นๆ เท่านั้น
เขาหายไปทีละหลายชั่วโมง ตอบแชตคำถามคำแบบไร้ความรู้สึก ทั้งที่เขามีเวลาว่าง เล่นเกมได้ ใช้เวลากับเพื่อนได้ปกติ แต่เวลาให้เราแทบไม่มี
เราไม่ได้ต้องการให้แฟนต้องสแตนด์บายตอบแชต 24 ชม. หรอกนะคะ แต่อดตั้งคำถามไม่ได้จริงๆ ว่า แฟนกันทำไมแม้แต่เวลาเล็กๆ หรือความใส่ใจพื้นฐาน ถึงแบ่งมาให้กันไม่ได้เลย จนเรารู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนเป็นคนนอกในชีวิตเขามากๆ
เขาเครียดอะไร เราอยู่ข้างเขาตลอด เป็นความสบายใจให้เสมอ ถ้าไม่รู้สึกกับเขา คงไม่อยู่ในความสัมพันธ์นี้มาจนจะเกือบ 1 ปีหรอกค่ะ และสิ่งที่ยึดเราไว้ เพราะเขาก็มีข้อดีที่ตรงใจเรา ไม่เหล้าไม่บุหรี่ไม่เจ้าชู้ขยันหาเงินเก่งใช้ชีวิตคนเดียวก็เก่ง เวลามาเจอกันไม่เคยจะไม่อวดลงสตอรี่ ตอนมาเจอกันมันดีมากๆ แต่เวลาแยกย้ายกันกลับมันคนละแบบเลย
วันที่เราเจอเรื่องทุกข์ใจหนักมาก เรื่องงานจนสับสนไปหมด เราทักแชตไประบายให้เขาฟัง เพราะคิดว่าเขาคือแฟน คือพื้นที่ปลอดภัยที่สบายใจที่สุด
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ ความเฉยชา ปัดภาระความรู้สึก และมองความทุกข์ของเราเป็นเรื่องน่ารำคาญ
เขาพิมพ์แค่:
"ลองคิดดูว่าจะทำยังไง"
คำปลอบโยนหรือพูดให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ไม่มีเลยค่ะ มันอึดอัดไปหมด เป็นแฟนกันแต่เราไม่กล้าโทรหา ไม่กล้าคุยเล่น ไม่กล้าน้อยใจหรืองอนเลย เพราะรู้ว่าคำตอบจะเป็นแบบนี้เสมอ
บางทีเราไม่ได้ต้องการให้เขามาช่วยแก้ปัญหา แค่ให้เขาคอยอยู่ข้างๆ ในวันที่เราเหนื่อย แค่นั้นเองค่ะ
พอเราพยายามคุยด้วยเหตุผล เพื่อหาจุดตรงกลาง เขากลับพูดตัดรอนความสัมพันธ์ ท่าทีเย็นชา บอกว่า ระหว่างเราไม่มีอะไรที่เข้ากันได้เลยนอกจากเรื่องกิน ไม่รู้จะคุยอะไร ความชอบไม่เหมือนกัน ไม่มีเรื่องให้คุย
ไม่มีความพยายามจะรักษาไว้เลยสักนิด วินาทีนั้นก็แค่นึกในใจว่า… กินทุกมื้อที่เราเลี้ยง เขาจำได้แค่เรื่องกินจริงๆ หรือ 😔
วินาทีนั้นหัวใจจุกจนชาไปหมด แต่ทำให้เราตาสว่าง 100% ว่า เราหมดหน้าที่ของคนที่รักเขาที่สุดแล้ว
เราพิมพ์กลับไป:
"งั้นพอแล้วนะ คืนอิสระให้แล้ว มีความสุขให้เต็มที่ไปเลย ต่อจากนี้จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าใครจะมานอยน้อยใจงี่เง่าใส่"
วันนี้เราเดินออกมาแล้ว
เราคืนอิสระให้เขาแล้ว และเหมือนยกอะไรหนักๆ ออกจากอกหมดเลย — ความคาดหวัง ความอึดอัด ความไม่สบายใจ เราไม่รู้สึกอยากร้องไห้เพราะกำลังปล่อยเขาไปเลย
มันค่อยๆ จืดจางมาสักพักแล้ว จากการกระทำของเขาเอง รักมาก รักมาตลอด ให้ใจ ให้เงิน ให้เวลา ให้ทุกอย่างที่มี เต็มใจทั้งนั้นนะคะ แต่ที่เขาพูดทำร้ายจิตใจ เราก็ไม่ไปไหน ยอมทุกอย่างเพื่อให้มีเขาในชีวิต แต่วันนี้เขาพูดขนาดนี้แล้ว เราจะอยู่เพื่ออะไรล่ะเนอะ
กลับมาสนใจความสุขของตัวเองดีกว่า ขอบคุณเขามากๆ ที่กลับมาตัดความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้มันขาดสักทีค่ะ
ตอนนี้ใจเรานิ่งขึ้นมาก ยอมรับความจริงแล้วว่า มันมาได้ไกลแค่นี้จริงๆ 1 เดือนในสถานะแฟนมันสั้นมาก จนบางทีก็เจ็บใจและท้อแท้กับตัวเอง แต่ก็ ภูมิใจที่เราสู้จนสุดทาง และเดินออกมาอย่างมีศักดิ์ศรี ❤️
รักครั้งนี้ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆเลยค่ะ มันทำให้ถ้าจะมีรักครั้งถัดไปเราควรมีสติมากกว่านี้ คิดให้ได้เยอะกว่านี้ จะได้ไม่เสียเวลา..
อยากถามเพื่อนๆ พี่ๆ ค่ะ
มีใครเคยเจอแฟนที่ปล่อยให้เราเหงาและห่างเหินขนาดนี้ไหมคะ? ทั้งที่เราดูแลเขาทุกอย่าง แต่กลับไม่ได้รับความใส่ใจคืนเลย แล้วหลังจากก้าวออกมาแล้ว มีวิธีฮีลใจตัวเองอย่างไรให้กลับมาเข้มแข็งได้ไวที่สุดคะ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ 🙏🏻💜
จากคนคุยเกือบปี สู่การเป็นแฟนกัน 1เดือน ความห่างเหิน ละเลย เฉยชา วันนี้เราเลือกคืนอิสระให้เขาแล้วค่ะ🥹
วันนี้เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ความรักที่เพิ่งจบลงไปสดๆ ร้อนๆ เพื่อระบายความอึดอัด และอยากฟังมุมมองจากเพื่อนๆ พี่ๆ ในพันทิปค่ะ ยาวหน่อยนะคะ 🙏🏻
ความสัมพันธ์ครั้งนี้เริ่มจากการเป็นคนคุยกันมาก่อน อยู่ในสถานะคนคุยมา 5 เดือน แล้วตัดสินใจเลิกคุยกันไปด้วยเหตุผลบางอย่าง เวลาผ่านไปเราก็วนกลับมาคุยกันใหม่ แล้วก็ผิดใจเลิกคุยกันไปอีก… วนเวียนแบบนี้ 3-4 ครั้งได้ค่ะ
ด้วยความรักความผูกพัน เราเลยยอมเขามาตลอด ทุกครั้งที่แยกย้าย เราไม่เคยคิดอยากจะไปจากเขาเลยสักครั้ง
ครั้งล่าสุด เขาทักกลับมาหลังจากที่นิ่งใส่และทำท่าทีเหมือนไม่อยากกลับมาแล้ว แต่เรายังมีเยื่อใย เลยกลับไปคุยอีกครั้ง แต่รอบนี้เราพิมพ์ใส่เขาตรงๆ ว่า
"กลับมารอบนี้ขอให้มันดีขึ้นนะ ถ้าเธอมั่นใจจะเลือกเค้าจริงๆ"
แล้วเราก็ตัดสินใจคบกันค่ะ
เราให้เขามาตลอดเลยนะคะ เต็มใจซื้อของให้ เต็มใจเลี้ยงข้าว เลี้ยงชาบู ดูแลใส่ใจเขาเสมอ ไม่เคยขออะไรตอบแทน แค่อยากให้เขาสบายใจ แต่พอสถานะเปลี่ยนเป็นแฟนได้เพียงแค่ 1 เดือน ทุกอย่างกลับสวนทางกับที่คิดไว้เลย เราตั้งใจไว้ว่าจะให้เกียรติและอิสระเขาเต็มที่ ไม่วุ่นวาย ไม่จุกจิกชีวิตเขาเลย
แต่เขากลับค่อยๆ มองข้ามความใส่ใจของเรา จากที่เคยทักบอก อัปเดตไปไหนทำอะไร กลายเป็นหายไปทีละอย่าง บทสนทนาลดลงจนเหลือแค่ทักตอนตื่น กับบอกฝันดีก่อนนอน เป็นพิธีกรรมสั้นๆ เท่านั้น
เขาหายไปทีละหลายชั่วโมง ตอบแชตคำถามคำแบบไร้ความรู้สึก ทั้งที่เขามีเวลาว่าง เล่นเกมได้ ใช้เวลากับเพื่อนได้ปกติ แต่เวลาให้เราแทบไม่มี
เราไม่ได้ต้องการให้แฟนต้องสแตนด์บายตอบแชต 24 ชม. หรอกนะคะ แต่อดตั้งคำถามไม่ได้จริงๆ ว่า แฟนกันทำไมแม้แต่เวลาเล็กๆ หรือความใส่ใจพื้นฐาน ถึงแบ่งมาให้กันไม่ได้เลย จนเรารู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนเป็นคนนอกในชีวิตเขามากๆ
เขาเครียดอะไร เราอยู่ข้างเขาตลอด เป็นความสบายใจให้เสมอ ถ้าไม่รู้สึกกับเขา คงไม่อยู่ในความสัมพันธ์นี้มาจนจะเกือบ 1 ปีหรอกค่ะ และสิ่งที่ยึดเราไว้ เพราะเขาก็มีข้อดีที่ตรงใจเรา ไม่เหล้าไม่บุหรี่ไม่เจ้าชู้ขยันหาเงินเก่งใช้ชีวิตคนเดียวก็เก่ง เวลามาเจอกันไม่เคยจะไม่อวดลงสตอรี่ ตอนมาเจอกันมันดีมากๆ แต่เวลาแยกย้ายกันกลับมันคนละแบบเลย
วันที่เราเจอเรื่องทุกข์ใจหนักมาก เรื่องงานจนสับสนไปหมด เราทักแชตไประบายให้เขาฟัง เพราะคิดว่าเขาคือแฟน คือพื้นที่ปลอดภัยที่สบายใจที่สุด
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ ความเฉยชา ปัดภาระความรู้สึก และมองความทุกข์ของเราเป็นเรื่องน่ารำคาญ
เขาพิมพ์แค่:
"ลองคิดดูว่าจะทำยังไง"
คำปลอบโยนหรือพูดให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ไม่มีเลยค่ะ มันอึดอัดไปหมด เป็นแฟนกันแต่เราไม่กล้าโทรหา ไม่กล้าคุยเล่น ไม่กล้าน้อยใจหรืองอนเลย เพราะรู้ว่าคำตอบจะเป็นแบบนี้เสมอ
บางทีเราไม่ได้ต้องการให้เขามาช่วยแก้ปัญหา แค่ให้เขาคอยอยู่ข้างๆ ในวันที่เราเหนื่อย แค่นั้นเองค่ะ
พอเราพยายามคุยด้วยเหตุผล เพื่อหาจุดตรงกลาง เขากลับพูดตัดรอนความสัมพันธ์ ท่าทีเย็นชา บอกว่า ระหว่างเราไม่มีอะไรที่เข้ากันได้เลยนอกจากเรื่องกิน ไม่รู้จะคุยอะไร ความชอบไม่เหมือนกัน ไม่มีเรื่องให้คุย
ไม่มีความพยายามจะรักษาไว้เลยสักนิด วินาทีนั้นก็แค่นึกในใจว่า… กินทุกมื้อที่เราเลี้ยง เขาจำได้แค่เรื่องกินจริงๆ หรือ 😔
วินาทีนั้นหัวใจจุกจนชาไปหมด แต่ทำให้เราตาสว่าง 100% ว่า เราหมดหน้าที่ของคนที่รักเขาที่สุดแล้ว
เราพิมพ์กลับไป:
"งั้นพอแล้วนะ คืนอิสระให้แล้ว มีความสุขให้เต็มที่ไปเลย ต่อจากนี้จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าใครจะมานอยน้อยใจงี่เง่าใส่"
วันนี้เราเดินออกมาแล้ว
เราคืนอิสระให้เขาแล้ว และเหมือนยกอะไรหนักๆ ออกจากอกหมดเลย — ความคาดหวัง ความอึดอัด ความไม่สบายใจ เราไม่รู้สึกอยากร้องไห้เพราะกำลังปล่อยเขาไปเลย
มันค่อยๆ จืดจางมาสักพักแล้ว จากการกระทำของเขาเอง รักมาก รักมาตลอด ให้ใจ ให้เงิน ให้เวลา ให้ทุกอย่างที่มี เต็มใจทั้งนั้นนะคะ แต่ที่เขาพูดทำร้ายจิตใจ เราก็ไม่ไปไหน ยอมทุกอย่างเพื่อให้มีเขาในชีวิต แต่วันนี้เขาพูดขนาดนี้แล้ว เราจะอยู่เพื่ออะไรล่ะเนอะ
กลับมาสนใจความสุขของตัวเองดีกว่า ขอบคุณเขามากๆ ที่กลับมาตัดความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้มันขาดสักทีค่ะ
ตอนนี้ใจเรานิ่งขึ้นมาก ยอมรับความจริงแล้วว่า มันมาได้ไกลแค่นี้จริงๆ 1 เดือนในสถานะแฟนมันสั้นมาก จนบางทีก็เจ็บใจและท้อแท้กับตัวเอง แต่ก็ ภูมิใจที่เราสู้จนสุดทาง และเดินออกมาอย่างมีศักดิ์ศรี ❤️
รักครั้งนี้ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆเลยค่ะ มันทำให้ถ้าจะมีรักครั้งถัดไปเราควรมีสติมากกว่านี้ คิดให้ได้เยอะกว่านี้ จะได้ไม่เสียเวลา..
อยากถามเพื่อนๆ พี่ๆ ค่ะ
มีใครเคยเจอแฟนที่ปล่อยให้เราเหงาและห่างเหินขนาดนี้ไหมคะ? ทั้งที่เราดูแลเขาทุกอย่าง แต่กลับไม่ได้รับความใส่ใจคืนเลย แล้วหลังจากก้าวออกมาแล้ว มีวิธีฮีลใจตัวเองอย่างไรให้กลับมาเข้มแข็งได้ไวที่สุดคะ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ 🙏🏻💜