ญาติผมคนนึงเคยโดนเมื่อหลายปี เป็นคดีแพ่ง การหมิ่นประมาท
แต่ฝ่ายโจทย์นั้นบ้านเขาอยู่อุบล
เขาไปแจ้งความบ้านเขา ซึ่งพูดตรงๆนะ
เหมือนเขารู้คดีหมิ่นประมาท  เป็นแค่แพ่ง
แต่เขาต้องการแกล้ง โดยการแจ้งที่นั่น แล้วให้ญาติผมไปรับข้อกล่าวหา
เหมือนเขาจะแกล้งตรงนี้ เพราะตัวเขาเองไม่ได้อยากขึ้นศาลเสียค่าทนายเหมือนกัน
(รู้ทัน)
เลยจบที่ชั้นไกล่เกลี่ย แต่เขาต้องการสร้างความยากลำบาก
ให้ญาติผมเดินทางไป ซึ่งญาติผมเขาบอกว่า
ตัวเขาอะ แค่รังสิตยังไปไม่เป็นเลย มันแกล้งให้ไปที่อุบล
สรุป ผมต้องไปด้วยกันสองคนเพราะ เพราะเขาไปไม่เป็น
คนกทม.แต่เกิด ขึ้นรถอะไรยังไงไม่รู้

และ ผมเห็นช่วงหลังๆตามหน้าสื่อ หน้าข่าว
มีการแกล้งกันแบบนี้เยอะขึ้นมาก
ไปแจ้งเหนือสุด เชียงราย แม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ ใต้สุด ปาดัง ยะลา นรา
คือ ไม่รู้ใครเป็นคนริเริ่มทำเรื่อง hear hear แบบนี้คนแรกนะ
แต่ปัจจุบัน มันเหมือนเป็นโมเดลของการกลั่นแกล้งไปแล้ว

แม้แต่สำนักทนายหลายแห่งที่มีสาขาทั่วประเทศ
ยังมีถาม พี่อยากแจ้งที่ไหน ผมมีทีมทั้งเหนือ ใต้ อีสาน

นี่มันยุคไหนแล้ว มีเอไอแล้ว เน็ทไวข้ามโลก
ทำไมแค่เรื่องสำนวน เออ สมมุติ สน.ปาดังรับสำนวน
จำเลยอยู่แถว ตลิ่งชัน ก็ไปสน.ใกล้บ้าน รับข้อกล่าวหา
ส่งสำนวนกดออนไลน์คลิ๊กเดียวมาตลิ่งชัน แค่นั้น ผมมองไม่ได้ยากตรงไหน
เพราะ ผู้ถูกกล่าวหา จำเลย ถ้าศาลยังไม่ตัดสินว่าผิด
คำกล่าวหาไม่ใช่คำพิพากษานะ
เรื่องแค่นี้ ทำไมเขาไม่แก้
ทำไมเรื่องท้องที่ใดมันต้องท้องที่นั้น
ทั้งที่ยุคปัจจุบันโลกออนไลน์มันไม่มีเขต ไม่มีท้องที่แล้ว
ทำไมเรื่องนี้เขาไม่แก้กันสักที