ยัง....

แม้ทางเดินเผชิญความพลัดพราก
ดั่งตะวันจันทรายากสโมสร
ทว่าใจจดจำย้ำอาทร
ในวันก่อนให้ย้อนทบทวนใจ

แสงดาวพร่างกลางคืนกลืนมืดมิด
คอยสะกิดหัวใจให้สงสัย
ว่าทางนั้นวันคืนชื่นชูชัย
หรืออย่างไรเป็นหรือไม่คิดถึงกัน

ระยะทางมิขวางกั้นความรู้สึก
แม้ส่วนลึกตกผลึกเงาเหงากลั่น
ฝากส่งความห่วงใยใจผูกพัน
ยังไม่หวั่นครั้นครามความห่างไกล

ตื่นจากฝันผันเข้าเช้าวันใหม่
รอยอาลัยเปี่ยมฤทัยให้หวั่นไหว
ยังทรงจำย้ำเตือนไม่เลือนไป
เป็นหรือไม่ส่งใจคิดถึงกัน

แม้ห่างไกลให้ครวญหวนวันเก่า
ดวงใจเฝ้าผูกพันไม่แปรผัน
เป็นสายใยเชื่อมใจให้ทุกวัน
ร่วมฟันฝ่าอาการรานร้าวใจ

เหมือนไม่มีถ้อยคำนำฝากรัก
ใจประจักษ์ค่าเธอละเมอใฝ่
ยังยืนยืนไม่ย้ายคลายห่วงใย
ในสักวันฉันเธออาจเจอะเจอ

โปรดดูแลตัวเองให้ดีนะ
ทุกขณะทุกระยะสม่าเสมอ
สัญญามั่นฉันท์เพื่อนไม่เลือนเบลอ
หวังว่าเธอจะสุขกายสบายใจ







ขอบคุณภาพจากโลกอินเตอร์เน็ตค่ะ
มีการใช้เอไอประกอบการแต่งกลอนนะคะ