เราสองคนกับเเฟนมีปัญหากันมา7-8เดือนได้ ช่วง2เดือนเเรกก็ยังพอคุยกันได้ เข้าเดือนที่3เราทะเลาะกันถึงขั้นเขาตัดสินใจพูดว่าไม่อยากมีเราในชีวิตเเล้ว ตอนนั่นเราก็ช็อคเเละโกรธในเวลาเดียวกันก็ตอบตกลงว่าเลิกก็เลิก เเต่เเล้วทางบ้างของเขาก็ติดต่อมาให้เรากลับไปในวันที่เรากลับไปเขาก็บอกกับเราว่าไม่ได้ต้องการเเล้วกลับมาทำไม ในตอนนั่นที่ทางบ้านเขาบอกให้เรากลับไปเขาให้ถามเราว่า เเล้วลูกเธอใครจะเลี้ยงจะให้คนอื่นเลี้ยงหรือไง เราจึงต้องกลับมาเเต่อีกใจก็หวังลึกๆว่ามันจะดีขึ้นในสีกวันอดทนเอาใหม่ เเต่ในวันนั่นเขาก็ยังไม่ยอมเราก็อยู่ง้อเเบบนั่น2วันได้ เข้าวันที่3เขาก็ทักเเชตมาหาเราว่าจะให้โอกาสอีกครั่งถ้าไม่ดีขึ้นก็เเยกย้าย ในตอนนี่นเราดีใจมากเพราะตอนนั่นเราเองก็ถอดใจเเละจะถอยออกเเล้ว ช่วงเเรกเขาก็ไม่คุยกับเรานะเราก็พยายามง้อปรับตัวเองเพื่อเข้าหาเขาทำทึกอย่างให้เขาเเต่เรายิ่งทำเท่าไหร่มันก็ไม่ดีขึ้นเหมือนเราพยายามอยู่ฝ่สยเดียวทุกครั่งที่เราเข้าหาก็จะถูกด่าถูกว่าเเละทำท่าทีที่รังเกียจ จนเรารู้สึกสบสนไม่รู้ต้องทำตัวอย่างไรดี เราจึงเงียบไม่พูดเเละอยู่ในพื้นที่ของเราเเละลูกส่วนตัวเขาก็ทำงานเราก็ทำงานเลิกงานเลี้ยงลูก เราทำงานเขาเลิกงานเขาเลิกงานเราทำงานเเบบนี้มาตลอดจึงไม่ค่อยเจอกัน ตั่งเเต่ที่เรากลับมาเรารู้สึกว่าตัวเราเป็นนอกมาตลอดในบ้านของเขา เเละตั่งเเต่ที่เราเงียบไม่คุยกันก็3จะ4เดือนได้เเล้ว เเละตอนนี่เรารู้สึกได้ว่าเขากำลังเปิดโอกาสให้คนใหม่เข้ามาตอนที่เราชองคนมีช่องว่างระหว่างกลาง เราจึงรู้สึกว่าไม่ได้เเล้วเราต้องคุยกันจริงจังสักครั่ง ถ้าเขาเลือกคนใหม่จริงๆเราก็จะยอมรับเเละถอยออกมาเอง เขาจะได้คัยกันอย่างสายใจ ขอคำเเนะนำจากพี่ๆที่เคยพบเจอเรื่องเเบบนี้หน่อยครับ ถ้าเขายอมเปิดใจคุยเเล้วมันจะดีขึ้นไหมหรือว่าจะเหมือนเดิม