เราพึ่งเคยเขียนครั้งแรกเพราะเราไม่รู้ที่พึ่งแล้วจริงๆค่ะไม่ว่าจะใครเราก็ไม่อยากรบกวนอีกแล้ว ขออภัยถ้าตรงส่วนไหนที่มีผิดพลาดบ้างนะคะ 3ปีที่แล้วเราใช้ชีวิต ม.ต้น สนุกมากค่ะ แต่จบม.3(ปี69)เราไม่ได้โรวต้าภาษาอังกฤษวิชาเดียวเลยค่ะขาดไป0.04ว่าผิดหวังแล้วเพราะเรารักวิชานี้มากหลังจบจากที่นั้นมา เราก้ร้องไห้ที่ไม่ได้โควต้าค่ะแต่สู้อ่านนสไปสอบ ซื้อใบมาแล้วค่ะ แต่ด้วยว่าช่วงนั้นทางบ้านไม่ค่อยมีตัวเราเองก็เป็นแค่เด็กที่อายุยังไม่ถึง16ปีเลยค่ะ พาททามก็ไม่รู้จะไปทำที่ไหนได้เลย แม่พาเราไปสมัครอาชีวะไว้ค่ะ แล้วก็จ่ายเงินเลยเพราะเขาให้จ่ายเลย ก่อนวันสอบ1วัน เราก็ทำสิ่งที่แย่ที่สุดไปค่ะ คือการไม่ไปสอบเพราะคิดสั้นๆว่ายังไงสอบก็คงไม่ได้ไปเรียนเพราะไม่มีเงินไปจ่ายค่าเทอมเรียน บช.ปวช นี่แหละ ใกล้บ้านแถมจ่ายไปแล้ว สรุปหลังเปิดเรียนแม่เราได้งานใหม่ลงแค่แรงทุนไม่ต้องลงอีกแล้วมีเงินเหลือพอจะจ่ายค่าเทอมเราได้ แต่มันก็สายไปแล้วค่ะทุกวันนี้เราอยู่ในภาวะเครียดแทบทุกวัน อาทิตย์แรกที่เปิดเทอมของอาชีวะเราร้องไห้ทุกวันค่ะเพราะมันอดกลั้นไม่มีเพื่อนไม่มีคนรู้จักมีแต่คนแปลกหน้าและสังคมที่ไม่เป็นมิตรต่อกันอีกแล้ว เราเรียนมาอาทิตย์หน้าจะจบเทอม1แล้วค่ะ เพื่อนโอเคแค่คนเดียว เราอยากให้คนนอกที่มองมาในชีวิตของเราช่วยแนะนำทางให้เราได้บ้างค่ะ เราไม่มีที่พึ่งจริงๆ ครอบครัวเราไม่ได้ยอมให้เราซิ่วง่ายๆ เราเองก็คิดค่ะว่าปีหน้าจะเอายังไงเรียนมอปลายธรรมดามันหนักอยู่แล้วแต่เรามั่นใจมากว่าเราทำได้ เรียนที่นี่เราก็ได้ดีนะคะแต่มันก็เหมือนด้อยกว่ามอปลาย เราคิดว่าจะกลับไปแล้วต้องไปบูมให้เพื่อนจบหรือจะทนจนจบพร้อมเพื่อน แต่เราก็กังวลอีกว่าทีดีดีที่ไหนจะรับปวชบ้าง 😭 ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับผู้ที่สละเวลามาอ่านและตอบนะคะเราไม่มีที่ให้พูดคุยได้อีกแล้วอาทิตนี้สอบแ้วค่ะไม่อยากรบกวนเพพื่อนๆที่นั้น ถึงใจเราจะอยากไปใจจะขาดทุกอย่างมันดีไปหมดแต่มันก้สายที่จะไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกันอีกแล้ว
How to ให้อภัยตัวเองในเรื่องที่ทำผิดพลาดมากๆ