ยุคที่ใคร ๆ ก็รู้ธรรม แต่ทำไมคนเอามาปฏิบัติจริงกลับน้อยลงทุกที

ขออนุญาตตั้งคำถามตรง ๆ ต่อทิศทางของแวดวงพุทธศาสนาในปัจจุบัน ทั้งในกลุ่มพระนักวิชาการและคฤหัสถ์ผู้รู้ทั้งหลาย ปัจจุบันเรามีคลังข้อมูลพระไตรปิฎกมากมาย มีเทคโนโลยีและเอไอที่ช่วยให้การสืบค้นได้ง่ายเพียงไม่กี่คลิก แต่สิ่งที่เห็นตามมากลับเป็นการผลิตงานวิชาการ บทความ และการถกเถียงด้วยภาษาบาลี-ไทยด้วยสำนวนโวหารที่มีความซับซ้อน เข้าใจยาก
   สิ่งที่กำลังระบาดและน่าเป็นห่วงสำหรับผมในเวลานี้ มาจากการที่หลายคนผลิตเนื้อหาออกมาเพียงเพื่อ ๑) แสดงภูมิรู้และยกตนว่าตนเองรู้ลึก รู้จริง เหนือกว่าผู้อื่น ๒) จำกัดหลักธรรมคำสั่งสอนด้วยภาษาเฉพาะกลุ่มที่ชาวบ้านทั่วไปหรือไม่ใช่กลุ่มเฉพาะทางเข้าไม่ถึง ๓) พยายามต่อยอดทฤษฎีด้วยการพัฒนาองค์ความรู้ใหม่ ๆ เพียงอย่างเดียว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าองค์ความรู้ใหม่ที่ได้ มีความถูกต้อง ตรงประเด็น ไม่ผิดจากหลักการที่พระพุทธเจ้าทรงสอนหรือไม่
   คำถามคือ การที่พระสงฆ์หรือคฤหัสถ์พยายามผลิตงานวิชาการจำนวนมากมายหรือการพยายามจำแนกหัวข้อธรรมให้มีความลึกซึ้งสมภูมิของตน แต่สังคมรอบข้างกลับไม่ได้รับประโยชน์จากการดับทุกข์ เรากำลังหลงทิศทางต่อพุทธประสงค์ของพระพุทธองค์ในการตั้งพระพุทธศาสนาอยู่หรือไม่