ผมผิดไหมครับ ที่เกลียดแม่(ไม่แท้)ของตัวเอง

ผมผิดหรือเปล่าที่ผมเกลียดแม่(แม่ไม่แท้ๆ)ของตัวเอง คือผมพยายามที่จะทนอยู่กับแม่ของผมนานเอามากๆ เวลาที่ผมมีเรื่องที่จะปรึกษาปัญหา ผมก็มักจะโดนด่ากลับมาหรือไม่ก็บางครั้งท่านก็จะปลอบผมและให้คำปรึกษาที่ดี แต่เมื่ออยู่กันนานๆเข้าท่านก็เริ่มแสดงอาการจริงๆออกมา มีครั้งหนึ่งที่ผมเครียดเอามากๆจนผมนั้นก็ได้(ทำร้ายร่างกายตัวเอง) จนเป็นรอยแผลเป็นเส้นเล็กๆแต่ก็เยอะ ในตอนนั้น แม่ของผมก็กลับมาจากที่ทำงานพอดีนั้นทำให้ผมต้องรีบซ่อนเอาไว้แต่เหมือนแม่จะเห็นและได้ประชดใส่ผมประมาณว่า 'ดีแล้ว ทำแบบนั้นต่อไปมันดีแล้ว' ผมเองก็ถึงกับร้องไห้ออกมาเลย(ผมเป็นคนบ่อน้ำตาตื้น) ท่านก็ไม่ได้สนใจและทำหน้าที่ของท่านต่อ ครั้งหนึ่งที่ผมได้รับรางวัล(เหมือนจะเป็นโล่แก้วๆครับ) ผมเอาไปให้พ่อดูพ่อก็ชมผมใหญ่เลย ตอนนั้นผมรู้สึกดีมากๆ  แต่ผมก็เอาไปให้แม่พูดท่านก็แค่พูดว่า 'ลูกบ้านอื่นเขาก็ได้ทำแบบนี้เหมือนกันทั้งหมดนั้นล่ะ' ผมเองนั้นก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากจะต้องพยักหน้ารับไป และทั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาครอบครัวของผมก็เริ่มมีปัญหาเรื่องการเงินเพราะพ่อของเป็นหนี้ พ่อก็ทำงานหนักขึ้นเป็นสองเท่าส่วนผมก็ต้องก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสือและพยายามที่จะหางานพาสไทม์ทำไปด้วย(แต่ก็ไม่มี) จนผมกลับมาจากที่โรงเรียนคือตอนนั้นผมเหนื่อยเอามากๆ ผมกลับมาก็ไปซื้อน้ำแข็งให้ครอบครัวดื่ม อาบน้ำและกินข้าวก่อนตะได้นอนพักผ่อนเล่นโทรศัพท์ แต่เมื่อแม่ของผมเข้ามาแม่ก็มีอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่(ผมก็เข้าใจเพราะที่ทำงานของแม่ท่านทำงานหนักเอามากๆ) ผมก็พูดตามปกติที่ผมพูด 'แม่สวัสดีครับ มีอะไรกินไหมครับ' แต่เมื่อผมพูดจบแม่ก็เหมือนจะไม่พอใจอะไรสักอย่างท่านก็พูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด 'จะกินอะไรก็เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องยุ่ง' ผมนั้นก็เงียบและได้ปล่อยให้ท่านได้ทำตามทึท่านบอก ตลอดเวลานั้นผมก็บุกขึ้นมาเล่นการ์ดแวนการ์ด(ผมชอบเล่นเป็นส่วนตัว) ผมก็เล่นไปเล่นมา ท่านก็ได้เดินเข้ามาที่เตียงของผมก็จะเริ่มบ่นประมาณ 'เอาเวลานี้มาคุยกับแม่บ้าง ทำไมต้องเอาเวลาไปทำเรื่องไร้สาระด้วย โตจนอายุ 17 ไม่หางานอะไรทำช่วยพ่อบ้าง เป็นลูกภาษาอะไร ทำอะไรก็ไม่ทำ' ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ตอนนั้นผมเอาแต่ก้มหน้าฟังท่านพูดไปอยู่แบบนัน และมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆผมก็ต้องอดทนจนกระทั่งพ่อและแม่(ไม่แท้)ของผมได้ให้กำเนิดลูกขึ้มา ซึ่งน้องของผมเป็นผู้หญิง น้องของผมตอนแรกๆผมกับพ่อก็เอ็นดูเอามากๆ ในช่วงแรกๆผมก็มีความสุขอยู่หรอก แต่เมื่อแม่กละบมาน้องก็จะไปอยู่กับแม่ แต่เมื่ออยู่กับแม่แล้ว ผมก็พยายามที่จะทำความเข้าใจกับแม่ว่าแม่ต้องอาบน้ำและทำอย่างอื่น ท่านก็เลยให้น้องของผมดูโทรทัศน์และโทรศัพท์ ให้ดูคลิปสั้นๆที่ต้องเลื่อนๆน่ะครับ น้องของผมก็ดูและก็เอาคำพูดในคลิปมาพูดใส่แม่ของผม แม่ก็โวยวายและด่าผมกับพ่อว่าเป็นคนที่สอนน้องให้พูดอะไรแบบนี้ พ่อก็บอกว่า 'ผมไม่ได้เป็นคนสอนตอนที่อยู่กับลูก(ผม)กับน้อง ก็พูดเล่นๆด้วยกันอยู่เลย' ผมเข้าข้างพ่อเพราะผมกับพ่อพูดครับ และค่ะ น้องก็พูดตามพ่อไม่เคยให้โทรศัพท์กับน้องเลย แต่จะให้เฉพาะตอนที่ท่านไม่ว่างจริงๆแต่ก็ให้ดูแค่นิดเดียวผมก็จะชวนน้องเล่นของเล่นต่อ แม่ของผมก็ไม่ยอมนั้นทำให้พ่อกับแม่ทะเลาะกันจนตอนกลางคืน แม่ก็ด่าพ่อของผมในไลน์และเอาไปโพสต์ลงเฟซประมาณว่า 'ผู้ชายย่างนี้ไม่ควรมี มีแล้วชีวิตไม่เจริญ' ผมก็ต้องทนฟังไปเรื่อยไปจนน้องของผมเดินได้และพูดเริ่มคล่องแล้ว น้องก็พูดกับแม่ แม่ก็จะชอบพูดประมาณส่า 'อะไร(เสียงสูง) และมียุ่งอะไรของเธอเนี้ย ออกไปดิ ไอ้...(ชื่อน้องของผม) และอื่นๆ น้องของผมก็จำมาและเอามาพูดให้ผมกับพ่อ แม่ของผมจะไม่ได้เรียกพ่อว่าคุณพ่อเพราะแม่ของผมจะชอบพ่อของผมว่า มัน น้องของผมก็เรียกพ่อของผมว่า มัน พ่อของผมก็พยายามที่จะสอนน้องพูดว่า คุณพ่อ แต่แม่ก็บอกเหมือนโกรธและพูดขึ้น 'เด็กก็พูดไปยังงั้นล่ะ' จนวันหนึ่ง(ที่ทำให้ผมเลิกสนใจแม่จริงๆและไม่อยากที่จะพูดคุยด้วย) พ่อของผมอยู่บ้านในวันนี้ซึ่งว่าผมก็อยู่มีแค่แม่ที่ไม่ได้อยู่ผมกับพ่อก็ช่วยกันดูน้อง ก็สลับกันไปจนเมื่อแม่กลับมาแม่ก็อารมณ์ไม่ดีเหมือนเดิม พ่อกับผมก็ช่วยกันทำอาหารให้กับแม่คิกว่าจะริดพร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่สุดท้ายผมกับพ่อต้องกินกันสองคนโดนทีแม่มีหับข้าวอยู่แลเวและเอาน้องไปเข้าห้องและล็อคประตู(เพราะผมได้ยินเสียงล็อคประตู ประตูของผมเวลาล็อคจะได้ยินเสียงดังกึกเบาๆ) ผมได้ลองเปิดใจคุยกับพ่อของผมว่า 'พ่อครับ แม่เป็นคนไม่ดีทำไมพ่อถึงยังคบกับแม่อยู่ล่ะครับ?' ผมได้ถามพ่อขึ้นมาแต่พ่อก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเศร้า 'พ่อไม่อนากเลิกกับแม่เพราะ เมื่อก่อนพ่อกับแม่(แม่แท้ๆของผม) เลิกกันเพราะพ่อจำได้ว่าแม่ไปมีกิ๊ก นั้นทำให้พ่อดื่มเหล้าหนักเอามากๆ ในนั้นผมก็เด็กมากๆด้วยเลยไม่ได้รู้อะไรเยอะขนาดนั้น ในตอนที่พ่อเจอกับแม่แม่เป็นเหมือน แม่ที่ดีที่ช่วยพ่อแต่พ่อก็ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงเปลี่ยนไป' ผมเองที่ได้ยินความจริงแล้วก็เงียบไม่ได้พูดอะไรพ่อก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง 'พ่อดีใจน่ะ ที่ลูกโตได้ถึงขนาดนี้ พ่อรักลูกกับน้อง' เมื่อผมไดยินแบบนั้นคือตอนนั้นผมก็ร้องไห้ออกมาแต่ผมไม่ได้รู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้จนน้ำตามันไหลออกมา เมื่อผมกับพ่อกินข้าวเสร็จแล้วก็พูดคุยกันเล็กน้อยก่อนจะได้เข้าห้องนอนในตอนนั้น น้องของผมยังไม่นอนเพราะผมเห็นว่าน้องกระโดดอยู่บนเตียงนอนอยู่ และพ่อก็ค่อยๆเข้าไปขึ้นเตียงนอนเพื่อไปนอนกับแม่ ตลอดที่พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันแม่ของผมไม่เคยให้พ่อกอดแม่เลยสักครั้งแค่จับตัวแม่ก็จะชอบพูดว่า 'อย่าจับ เหม็น สกปรก' พ่อของผมก็ไม่ได้ว่าอะไรก็นอนอยู่เฉยๆและดูน้องที่กำลังกระโดบนเตียงนอน แต่ผมก็เห็นว่าแม่ของผมตื่นมาเล่นโทรศัพท์และด้ยความที่พ่อของผมเป็นคนที่กินข้าวเสร็จและนอนหลับเลย ผมก็ได้นอนหลับไปก่อน นั้นทำให้เหลือแค่แม่คนเดียวที่ดูน้องแต่ก็ไม่ได้สนใจหรือดูแลน้องเลย จนกระทั่งน้องกระโดดไปหัวกระแทกกับหลังตู้เสื้อผ้า นั้นทำให้หัวน้องของผมมันเป็นตุ่มใหญ่ๆเลยครับ ในตอนนั้นเองน้องร้องออหมาเสียงดังเอามากๆ จนพ่อกับผมตื่นขึ้นมาพ่อก็พยายามเข้าไปปลอบน้อง ส่วนผมก็รีบเดินมาหาเพื่อดูน้อง แต่สิ่งที่ทำให้ผมเกลีดแม่เข้าไส้คือท่านไม่ได้สนใจที่จะดูน้องเลย ท่านเอาแต่เล่นโทรศัพท์และยังมาบอกกัลพ่อและผมว่า 'ทำไมไม่ดูน้องเลย เป็นพ่อภาษาอะไร' คือตอนนั้นพ่อของผมคือแบบ..พ่อสุดยอดมากๆพ่อของผมไม่ได้ด่า พ่อของผมให้ความสนใจกับน้องที่กำลังร้องไห้อยู่ผมก็ได้รีบวิ่งไปหาผ้าเย็นไม่ช่วยน้องน้องก็เอาแต่ร้องไห้ ในตอนนั้นผมสงสารน้องเอามากๆ แต่ในระหว่างที่ผมกับพ่อช้วยกันดูแลน้องอยู่แม่ก็เอาแต่บ่นไม่หยุด 'คนจะหลับนอนเสียงดังทำไม' 'ปล่อยลูกเอาไว้แบบนั้นล่ะ ดื้อดีนักๆม่มีใครช่วยหรอก' เมื่อน้องหายร้องแล้วน้องก็นอนหลับไปพ่อของผมก็ช่วยดูน้องผมกับมองแม่ด้วยความที่รู้สึกว่า ท่านไม่ใช่แม่แล้ว