แก้ปัญหา“อมเงินวัด,มั่วสีกา”ของภิกษุสงฆ์“ได้อย่างไร?.

อยากจะทราบว่าแต่ละท่านมีแนวคิดแก้ปัญหาที่ว่านี่อย่างไรแม้ว่ามันอาจจะนำไปปฎิบัติได้ยากหรือนำไปปฎิบัติแล้วอาจจะไม่ได้ผล(เหมือนองค์กรของอื่น) คนไทยไทยเป็นคนลืมง่ายพอเกิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งขึ้นมาก็เป็นกระแสรุนแรงพอสักพักก็จางหาย เหมือนเกิดกับวงการสงฆ์มีมาตลอดแบบที่ว่าลองไปดูคดีเก่าตั้งแต่ปี2530 เป็นมาตนปัจจุบันมาเป็นสิบๆคดีที่เกี่ยวข้องกับเงินวัด,เสพเมถุนและผลประโยชนอื่นนี่เอาพระระดับชั้นยศสูงและที่มีชื่อเสียงน่ะ..แม้แต่พระผู้มหญ่(ใหญ่มาก)พอมรณภาพเรื่องแดงเอาเงินวัดผลประโยชน์ในงบพุทธศาสนาให้คู่ขา(ชาย)หลายสิบล้านจนเขาต้องถูกจับดำเนินคดี(ไม่รู้คดีจบอย่างไร) อย่างเมื่อสักปีมานี่คดี“ทิดแย้ม“ที่มูลค่าเงินเป็นหลักพันๆล้านและอีกหนึ่งคดีมหากาพย์”สีกากล๊อฟ“ที่ลือลั่นที่พระชั้นผู้ใหญ่ระดับๆถึง 13 รูปต้องสึกออกไป..นี่ถ้าสังคมไทยแก้ปัญหาแบบลูปหน้าปะจมูกแบบที่ผ่านๆมาเชื่อเถอะเรื่องต่างก็จะยังเกิดขึ้นเรื่อยๆเพราะเรามีวัดตั้ง 2 หมื่นก่วาวัดมีพระภิกษุเป็นแสนๆรูป ..แล้วเราจะแก้ปัญหาพวกนี้อย่างไร?.