จับหมาผัวเมียแยกทางกะทันหัน ส่งตัวผู้ให้คนอื่นเพราะ "ลายไม่สวย" ทำร้ายจิตใจสัตว์แบบนี้…แต่กฎหมายเอาผิดไม่ได้?

เหตุเกิดที่เพื่อนบ้าน
วันนี้มีประเด็นเรื่อง "ช่องว่างทางกฎหมาย" (Legal Loophole) ใน พ.ร.บ. ป้องกันการทารุณกรรมสัตว์ฯ ที่ชวนตั้งคำถามและน่าคิดมากๆ มาชวนทุกคนแลกเปลี่ยนมุมมองกันครับ
เรื่องมีอยู่ว่า สุนัขตัวเมียในบ้านถึงรอบเป็นสัดตามปกติ และมันมีความรู้สึกเลือกคู่ตามธรรมชาติของมัน โดยมันไปรักและยอมรับสุนัขตัวผู้ตัวหนึ่งที่อยู่ร่วมบ้านกันมา แต่ปัญหาคือ "เจ้าของไม่ชอบสุนัขตัวผู้ตัวนี้ เพราะลวดลายไม่สวย พันธุกรรมไม่ตอบโจทย์ธุรกิจ" เจ้าของอยากให้ตัวเมียไปผสมกับตัวผู้อีกตัวที่ลายสวยกว่า
เมื่อตัวเมียไม่ยอมรับตัวใหม่ เจ้าของจึงตัดปัญหาด้วยการ "ส่งสุนัขตัวผู้ตัวเก่า (ที่ลายไม่สวย) ไปให้คนอื่นเลี้ยง" เพื่อจับพวกมันแยกจากกันกะทันหัน และล็อกตัวเมียไว้รอผสมกับตัวที่ตัวเองต้องการ
ตรงนี้แหละครับที่เป็น "ช่องว่างทางกฎหมาย" ที่น่าคิด:
ในทางนิตินัย (กฎหมาย) = ไม่ผิด: กฎหมายมองว่าสัตว์คือ "ทรัพย์สินส่วนบุคคล" เจ้าของมีสิทธิ์ชอบธรรมที่จะยกให้ ขาย หรือเปลี่ยนมือผู้ดูแลได้ ตราบใดที่ย้ายไปแล้วไม่ได้โดนทุบตีหรืออดอยาก ศาลไม่สามารถเอาผิดใดๆ ได้เลย มันกลายเป็นการแสดงความรับผิดชอบบังหน้า

ในทางพฤติกรรมศาสตร์และจริยธรรม = ทารุณกรรมทางจิตใจ: สัตว์มีความผูกพัน มีความรู้สึกรักและจำพราก การถูกจับแยกจากกันกะทันหันเพียงเพราะเหตุผลเรื่องลวดลายและผลประโยชน์ของมนุษย์ ทำให้สัตว์เกิดความเครียดสะสม ซึมเศร้า และตรอมใจ ซึ่งนี่คือการทำร้ายจิตใจสัตว์อย่างรุนแรง แต่กฎหมายเอื้อมไม่ถึงเพราะไม่มีบาดแผลทางกายภาพให้เห็น
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องหมาเลือกคู่ แต่มันสะท้อนให้เห็นเลยว่า "สิ่งที่กฎหมายบอกว่าไม่ผิด ไม่ได้แปลว่าสิ่งนั้นถูกต้องตามหลักศีลธรรมเสมอไป" มนุษย์เรากำลังใช้ช่องโหว่ของคำว่าทรัพย์สิน มาจัดการกับสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกตามใจชอบ
เลยอยากมาชวนคุยและถามความเห็นของทุกคนครับ