อยู่กับแฟนมาจะ 9ปีแล้วค่ะ แฟนบอกว่าจะให้มาอยู่ด้วยกันแต่ก็เลื่อนไปเรื่อยๆ เราเข้าใจค่ะ เศรษฐกิจแบบนี้อยู่ลำบากค่ะ เราทำงานเป็นพนักงานเงินเดือนส่วนแฟนเลี้ยงปศุสัตว์ขนาดย่อมค่ะ (หมู ไก่ ควาย วัว แพะ)
ครอบครัวของทั้ง2ฝั่งรับรู้เรื่องความรักนี้ค่ะ แฟนเป็นคนไม่มีบ้าน ต้องเช่าอาศัย จนฝั่งบ้านเราให้เขาเข้ามาอยู่ในไร่ค่ะ ก็ให้ทำอะไรได้ตามใจเขาเลยค่ะ
แต่อยู่มานาน รักไม่หวาน เราทั้งสอง อยู่ต่างที่ มีหน้าที่ที่ต้องทำกันทั้งคู่(การงาน การดูแลครอบครัว) เลยไม่ได้ไปมาหากันบ่อยๆ เราทำงานมาเหนื่อย เราก็ไม่อยากตอบแชทหรือทำอะไร(เราก็จับโทรศัพท์แหละแต่ดูโน้นนี้มากกว่า) เราไม่ค่อยได้คุยกันค่ะ วัน1นับครั้งได้ เราเองที่ไม่อยากคุย แต่แฟนน่าจะอยากคุยแต่ไม่อยากรบกวน แฟนมักจะคุยประโยคเดิมๆ ทำไร กินข้าวยัง นอนยัง วนๆซ้ำๆมาแบบนี้หลายปีค่ะ ตอนที่เรามาหากันเที่ยวกัน เราก็มีความสุขกันดีค่ะ แต่พอแยกกันไป เราเหมือนคนแปลกหน้า ที่ไม่ค่อยคุยกัน ไม่มีเรื่องด่วนอะไรก็จะไม่โทรค่ะ แฟน เป็นคนดีมากเลยนะคะ ดีแบบไม่บกพร่อง เราทะเลาะกันแค่ไม่กี่ครั้งตลอดที่คบกันมา เสมอต้นเสมอปลาย
แต่เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่าย รู้สึกเฉยๆ เริ่มเชยชา เราอยากออกจากเขา แต่เราก็กลัวว่าเขาจะเสียสุญที่เขากับที่บ้านสร้างมา ในๆก็คือว่า ถ้าเราเลิกกับเขา เขาคงไม่สบายใจที่จะอยู่ในไร่บ้านเราต่อค่ะ ถ้าเขาย้ายออกไป เขาออาจจะต้องลำบาก ที่เราอยากจะห่างกับเขา เพราะ เรารู้สึกว่าชีวิตเราก็ไม่ได้ดี ชีวิตเราก็แย่ บางครั้ง เราเอาความคาดหวังของเราไปยัดที่เขา เราสงสารเขาค่ะ รู้สึกผิดจนใจเจ็บเลย
ถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นมาจริงๆ เราต้องทำไงหรอคะ ตอนนี้เราอาจจะหมดรักไปแล้วหรืออาจจะแค่เหนื่อยกับปัญหาตัวเองตอนนี้ แต่ถ้ามันจะต้องจบจริงๆ เขาจะลำบากไหมคะ เขาจะอยู่ได้ไหมคะ
รัก 9ปีที่ไม่เห็นอนาคตต้องไปต่อหรือพอแค่นี้
ครอบครัวของทั้ง2ฝั่งรับรู้เรื่องความรักนี้ค่ะ แฟนเป็นคนไม่มีบ้าน ต้องเช่าอาศัย จนฝั่งบ้านเราให้เขาเข้ามาอยู่ในไร่ค่ะ ก็ให้ทำอะไรได้ตามใจเขาเลยค่ะ
แต่อยู่มานาน รักไม่หวาน เราทั้งสอง อยู่ต่างที่ มีหน้าที่ที่ต้องทำกันทั้งคู่(การงาน การดูแลครอบครัว) เลยไม่ได้ไปมาหากันบ่อยๆ เราทำงานมาเหนื่อย เราก็ไม่อยากตอบแชทหรือทำอะไร(เราก็จับโทรศัพท์แหละแต่ดูโน้นนี้มากกว่า) เราไม่ค่อยได้คุยกันค่ะ วัน1นับครั้งได้ เราเองที่ไม่อยากคุย แต่แฟนน่าจะอยากคุยแต่ไม่อยากรบกวน แฟนมักจะคุยประโยคเดิมๆ ทำไร กินข้าวยัง นอนยัง วนๆซ้ำๆมาแบบนี้หลายปีค่ะ ตอนที่เรามาหากันเที่ยวกัน เราก็มีความสุขกันดีค่ะ แต่พอแยกกันไป เราเหมือนคนแปลกหน้า ที่ไม่ค่อยคุยกัน ไม่มีเรื่องด่วนอะไรก็จะไม่โทรค่ะ แฟน เป็นคนดีมากเลยนะคะ ดีแบบไม่บกพร่อง เราทะเลาะกันแค่ไม่กี่ครั้งตลอดที่คบกันมา เสมอต้นเสมอปลาย
แต่เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่าย รู้สึกเฉยๆ เริ่มเชยชา เราอยากออกจากเขา แต่เราก็กลัวว่าเขาจะเสียสุญที่เขากับที่บ้านสร้างมา ในๆก็คือว่า ถ้าเราเลิกกับเขา เขาคงไม่สบายใจที่จะอยู่ในไร่บ้านเราต่อค่ะ ถ้าเขาย้ายออกไป เขาออาจจะต้องลำบาก ที่เราอยากจะห่างกับเขา เพราะ เรารู้สึกว่าชีวิตเราก็ไม่ได้ดี ชีวิตเราก็แย่ บางครั้ง เราเอาความคาดหวังของเราไปยัดที่เขา เราสงสารเขาค่ะ รู้สึกผิดจนใจเจ็บเลย
ถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นมาจริงๆ เราต้องทำไงหรอคะ ตอนนี้เราอาจจะหมดรักไปแล้วหรืออาจจะแค่เหนื่อยกับปัญหาตัวเองตอนนี้ แต่ถ้ามันจะต้องจบจริงๆ เขาจะลำบากไหมคะ เขาจะอยู่ได้ไหมคะ