สวัสดีค่ะ ทางนี้เรียนดิจิทัลอาร์ตส์ของทางมหาลัยดอกบัวมาค่ะ แต่ว่าในการเรียนการสอนนั้น หลังจากเรียนกว่าสี่ปีรู้สึกเหมือนเสียเงินไปเฉยๆ สุดๆ เลยค่ะ มันเรียนแค่พื้นฐานและบางพื้นฐานที่เรียนคือสิ่งที่เราทำได้อยูาแล้ว ยิ่งตอนปี 1 เรียนแค่พวกวิชาหลักแบบในม.ปลาย มีแบบเขียนวาดเส้นบ้าง เทอมสองก็ยิ่งแล้วใหญ่ มันแบบยิ่งเรียนยิ่งรู้ว่าทำไม่ใช่แบบที่ต้องการ
ตอนนี้จบออกมาแล้วก็หางานไม่ได้ อาจจะด้วยผลงานเราที่ไม่ดีพอ สี่เดือนที่แล้วที่เราดูแลคนในครอบครัวและเตรียมงานธีสิทจนไม่ได้งานเลยคาะ แล้งรู้สึกว่าช่วงดวลานั้นเสียเปล่ามากๆ จนตอนนี้รู้สึกได้เลยว่าตัวเองไร้ค่าสุดๆ และเริ่มอยากเบนสายการทำงานเป็นอย่างอื่นแทนแล้วค่ะ
มีความคิดที่เข้ามาไม่หยุดเลยว่าถ้าในตอนนั้นที่เรียนอยู่ ม.6 เข้ามหาลัยและเรียนตามเพื่อนไปก็คงจะดี (เพื่อนของทางนี้เรียนการตลาด บริหารและโลจิสติกค่ะ) ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งคิดว่าตอนนั้นไม่น่าอิน Blue period 55555 ตอนนั้นอยู่ในโลกศิลปะที่สวยงามตอนนี้ถูกโลกความจริงทุบจนพอแล้วค่ะ ยิ่งการมาของ AI อีก ถึงจะต่อต้านแค่ไหนนายทุนก็ไม่ฟังเลยค่ะ
ยิ่งพอมารู้ความจริงที่ว่าคุณแม่จริงๆ ก็ไม่อยากให้เราเรียนฝั่งนี้แต่ก็เลือกตามใจเรา ก็ยิ่งรู้สึกผิดเลยค่ะ แม่เขาอยากให้เรียนการตลาด หรือบัญชี พอย้ินกลับไปจริงๆ เราคิดว่าตอนม.6 เราก็ทำได้นะคะ ตอนนั้นเป็นเด็กเก่งของห้องค่ะ อยู่ห้องคิงของสายศิลป์-คำนวณ 🥹
เลยยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งทรอม่าค่ะ เคยมีความคิดแบบยี้ตอนช่วงปี 2 ที่ถูกค่าเทอมและความไม่มั่งคง รวมถึงความผิดหวังต่อหลักสูตรทำร้ายจนเป็นซึมเศร้าไป ตอนปี 3 -4 เลยเลือกช่าง
ทุกอย่างเรียนให้จบๆ ไป
ยิ่งมาตอนนี้ไฟก็มอดสนิทแล้วค่ะ รู้สึกได้เลยว่าตัวเองเหมือนพวกคนบ้าที่ถ้าเครียดก็จะต่อยหรือตบหน้าตัวเองให้หลุดคิดแล้วกลับมายิ้มต่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันก็ยิ่งผนวกเวลาที่คิดว่าจบมาจากที่นี่ยิ่งรู้สึกว่าสมเพศตัวเองที่มาเรียนที่นี่ไม่หยุดเลยค่ะ ตอนนี้มีแต่ความเสียดายและความเครียดที่สะสมขึ้นเรื่อยๆ
ทางนี้รู้ดีค่ะที่คงามคิดตัวเองอาจะเป็น Loser หรือพวกขี้แพ้ แต่ว่ามันก็ยากที่จะไม่คิดจริงๆ ค่ะ ที่คิดโทษและระบายทุกอย่างในตอนนี้ เราไม่อยากเห็นหน้าของพ่อที่ผิดหวัง ไม่อยากเห็นหน้าแม่ที่ร้องไห้ เราเลยยิ่งฟุ้งซ่านและเพ้อมากกว่าเดิม พยายามทำอะไรมากแค่ไหนก็รู้สึกว่าย้ำิยูากับที่ ถึงจะรู้ถึงทฤษฎีทบดอกเบี้ยก็เถอะนะคะ 🥹
ระบายชีวิต
ตอนนี้จบออกมาแล้วก็หางานไม่ได้ อาจจะด้วยผลงานเราที่ไม่ดีพอ สี่เดือนที่แล้วที่เราดูแลคนในครอบครัวและเตรียมงานธีสิทจนไม่ได้งานเลยคาะ แล้งรู้สึกว่าช่วงดวลานั้นเสียเปล่ามากๆ จนตอนนี้รู้สึกได้เลยว่าตัวเองไร้ค่าสุดๆ และเริ่มอยากเบนสายการทำงานเป็นอย่างอื่นแทนแล้วค่ะ
มีความคิดที่เข้ามาไม่หยุดเลยว่าถ้าในตอนนั้นที่เรียนอยู่ ม.6 เข้ามหาลัยและเรียนตามเพื่อนไปก็คงจะดี (เพื่อนของทางนี้เรียนการตลาด บริหารและโลจิสติกค่ะ) ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งคิดว่าตอนนั้นไม่น่าอิน Blue period 55555 ตอนนั้นอยู่ในโลกศิลปะที่สวยงามตอนนี้ถูกโลกความจริงทุบจนพอแล้วค่ะ ยิ่งการมาของ AI อีก ถึงจะต่อต้านแค่ไหนนายทุนก็ไม่ฟังเลยค่ะ
ยิ่งพอมารู้ความจริงที่ว่าคุณแม่จริงๆ ก็ไม่อยากให้เราเรียนฝั่งนี้แต่ก็เลือกตามใจเรา ก็ยิ่งรู้สึกผิดเลยค่ะ แม่เขาอยากให้เรียนการตลาด หรือบัญชี พอย้ินกลับไปจริงๆ เราคิดว่าตอนม.6 เราก็ทำได้นะคะ ตอนนั้นเป็นเด็กเก่งของห้องค่ะ อยู่ห้องคิงของสายศิลป์-คำนวณ 🥹
เลยยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งทรอม่าค่ะ เคยมีความคิดแบบยี้ตอนช่วงปี 2 ที่ถูกค่าเทอมและความไม่มั่งคง รวมถึงความผิดหวังต่อหลักสูตรทำร้ายจนเป็นซึมเศร้าไป ตอนปี 3 -4 เลยเลือกช่าง
ยิ่งมาตอนนี้ไฟก็มอดสนิทแล้วค่ะ รู้สึกได้เลยว่าตัวเองเหมือนพวกคนบ้าที่ถ้าเครียดก็จะต่อยหรือตบหน้าตัวเองให้หลุดคิดแล้วกลับมายิ้มต่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันก็ยิ่งผนวกเวลาที่คิดว่าจบมาจากที่นี่ยิ่งรู้สึกว่าสมเพศตัวเองที่มาเรียนที่นี่ไม่หยุดเลยค่ะ ตอนนี้มีแต่ความเสียดายและความเครียดที่สะสมขึ้นเรื่อยๆ
ทางนี้รู้ดีค่ะที่คงามคิดตัวเองอาจะเป็น Loser หรือพวกขี้แพ้ แต่ว่ามันก็ยากที่จะไม่คิดจริงๆ ค่ะ ที่คิดโทษและระบายทุกอย่างในตอนนี้ เราไม่อยากเห็นหน้าของพ่อที่ผิดหวัง ไม่อยากเห็นหน้าแม่ที่ร้องไห้ เราเลยยิ่งฟุ้งซ่านและเพ้อมากกว่าเดิม พยายามทำอะไรมากแค่ไหนก็รู้สึกว่าย้ำิยูากับที่ ถึงจะรู้ถึงทฤษฎีทบดอกเบี้ยก็เถอะนะคะ 🥹