3 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 วันที่ทูลกระหม่อมชายบริพัตร ต้องเผชิญหน้ากับความจริง ที่โหดร้ายและเจ็บปวด
วันที่โลกทั้งใบ ได้ถล่มลงมา และเพียงชั่วพริบตา ทุกอย่างก็เหมือนตกอยู่ในความฝัน
จากเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ที่มีอำนาจสูงสุดปกครองแผ่นดินไทย
จากเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ที่มีอำนาจสูงสุด ยืนอยู่เหนือทุกคนแทบจะทุกคน
มาบัดนี้ ทุกอย่างมันกำลังกลายเป็นอดีต ที่เหมือนเพิ่งตื่นมาจากความฝัน และมาเผชิญหน้ากับความจริง
ที่รวดร้าวแสนสาหัส คำหมิ่นคำ แสนคำ ล้านคำ ก็คงมิอาจเอามาบรรยาย ความเจ็บปวด ในช่วงเวลานั้นได้
ความเป็นจริง ที่ราวกับถูกผลักตกลงมาจากหน้าผา
ลอยละลิ่วเคว้งคว้าง จับต้นชนปลายไม่ถูก ว่านี่มันคือความฝันหรือเรื่องจริง
เหมือนภาพใบไม้ที่ปลิดปลิว จากพายุที่โหมกระหน่ำ
ภาพในความทรงจำ ในหัวสมอง ที่กำลังตีกัน ว่านี่มันเกิดอะไรกันขึ้น
ภาพในพระราชพิธีต่างๆ ที่พระองค์ทรงเป็นองค์ประธาน งดงาม เหนือคำบรรยาย
ทุกอย่าง มันกำลังกลายเป็นอดีต ที่พระองค์ทราบดีว่า ไม่มีวัน ไม่มีทาง ที่มันจะหวนกลับมา
ภาพของข้าราชบริพาร ต่างพากันมาหมอบกราบ ร้องไห้กันระงม ว่านี่มันคืออะไร
ภาพแห่งความยิ่งใหญ่ เกรียงไกร ของเจ้านายที่ทรงอำนาจสูงสุดบนผืนแผ่นดิน
มาบัดนี้ มันกลายเป็นสิ่งตรงข้ามกันหมด
พวกเจ้าอย่าร้องไห้เลย ตอนนี้ราชสกุลบริพัตร หมดบุญ หมดวาสนา แล้ว
พวกเจ้า อย่ามาอาลัยอาวรณ์ กับเราเลย เดี๋ยวพวกเจ้าจะเดือดร้อนไปด้วย
ตอนนี้คณะปฎิวัตร คือผู้มีบุญวาสนา อย่าไปทำอะไรขวางหูขวางตาพวกเขาเลย
ตอนนี้ใครมายุ่งกับบริพัตร ก็อาจจะถูกกลั่นแกล้งไปด้วย
แต่ถึงกระนั้น ไม่ว่าทูลกระหม่อมชาย จะพูดสักเพียงใด
ก็มิอาจหยุดทาน ต้านทาน ความจงรักภักดีของคนเหล่านั้น ต่อทูลกระหม่อมได้
วันที่ทูลกระหม่อมชายบริพัตร ต้องเผชิญหน้ากับความจริง ที่โหดร้ายและเจ็บปวด คำล้านคำก็มิอาจบรรยายได้ (หงส์เหนือมังกร)
วันที่โลกทั้งใบ ได้ถล่มลงมา และเพียงชั่วพริบตา ทุกอย่างก็เหมือนตกอยู่ในความฝัน
จากเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ที่มีอำนาจสูงสุดปกครองแผ่นดินไทย
จากเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ที่มีอำนาจสูงสุด ยืนอยู่เหนือทุกคนแทบจะทุกคน
มาบัดนี้ ทุกอย่างมันกำลังกลายเป็นอดีต ที่เหมือนเพิ่งตื่นมาจากความฝัน และมาเผชิญหน้ากับความจริง
ที่รวดร้าวแสนสาหัส คำหมิ่นคำ แสนคำ ล้านคำ ก็คงมิอาจเอามาบรรยาย ความเจ็บปวด ในช่วงเวลานั้นได้
ความเป็นจริง ที่ราวกับถูกผลักตกลงมาจากหน้าผา
ลอยละลิ่วเคว้งคว้าง จับต้นชนปลายไม่ถูก ว่านี่มันคือความฝันหรือเรื่องจริง
เหมือนภาพใบไม้ที่ปลิดปลิว จากพายุที่โหมกระหน่ำ
ภาพในความทรงจำ ในหัวสมอง ที่กำลังตีกัน ว่านี่มันเกิดอะไรกันขึ้น
ภาพในพระราชพิธีต่างๆ ที่พระองค์ทรงเป็นองค์ประธาน งดงาม เหนือคำบรรยาย
ทุกอย่าง มันกำลังกลายเป็นอดีต ที่พระองค์ทราบดีว่า ไม่มีวัน ไม่มีทาง ที่มันจะหวนกลับมา
ภาพของข้าราชบริพาร ต่างพากันมาหมอบกราบ ร้องไห้กันระงม ว่านี่มันคืออะไร
ภาพแห่งความยิ่งใหญ่ เกรียงไกร ของเจ้านายที่ทรงอำนาจสูงสุดบนผืนแผ่นดิน
มาบัดนี้ มันกลายเป็นสิ่งตรงข้ามกันหมด
พวกเจ้าอย่าร้องไห้เลย ตอนนี้ราชสกุลบริพัตร หมดบุญ หมดวาสนา แล้ว
พวกเจ้า อย่ามาอาลัยอาวรณ์ กับเราเลย เดี๋ยวพวกเจ้าจะเดือดร้อนไปด้วย
ตอนนี้คณะปฎิวัตร คือผู้มีบุญวาสนา อย่าไปทำอะไรขวางหูขวางตาพวกเขาเลย
ตอนนี้ใครมายุ่งกับบริพัตร ก็อาจจะถูกกลั่นแกล้งไปด้วย
แต่ถึงกระนั้น ไม่ว่าทูลกระหม่อมชาย จะพูดสักเพียงใด
ก็มิอาจหยุดทาน ต้านทาน ความจงรักภักดีของคนเหล่านั้น ต่อทูลกระหม่อมได้