ใบอนุญาต ป.4 กฎหมายเลือกคุ้มครองใคร คนดีหรือคนร้าย?

        กฎหมายที่อ้างว่าปกป้องประชาชน แต่กลับทำให้ประชาชนผู้สุจริตป้องกันตัวเองได้น้อยลง ไม่ใช่ความปลอดภัย—แต่มันคือความล้มเหลวที่ถูกเขียนเป็นตัวบทกฎหมาย

     คนร้ายไม่เคยยื่นขออนุญาตก่อนก่อเหตุ ไม่เคยสนใจเงื่อนไขในกฎหมาย และไม่เคยหยุดเพราะรัฐเพิ่มข้อห้ามบนกระดาษ แต่คนที่ถูกจำกัดกลับเป็นประชาชน ร้านค้า ร้านทอง และผู้ประกอบการที่ทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

     นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาอาชญากรรม แต่เป็นการเลือกจัดการ “คนที่รัฐควบคุมง่าย” แทนการจัดการคนร้ายที่รัฐควรเอาจริงเอาจังตั้งแต่แรก แล้วเรียกสิ่งนี้ว่าความสงบเรียบร้อย ทั้งที่ในความเป็นจริงคือการผลักให้ผู้บริสุทธิ์ออกไปยืนตัวเปล่าต่อหน้าภัยร้ายที่รออยู่ตรงหน้า!!

     ผู้มีอำนาจควรเลิกออกกฎหมายจากโต๊ะทำงานที่ปลอดภัย แล้วลองมองชีวิตจริงของคนหาเช้ากินค่ำ เจ้าของร้านทอง พนักงานกะดึก หรือคนที่ต้องกลับบ้านในเส้นทางเปลี่ยวดูบ้าง เพราะความปลอดภัยของประชาชนไม่เคยมีสถิติในรายงาน และไม่ควรถูกแลกกับความสะดวกในการควบคุมของรัฐ

     กฎหมายที่ดีต้องทำให้คนร้ายกลัว ไม่ใช่ทำให้คนดีหมดทางสู้ หากกฎหมายฉบับนี้ทำได้เพียงเพิ่มภาระให้คนสุจริต แต่ปล่อยให้ "โจรผู้ร้าย" ได้เปรียบเหมือนเดิม ก็อย่าเรียกมันว่า “การคุ้มครองประชาชน” เพราะมันเป็นเพียงกฎหมายที่สวยงามในเอกสาร แต่ใจร้ายกับชีวิตจริงของสุจริตชนเท่านั้น