ทำไมหลายคนยิ่งศึกษาตำรายิ่งเห็นแย้งพุทธพจน์

ทำไมหลายคนยิ่งศึกษาตำราชั้นรองแล้วยิ่งเห็นแย้งพุทธพจน์  จะว่าเพราะเพิ่งศึกษาหรือเป็นตำราชั้นรองที่อธิบายผิดก็ไม่น่าจะใช่ หรือมันจะเกิดจากครูบาอาจารย์ที่ศึกษาตำราอย่างเดียวโดยขาดการปฏิบัติตีความผิดแล้วก็ส่งต่อความเข้าใจผิดเหล่านั้นไปยังศิษย์รุ่นต่อๆไป และจากการบูชายึดถือตัวบุคคลที่เป็นครูบาอาจารย์จึงทำให้ไม่เปิดรับข้อมูลอื่นได้อีกแล้ว แม้จะเอาหลักฐานจากพระไตรปิฎกมายืนยันก็ปิดหูปิดตาไม่ยอมรับ

เราจึงเห็นอัตโนมติที่มาจากฝ่ายปริยัติแพร่หลายในหมู่พุทธบริษัท ไม่ว่าจะเป็น
-อริยสัจ ๔ ไม่ใช่อกาลิโก
-ธรรมะเกิดดับจึงไม่ใช่อกาลิโก
-อกาลิโกหมายถึงขณะเกิดมรรคจิตผลจิตเท่านั้น
-อานาปานสติเป็นการนั่งรอปัญญาเกิดแบบมิจฉาปฏิปทา
-อานาปานสติไม่ทำให้เห็นรูปนามตามจริง
-ฟังธรรมแล้วสติปัฏฐานเกิดเองเป็นปกติจากการฟัง
-ขณะเห็นแขนขาไม่มี ไม่มีคน ไม่มีสัตว์ สิ่งต่างๆมีได้เพราะมีจิต
เป็นต้น

แล้วก็นักตำราเหล่านี้แหละที่กล่าวว่าในพุทธธรรมนี้จะขาดการสุตะไม่ได้เลย สาวกไม่มีทางที่จะมีปัญญารู้เรื่องเหล่านี้ได้เองโดยไม่ศึกษาปริยัติธรรม ซึ่งจขกท.ก็ไม่ได้เห็นแย้งตรงนี้ แต่ศึกษาปริยัติแล้วตีความคำสอนผิดจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ ควรจะแก้ไขอย่างไร ยิ่งสอนกันให้ต้องเรียนบาลี ให้แปลพระไตรฯเอง เรียนคัมภีร์ต่างๆ ซึ่งใช้เวลาทั้งชีวิตก็ศึกษาไม่หมด สรุปคือชาตินี้ให้ฟังธรรมและอ่านท่องจำตำราอย่างเดียวใช่ไหม

แต่นั่นเป็นพุทธประสงค์ หรือความต้องการและยึดติดที่เผยแผ่กันในกลุ่มนักตำราด้วยกันกันแน่