กระทู้นี้อยากจะระบายแหละครับ แล้วก็อยากอ่านความเห็นของชาว pantip ด้วยครับว่าคิดยังไง

คือผมเคยมีความรักครั้งล่าสุดก็ 2 ปีที่แล้วเลยครับ ตอนนั้นคบกับน้องที่รู้จักกับเพื่อนสนิท พอคบกันได้ไม่นานมันก็ไปต่อกันไม่ได้จริงๆเพราะวัยที่ต่างกันเกินและความคิดที่ไม่เหมือนกันตั่งแต่นั้นผมเลยบอกกับตัวเองว่าจะอยู่กับตัวเองดูแลตัวเองจนกว่าจะเจอคนที่ไช่จริงๆ
ตลอดเวลา 2 ปีมานี้ผมไช้ชีวิตได้มีความสุขมากครับเข้ายิม เรียนหนังสือ ดูหนัง ไช้ชีวิตคนเดียวชิวๆไม่ต้องไปคิดไรเยอะ คือแบบ Enjoy life มากๆครับ เวลาว่างๆหรือมีนัดปาตี้ก็ไปกับเพื่อนๆเที่ยวกับเพื่อน
เป็นชีวิตที่สุขมากครับบางช่วงก็แอบมีเหงาๆหรือน้อยใจบ้างที่เพื่อนเขาพาแฟนไปกันหมดผมคนเดียวไม่มีคู่
แต่ผมก็บอกกับตัวเองแค่ว่าเดี่ยวเวลามาถึงที่ผมทำมาทั้งหมดพัฒนาตัวเองมาตลอด 2 ปีมันจะเห็นผลเองเดี่ยวก็เจอคนที่ไช่เอง
ผมเชื่อแบบนั้น
           จนกระทั่งผมได้รู้จักกันผู้หญิงคนหนึ่ง รู้จักกันแบบเพื่อนผ่านเพื่อนที่จริงเราเคยเจอกันก่อนหน้านี้แล้วครับแต่ไม่เคยได้คุยกันแบบจริงๆจัง
แต่ตอนนั้นบังเอิญผมกับเพื่อนหาคนมาเริ่มเกมออนไลน์ด้วยกัน แล้วบังเอิญว่าผู้หญิงคนนั้นเขารู้จักกับเพื่อนผมแล้วเขาก็เล่นเกมนี้เหมือนกันเราเลยได้เล่นด้วยกันเป็นครั้งแรก ตอนนั้นบทสนทนามันก็มีแต่เรื่องในเกมครับคุยเรื่องเกมกันจนกระทั่งเพื่อนผมมันขอแยกไปนอน
เหลือผมกับเขา 2 คนตอนแรกผมก็ว่าจะออกเลยแต่กลัวเสียมารยาทผมเลยอยู่คุยกับเขาสักแปป พอได้เริ่มคุยคุยไปคุยมารู้ตัวอีกทีคือปาไปเกือบ 3 ชั่วโมงที่เราคุยกันคือเคมีมันเข้ากันได้ดีมากๆครับแบบเข้ากันได้ดีจนเราสนิทกันไวมาก
แถมความชอบความคิดเราก็เหมือนกันมีวิธีการคิดที่คล้ายๆกันผมก็แบบ เอ้ะคนนี้ยังไงกันนะ555
            ตั้งแต่นั้นมาผมกับเขาก็มาเล่นด้วยกันทุกวันพอนานวันเข้าก็สนิทกันมากขึ้น
ตลอดเวลามันก็มีการแซวๆกันอะครับหลายๆครั้งส่งซิกให้กันจนผมก็มั่นใจระดับหนึ่งเลยว่าต่างฝ่ายต่างก็มีใจให้กัน
จนกระทั่งผมกับเขาต้องเตรียมสอบ
               อันนี้ตัวเปรี่ยนเกมเลยจากทุกอย่างมันกำลังไปได้ดีไปได้สวย จากปกติผมกับเขาคุยกัน 7-8 ชั่วโมงต่อวันพอมาเดี่ยวนี้แทบไม่ได้คุยกันเลยครับ
ตลอดเวลาที่เตรียมสอบ 3 เดือนที่ไม่ได้คุยกัน ถึงแม้จะไม่ได้คุยกันแต่ก็ยังส่งข้อความส่งนั้นนี้ไปมาทุกวันเพื่อให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่ตรงนี้นะไม่ได้ไปไหน
ช่วงแรกๆผมคิดไว้ว่าเดี่ยวถ้าสอบเสร็จทุกอย่างจะดีขึ้นเอง
พอเขาสอบเสร็จมันดันไม่เหมือนเดิมอะครับ เขาก็มีทักมาชวนคุยบ้างทักมาเล่นบ้าง แต่ก็ไม่ได้คุยกันนานๆเหมือนแต่ก่อน
แถมสิ่งที่เหมือนเป็นพิษที่ติดมาตอนช่วงตลอด 3 เดือนคือผมกับเขาต่างคนต่างตั้งกำแพงไส่กัน
เพราะการติวสอบมันต้องไช้สมาธิมากถ้าเอาแต่คิดเรื่องอีกฝ่ายมากๆเข้าไม่ไช้เรื่องดีแน่นอนครับถึงแม้จะไม่พยามคิดยังไงมันก็จะมีเหตุการแบบว่าการเจอสิ่งต่างๆที่ทำให้เราคิดมากไม่ว่าจะเป็นการตอบแชทช้าทั้งๆที่อีกฝ่ายตอบได้แต่เลือกที่จะไม่ตอบหรือพฤติกรรมมเล็กๆน้อยๆก็สามารถทำให้เก็บไปคิดจนเครียดได้เช่นกัน
               ซึ่งผมเลยถอยห่างจากเขามาก้าวหนึ่งเพื่อเซฟความรู้สึกแล้วไม่ให้หัวสมองผมไปคิดเรื่องเขามากไป ส่วนเขาก็น่าจะทำเช่นกันเพราะผมสังเกตุได้จากการตอบแชทและนิสัยที่เปรี่ยนไป พอมาตอนนี้ถึงแม้จะสอบเสร็จแล้วแต่เหมือนกำแพงความรู้สึกและระยะห่างเรามันไม่ได้ลดลงเลยครับเหมือนมันยังอยู่แบบนั้นจากปกติเวลาเขาว่างเขาจะทักมาแต่ตอนนี้คือแค่ส่งนั้นนี้มาหาผมในแชททุกวัน ส่วนผมก็สังเกตุได้จากพฤติกรรมที่เย็นชาขึ้นของเขา มันเลยกลายเป็นว่ามันกลายเป็นความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน
               ไอ่ความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนสำหรับผมอะครับมันโครตทรมานจะตัดก็ตัดไม่ขาดจะอยู่ก็ไม่รู้จะเอายังไงไม่แน่ไม่นอน
แล้วบวกกับผมเป็นคนคิดมากมันกลับกลายเป็นว่าสมองผมเอาเรื่องพวกนั้นมาคิดจนเครียด บางวันผมถึงขั้นที่คิดเลยว่าผมไม่น่ามาเจอเขาเลยผมน่าจะไช้ชีวิตแบบเดิมของผมต่อไปก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ซึ่งปัจจุบันผมก็ยังเข้ายิมเรียนตามปกติ แต่ที่เปรี่ยนคือเหมือนอารมณ์มันเปรี่ยนไปเลยอะครับจากที่ผมจะสนุกกับการเข้ายิมฟังเพลงสนุกๆเรียนสบายๆ
           แต่พอตอนนี้มันเหมือนแบบเข้ายิมแล้วชาไปหมดยกขึ้นทีหนึ่งเล่นจบเซ็ทหนึ่งก็ถอนหายใจไป เพลงฟังเพลงไหนก็เริ่มไม่อินเหมือนแต่ก่อนบางวันผมหมดไฟจนเล่นตารางในวันนั้นไม่ครบด้วยซ้ำ ส่วนเรียนก็เครียดกว่าเดิมอีกครับรู้สึกว่าผมโฟกัสได้น้อยลง
จากปกติผมกลับมาบ้านก็จะมาทำกลับข้าวกิน แล้วไปดูหนังเล่นเกมชิวๆ แต่พอมาตอนนี้คือหมดอารมณ์ไปหมดเลยครับ

          ไม่ไช้ว่าผมไม่พยามตัดใจหรือไม่เคยพยามที่จะเลิกคิดเรื่องเขานะครับผมพยามทำตลอดแต่มันก็เหมือนเป็นแค่ยาอะครับมันดีขึ้นแค่แปปๆ พอผมเปิดโทรศัพแล้วไปเจอเขาลงสตอรี่โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูหรือเห็นแชทเขาที่ทักมาทุกวันตามปกติ ไอ่แชทที่ทักมาทุกวันของเขานี่แหละครับที่มันไม่ชัดเจนแล้วเป็นตัวปัญหาในชีวิตผมตอนนี้ เหมือนเขาจะไม่ค่อยอยากคุยแต่ก็ยังทักมาทุกวันเพื่อไม่ให้แชทของผมกับเขาหายไปไหน
         แล้วพอมันไม่ชัดเจนแบบนี้ผมเลยทรมานมากๆครับโดยที่ทำไรไม่ได้ ถ้าจะตัดให้ขาดไปเลยเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ ก็มีทางเดียวคือผมหายจากแชทเขาไปเลยไม่ตอบไม่ทัก แต่แบบนั้นผมว่ามันก็สุดโต่งเกินไป แถมด้วยความที่รู้จักกันเคยสนิทกันผมว่ามันก็ไม่เหมาะอีก แถมผมก็จะมารู้สึกค้างคากับตัวเองในภายหลังอีก
            ถ้าจะทักไปเคลียไปคุยให้จบๆว่าจะเอาไงต่อก็ไม่ได้อีกเพราะผมกับเขายังไม่ไช้แฟนเป็นเหมือนคนคุยที่สนิทกันอะครับ
พูดตามตรงตลอด 2 ปีมานี้ผมไช้ชีวิตมีความสุขมากครับจนมาเจอเขานี่แหละครับที่อะไรๆมันเริ่มแย่ลง
ผมไม่ได้อยากจะโทษเขาหรือยังไงนะครับแต่ผมแค่อยากได้ความชัดเจน แต่เหมือนเขาให้ไม่ได้ ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งๆที่สอบก็สอบเสร็จแล้วกันทั้งคู่เวลาว่างก็มากขึ้นแต่เขากลับยังไม่ยอมลดกำแพงลงแต่ยังค่อยทักมาทุกวันเพื่อเก็บความสัมพันธ์นี่ต่อไป

         ถ้ามองอีกมุมหนึ่งหรือพูดอีกมุมง่ายๆเลยก็ได้ครับผมว่าผมเอาใจลงไปเล่นมากไปจนทำให้เขากลายเป็นคนคุมเกมที่ผมสู้ไรไม่ได้พอรู้ตัวก็เหมือนจะสายไปละ   ถ้าผมรู้ตัวและเบรคความรู้สึกตัวเองไว้ก่อนผมน่าจะค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาแล้วค่อยมาคุยกันจริงๆจังๆตอนเราทั้งคู่มีโอกาสแต่อันนี้เหมือนพอผมเจอคนที่เข้ากันได้เคมีตรงกันมากๆผมก็ไส่สุดแต่แรกเลยจนเหมือนว่ามันจะเร็วเกินจนเบรคไม่ทัน ถ้าผมไม่ไส่สุดและยังพอควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ผมว่าผมคงไม่ต้องมาเครียดเรื่องนี้แต่เหมือนผมไส่สุดไปจนมันควบคุมไรไม่ได้แล้ว