เรื่องราวเริ่มต้นจาก วันที่ฉันเดินทางไปแสดงความยินดีกับเพื่อนในงานรับปริญญา ซึ่งในงานวันนั้นก็มีเพื่อนของเพื่อนและคนอื่นๆ มาร่วมงานด้วย เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อมีรุ่นน้องคนหนึ่ง ซึ่งเป็นรุ่นน้องคนสนิทของพี่ผู้หญิงในงาน มาปัดมือฉันที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่จนโทรศัพท์ร่วงลงพื้นอย่างแรงส่งผลให้หน้าจอแตกทันที ความซวยคือฉันเพิ่งแกะกระจกกันรอยออกได้แค่อาทิตย์เดียว และตั้งใจว่าจะไปติดใหม่ในอาทิตย์ถัดไป พอเกิดเรื่องขึ้นฉันไม่ได้ใช้อารมณ์โวยวายหรือต่อว่าใคร เพราะเข้าใจดีว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ฉันก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ เพราะโทรศัพท์เครื่องนี้อยู่กับฉันมานานถึง 6 ปี และที่สำคัญมันคือของชิ้นแรกในชีวิตที่ฉันเก็บเงินชื้อด้วยตัวเอง มันจึงมีคุณค่าทางจิตใจกับฉันมาก
ระหว่างนั้น เพื่อนสนิทของฉันและเพื่อนอีกคนในกลุ่มก็เดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใยว่าฉันเป็นอะไร ฉันจึงบอกเหตุผลไปตรงๆ ตามจริงว่า ฉันไม่ได้โกรธ แต่เสียใจที่โทรศัพท์ที่ผูกพันมานานต้องมาแตก ส่วนเรื่องค่าเสียหายก็ค่อยว่ากันตามจริงในการไปเปลี่ยนหน้าจอ หลังจากพูดจบฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ พยายามนิ่งไว้และรอเวลาเดินทางกลับ เพื่อไม่ให้บรรยากาศในงานต้องอึดอัดกันทั้งสองฝ่าย
ทว่าเรื่องราวกลับไม่จบง่ายๆ ในช่วงระหว่างที่กำลังจะเดินทางกลับ คนที่ทำโทรศัพท์ฉันแตกก็เดินเข้ามาพูดใส่ฉันตรงๆ ว่า "ไม่เข้าใจจะร้องไห้ทำไม" ทั้งที่เราก็เคยอธิบายเหตุผลไปแล้ว ด้วยความที่ฉันมีอาการเมาอยู่บ้าง จึงถามกลับไปตามตรงว่า "คือเราผิดเหรอที่ร้องไห้" แต่คำถามนั้นกลับยิ่งทำให้ฝ่ายนั้นโมโหหนักกว่าเดิม และไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเพื่อนของเพื่อนที่เคยมาถามฉัน เอาเรื่องนี้ไปสื่อสารต่อกันยังไง เรื่องมันถึงบานปลายไปถึงขั้นที่ทำให้พี่ผู้หญิงอีกคนทะเลาะกับแฟนของเขา แม้ว่าแฟนของพี่คนนั้นจะเดินมาคุยกับฉัน และฉันได้อธิบายเหตุผลทั้งหมดให้ฟังไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นพวกเขากลับไปคุยอะไรกันต่อ
สุดท้ายเรื่องราวก็ยิ่งบานปลายหนักขึ้นไปอีก เมื่อพี่ผู้หญิงคนนั้นเดินมาด่าฉันอย่างแรง หาว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องทะเลาะกับแฟน จากนั้นทุกคนในงานก็เริ่มเปิดศึกทะเลาะกันเองวุ่นวายไปหมด โดยที่ฉันเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูกและไม่รู้เลยว่าพวกเขาคุยหรือเถียงอะไรกันอยู่ สถานการณ์มันรุนแรงและวุ่นวายมากจนถึงขั้นที่พ่อแม่ของเจ้าของงานต้องเดินเข้ามาห้าม และช่วยแยกฉันออกไปอยู่ข้างในบ้าน ฉันได้แต่นั่งร้องไห้ด้วยความสับสนและตั้งคำถามกับตัวเองว่า เรื่องราวทั้งหมดมันบานปลายมาถึงจุดนี้ เพียงเพราะแค่โทรศัพท์เครื่องเดียวแตกจริงๆ หรือ และฉันผิดมากใช่ไหมที่ร้องไห้ให้กับของที่มีคุณค่าทางจิตใจกับฉันขนาดนี้.
ฉันผิดไหมที่ร้องไห้เพาะมีคนทำโทรศัพท์ที่อยู่กับฉันมา6ปีแตก
ระหว่างนั้น เพื่อนสนิทของฉันและเพื่อนอีกคนในกลุ่มก็เดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใยว่าฉันเป็นอะไร ฉันจึงบอกเหตุผลไปตรงๆ ตามจริงว่า ฉันไม่ได้โกรธ แต่เสียใจที่โทรศัพท์ที่ผูกพันมานานต้องมาแตก ส่วนเรื่องค่าเสียหายก็ค่อยว่ากันตามจริงในการไปเปลี่ยนหน้าจอ หลังจากพูดจบฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ พยายามนิ่งไว้และรอเวลาเดินทางกลับ เพื่อไม่ให้บรรยากาศในงานต้องอึดอัดกันทั้งสองฝ่าย
ทว่าเรื่องราวกลับไม่จบง่ายๆ ในช่วงระหว่างที่กำลังจะเดินทางกลับ คนที่ทำโทรศัพท์ฉันแตกก็เดินเข้ามาพูดใส่ฉันตรงๆ ว่า "ไม่เข้าใจจะร้องไห้ทำไม" ทั้งที่เราก็เคยอธิบายเหตุผลไปแล้ว ด้วยความที่ฉันมีอาการเมาอยู่บ้าง จึงถามกลับไปตามตรงว่า "คือเราผิดเหรอที่ร้องไห้" แต่คำถามนั้นกลับยิ่งทำให้ฝ่ายนั้นโมโหหนักกว่าเดิม และไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเพื่อนของเพื่อนที่เคยมาถามฉัน เอาเรื่องนี้ไปสื่อสารต่อกันยังไง เรื่องมันถึงบานปลายไปถึงขั้นที่ทำให้พี่ผู้หญิงอีกคนทะเลาะกับแฟนของเขา แม้ว่าแฟนของพี่คนนั้นจะเดินมาคุยกับฉัน และฉันได้อธิบายเหตุผลทั้งหมดให้ฟังไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นพวกเขากลับไปคุยอะไรกันต่อ
สุดท้ายเรื่องราวก็ยิ่งบานปลายหนักขึ้นไปอีก เมื่อพี่ผู้หญิงคนนั้นเดินมาด่าฉันอย่างแรง หาว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องทะเลาะกับแฟน จากนั้นทุกคนในงานก็เริ่มเปิดศึกทะเลาะกันเองวุ่นวายไปหมด โดยที่ฉันเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูกและไม่รู้เลยว่าพวกเขาคุยหรือเถียงอะไรกันอยู่ สถานการณ์มันรุนแรงและวุ่นวายมากจนถึงขั้นที่พ่อแม่ของเจ้าของงานต้องเดินเข้ามาห้าม และช่วยแยกฉันออกไปอยู่ข้างในบ้าน ฉันได้แต่นั่งร้องไห้ด้วยความสับสนและตั้งคำถามกับตัวเองว่า เรื่องราวทั้งหมดมันบานปลายมาถึงจุดนี้ เพียงเพราะแค่โทรศัพท์เครื่องเดียวแตกจริงๆ หรือ และฉันผิดมากใช่ไหมที่ร้องไห้ให้กับของที่มีคุณค่าทางจิตใจกับฉันขนาดนี้.