หวานจุมพิตมิตรน้ำค้างสอางค์ศรี
มั่นไมตรีไม้มวลพฤกษ์ตรึกตราแต้ม
ยามรุ่งสางกลางสวนอวลยวลแย้ม
หยาดหยดแนมแนบวามหวามแวววับ

เกาะกลีบกรุ่นละมุนรับสุริยา
ดุจมณีมีค่ามาประดับ
ก่อสัมพันธ์กลั่นกาลหวานระยับ
ชื่นฤทัยไหวรับปรับเปรอปรน

โอ้หยาดหยดรดรินกลื่นอากาศ
ชุบชีวาตพฤกษาพณาสณฑ์
ปลุกดอกไม้ให้แย้มแซมมลฑล
รื่นชื่นช้อยยวนยลคณนา

แม้ยามสายแดดทองส่องละอองหยาด
น้ำค้างคลาดคล้อยเคลื่อนเลือนบุหงา
เหลือความงามตราตรึงซึ้งอุรา
ร่ายลีลาว้าวุ่นกรุ่นหทัย

จึงขอเก็บหยาดน้ำค้างกลางอรุณ
ไว้เป็นทุนแห่งฝันอันสดใส
แม้งามชั่วครู่เดียวแต่เกี่ยวใจ
เฉิดไฉไลปรารถนาข้าฯจดจำ





ขอบคุณภาพจากโลกอินเตอร์เน็ตค่ะ
มีการใช้เอไอประกอบการแต่งกลอนนะคะ