ทำไมคนที่ทำถูกตามกฎเกณฑ์ทุกอย่าง ชีวิตถึงได้ดีสู้คนที่มีความพริ้วไม่ได้

การซื่อตรงและอยู่ในกฎเกณฑ์มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ไม่ดี ความพลิ้วหรือสิ่งที่คุณเรียกว่าความกะล่อน อีกนัยหนึ่งมันคือการปรับตัว


สิ่งมีชีวิตทุกประเภทตั้งแต่ยุคจูราสสิก การปรับตัวเป็นเรื่องของการอยู่รอด
มนุษย์เหลี่ยมเยอะปรับตัวเก่ง ก็เพื่อผลประโยชน์อะไรบางอย่าง เพื่อความอยู่รอดก็เป็นหนึ่งในนั้น


คุณมองในแง่และในแง่งไหนถึงคิดว่าพวกเค้าได้ดีกว่า? นิยามของคำว่าได้ดีกว่าคือ?





คนพวกนี้เอาตัวรอดเก่ง เหลี่ยมเยอะบิดเป็น แต่ถ้าเอามาอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน และในตำแหน่งเหล่านั้นต้องการมนุษย์ประเภทที่ซื่อตรงซื่อสัตย์ล่ะ?


ไปเจออะไรมาถึงต้องคิดเปรียบเทียบหรือคิดว่าการเป็นตัวของตัวเองแล้วไม่ได้ดีหรือไม่ได้ดีกว่าคนนี้คนนั้นคือไม่ประสบความสำเร็จ? การเป็นปลาแต่พยายามจะไปบินอยู่บนฟ้าแปลว่าจะต้องได้ดีกว่า?  ไม่คิดกลับกันล่ะว่าประเภทที่บินอยู่บนฟ้าถ้าเอามาว่ายอยู่ในน้ำก็ตุยเย่เช่นกันนะ


เป็นปลาก็มีความสุขแบบปลา มันจะจีรังยั่งยืน อาจจะไม่ได้ก้าวกระโดดไม่ได้เด่นดังเหมือนคนที่พลิกแพลงเป็น แต่ในในอีกแง่หนึ่งคุณจะหายใจสะดวกกว่า ความทะเยอทะยานเป็นสิ่งที่ที่ดี แต่อย่ามีจนกลายเป็นความอิจฉาริษยา ภูมิใจในสิ่งที่เป็นและอยู่ให้ถูกที่ถูกทาง มันก็เจริญงอกงามได้เองแหละ ให้เกียรติชีวิตตัวเองหน่อย!