สวัสดีค่ะทุกคน 🌿✨
ในวันที่ทุกอย่างรวดเร็วไปหมด อยากถ่ายรูปก็แค่หยิบมือถือขึ้นมากดรัวๆ ได้เป็นสิบร้อยรูป อยากจดอะไรก็พิมพ์ใส่ Notes ในโทรศัพท์ได้ในไม่กี่วินาที สะดวกและทันใจดีมาก
แต่แปลกตรงที่ ยิ่งโลกหมุนไวและดิจิทัลเข้ามาอยู่ในชีวิตเราแทบจะ 24 ชั่วโมง เรากลับยิ่งคิดถึงและหลงรัก "ความช้า" ของสิ่งที่เป็นอนาล็อกมากขึ้นเรื่อยๆ ☕📖
ทุกวันนี้ยังมีนิสัยชอบพกสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ กับปากกาสักด้ามติดกระเป๋าเสมอ เวลาไปนั่งร้านกาแฟเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง หรือมีช่วงเวลาพักสั้นๆ ระหว่างวัน การได้ยินเสียงหัวปากกาขูดกับผิวกระดาษ ได้เห็นลายมือที่ไม่เพอร์เฟกต์ของตัวเอง มันให้ความรู้สึกที่สงบและมีสมาธิแบบที่การพิมพ์บนหน้าจอให้ไม่ได้เลย
พอๆ กับความรู้สึกเวลาหยิบกล้องฟิล์มเก่าๆ ตัวหนึ่งไปเดินถ่ายรูป การต้องคิดก่อนกดชัตเตอร์เพราะมีจำนวนภาพจำกัด และความตื่นเต้นตอนส่งฟิล์มไปล้างเพื่อรอคอยดูผลลัพธ์ว่าแสงจะเป็นยังไง เบลอไหม มันกลายเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เราจดจำโมเมนต์นั้นได้ลึกซึ้งกว่าเดิม 📷🎞️
เลยอยากมาชวนคุยกันค่ะว่า ในยุคนี้ยังมีเพื่อนๆ คนไหนที่ยังชอบเขียนสมุดบันทึก ล้างรูปฟิล์ม หรือเก็บของสะสมแบบอนาล็อกไว้เป็นมุมพักใจส่วนตัวกันอยู่บ้างไหมคะ?
สำหรับคุณแล้ว... เสน่ห์ที่ทำให้ยังวางสิ่งเหล่านี้ไม่ลงคืออะไรกันบ้าง มาแชร์มุมมองและภาพมุมโปรดคุยกันได้นะคะ 🛋️🤎
มีใครยังชอบ "ล้างรูปฟิล์ม / พกสมุดจดเล่มเล็กๆ" ในยุคที่ทุกอย่างอยู่ในสมาร์ตโฟนบ้างไหมคะ? มันมีเสน่ห์ตรงไหนสำหรับคุณ?
ในวันที่ทุกอย่างรวดเร็วไปหมด อยากถ่ายรูปก็แค่หยิบมือถือขึ้นมากดรัวๆ ได้เป็นสิบร้อยรูป อยากจดอะไรก็พิมพ์ใส่ Notes ในโทรศัพท์ได้ในไม่กี่วินาที สะดวกและทันใจดีมาก
แต่แปลกตรงที่ ยิ่งโลกหมุนไวและดิจิทัลเข้ามาอยู่ในชีวิตเราแทบจะ 24 ชั่วโมง เรากลับยิ่งคิดถึงและหลงรัก "ความช้า" ของสิ่งที่เป็นอนาล็อกมากขึ้นเรื่อยๆ ☕📖
ทุกวันนี้ยังมีนิสัยชอบพกสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ กับปากกาสักด้ามติดกระเป๋าเสมอ เวลาไปนั่งร้านกาแฟเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง หรือมีช่วงเวลาพักสั้นๆ ระหว่างวัน การได้ยินเสียงหัวปากกาขูดกับผิวกระดาษ ได้เห็นลายมือที่ไม่เพอร์เฟกต์ของตัวเอง มันให้ความรู้สึกที่สงบและมีสมาธิแบบที่การพิมพ์บนหน้าจอให้ไม่ได้เลย
พอๆ กับความรู้สึกเวลาหยิบกล้องฟิล์มเก่าๆ ตัวหนึ่งไปเดินถ่ายรูป การต้องคิดก่อนกดชัตเตอร์เพราะมีจำนวนภาพจำกัด และความตื่นเต้นตอนส่งฟิล์มไปล้างเพื่อรอคอยดูผลลัพธ์ว่าแสงจะเป็นยังไง เบลอไหม มันกลายเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เราจดจำโมเมนต์นั้นได้ลึกซึ้งกว่าเดิม 📷🎞️
เลยอยากมาชวนคุยกันค่ะว่า ในยุคนี้ยังมีเพื่อนๆ คนไหนที่ยังชอบเขียนสมุดบันทึก ล้างรูปฟิล์ม หรือเก็บของสะสมแบบอนาล็อกไว้เป็นมุมพักใจส่วนตัวกันอยู่บ้างไหมคะ?
สำหรับคุณแล้ว... เสน่ห์ที่ทำให้ยังวางสิ่งเหล่านี้ไม่ลงคืออะไรกันบ้าง มาแชร์มุมมองและภาพมุมโปรดคุยกันได้นะคะ 🛋️🤎