ถ้าเราไม่อยากให้ลูกของเราเจอญาติฝั่งพ่อเราแล้ว (ญาติคุณตาของลูก) เราผิดมั้ยคะ
เกริ่นก่อนว่าญาติฝั่งพ่อเรายังอยู่กันครบ อายุยืนมาก สภาพครอบครัวเลยไม่ค่อยต่างจากสมัยเราก่อนมีลูกเท่าไหร่ ตอนเด็กๆ ที่แม่ยังอยู่กับเรา เขาเกลียดญาติพ่อมาก ถึงขนาดตัดขาด ไม่ให้ทุกคนในบ้าน รวมถึงพ่อ ไปเจอพวกเขาแล้ว (เคยให้เจอแค่ตอนเราเด็กๆ นานๆ ครั้ง มีรูปถ่ายให้เห็นอยู่บ้าง) พอแม่กับพ่อเรามีปัญหากัน พ่อก็พาเราไปเจอญาติบ่อยๆ เจอบ่อยครั้งหลายปีเข้า ก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เข้ากับพวกเขาไม่ได้ มักจะโดนแซะอ้อมๆ โดนจับผิด โดนตำหนิทุกครั้งที่รวมญาติ เพราะเราเข้าสังคมไม่เก่ง และชีวิตไม่ประสบความสำเร็จเหมือนหลานคนอื่น
พอมารุ่นลูกเราซึ่งเป็นเหลน (ปู่กับย่ายังอยู่ครบ ถึงปัจจุบันร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่ก็ถือว่าแข็งแรงมากทั้งคู่) เราเคยฝืนทนยอมให้ญาติมาเจอ ยิ่งช่วงเห่อตอนเราพึ่งคลอด เขายิ่งมาบ่อย แต่ทุกครั้งเราจะปลีกตัวขับรถออกไปที่อื่นก่อนญาติจะมา ซึ่งเราขอพ่อไว้แล้ว แต่พ่อไม่ว่าอะไร เพราะหลักๆ ทุกคนสนใจแต่เหลน จะมีแค่ครั้งเดียวที่เราปลีกตัวไม่ได้ เลยได้เจออาคนที่พ่อสนิทที่สุด และเราก็เคยสนิท เคยโทรปรึกษาบ่อย แต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่เรารู้สึกดี เพราะสุดท้ายเขาก็สนิทกับพ่อเรา หลานๆ หรือญาติพี่น้องคนอื่นมากกว่า
ที่รู้สึกไม่อยากให้ไปแล้ว เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ เราจะค่อยๆ รู้ทีละเรื่องว่าพ่อเผลอเล่าอะไรให้ญาติฟังบ้าง หนึ่งในนั้นมีเรื่องแฟนเรา หรือพ่อของลูกด้วย ซึ่งเราอยากแค่ให้พ่อเรารับรู้คนเดียว แต่มีอะไรพ่อมักจะเอาไปเล่าให้ญาติฟังอยู่เสมอ เป็นมานานแล้วค่ะ เพียงแต่เมื่อก่อนเราไม่ได้คิดมาก พอมีลูกแล้ว เขายังมายุ่งกับเราและลูกไม่เลิก เราเลยรู้สึกไม่โอเคค่ะ
พอพูดกับพ่อ พ่อก็จะปกป้องญาติ แล้วบอกว่าจะไม่มีใครโทรมารบกวนเรา ซึ่งคือเรื่องจริง แต่เขาก็รู้ทุกเรื่องเหมือนอยู่บ้านเดียวกันอยู่ดี เขาไม่ยุ่งกับเรา แต่ก็ยุ่งเรื่องของเราผ่านพ่อนั่นแหละ
การที่เราไม่ให้ลูกไปเจอญาติเราผิดมั้ยคะ แล้วลูกเราจะเข้าสังคมไม่เก่งแบบเรามั้ย เพราะกว่าเราจะได้คลุกคลีกับญาติจริงๆ คือตอนอายุ 19 แต่เราก็อึดอัดเรากลัวว่าอีกหน่อยญาติจะยุให้ลูกเราเข้าใจผิดตามแบบที่เขาเข้าใจผิด
ญาติฝั่งพ่อ
เกริ่นก่อนว่าญาติฝั่งพ่อเรายังอยู่กันครบ อายุยืนมาก สภาพครอบครัวเลยไม่ค่อยต่างจากสมัยเราก่อนมีลูกเท่าไหร่ ตอนเด็กๆ ที่แม่ยังอยู่กับเรา เขาเกลียดญาติพ่อมาก ถึงขนาดตัดขาด ไม่ให้ทุกคนในบ้าน รวมถึงพ่อ ไปเจอพวกเขาแล้ว (เคยให้เจอแค่ตอนเราเด็กๆ นานๆ ครั้ง มีรูปถ่ายให้เห็นอยู่บ้าง) พอแม่กับพ่อเรามีปัญหากัน พ่อก็พาเราไปเจอญาติบ่อยๆ เจอบ่อยครั้งหลายปีเข้า ก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เข้ากับพวกเขาไม่ได้ มักจะโดนแซะอ้อมๆ โดนจับผิด โดนตำหนิทุกครั้งที่รวมญาติ เพราะเราเข้าสังคมไม่เก่ง และชีวิตไม่ประสบความสำเร็จเหมือนหลานคนอื่น
พอมารุ่นลูกเราซึ่งเป็นเหลน (ปู่กับย่ายังอยู่ครบ ถึงปัจจุบันร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่ก็ถือว่าแข็งแรงมากทั้งคู่) เราเคยฝืนทนยอมให้ญาติมาเจอ ยิ่งช่วงเห่อตอนเราพึ่งคลอด เขายิ่งมาบ่อย แต่ทุกครั้งเราจะปลีกตัวขับรถออกไปที่อื่นก่อนญาติจะมา ซึ่งเราขอพ่อไว้แล้ว แต่พ่อไม่ว่าอะไร เพราะหลักๆ ทุกคนสนใจแต่เหลน จะมีแค่ครั้งเดียวที่เราปลีกตัวไม่ได้ เลยได้เจออาคนที่พ่อสนิทที่สุด และเราก็เคยสนิท เคยโทรปรึกษาบ่อย แต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่เรารู้สึกดี เพราะสุดท้ายเขาก็สนิทกับพ่อเรา หลานๆ หรือญาติพี่น้องคนอื่นมากกว่า
ที่รู้สึกไม่อยากให้ไปแล้ว เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ เราจะค่อยๆ รู้ทีละเรื่องว่าพ่อเผลอเล่าอะไรให้ญาติฟังบ้าง หนึ่งในนั้นมีเรื่องแฟนเรา หรือพ่อของลูกด้วย ซึ่งเราอยากแค่ให้พ่อเรารับรู้คนเดียว แต่มีอะไรพ่อมักจะเอาไปเล่าให้ญาติฟังอยู่เสมอ เป็นมานานแล้วค่ะ เพียงแต่เมื่อก่อนเราไม่ได้คิดมาก พอมีลูกแล้ว เขายังมายุ่งกับเราและลูกไม่เลิก เราเลยรู้สึกไม่โอเคค่ะ
พอพูดกับพ่อ พ่อก็จะปกป้องญาติ แล้วบอกว่าจะไม่มีใครโทรมารบกวนเรา ซึ่งคือเรื่องจริง แต่เขาก็รู้ทุกเรื่องเหมือนอยู่บ้านเดียวกันอยู่ดี เขาไม่ยุ่งกับเรา แต่ก็ยุ่งเรื่องของเราผ่านพ่อนั่นแหละ
การที่เราไม่ให้ลูกไปเจอญาติเราผิดมั้ยคะ แล้วลูกเราจะเข้าสังคมไม่เก่งแบบเรามั้ย เพราะกว่าเราจะได้คลุกคลีกับญาติจริงๆ คือตอนอายุ 19 แต่เราก็อึดอัดเรากลัวว่าอีกหน่อยญาติจะยุให้ลูกเราเข้าใจผิดตามแบบที่เขาเข้าใจผิด