คืนนี้ฟ้าไร้ดาวพราวสว่าง
ลมอ้างว้างผ่านใจให้เหี่ยวห่อ
แสงจันทร์จางลางเลือนเมฆเคลื่อนคลอ
เฝ้ารอใครใจรำพึงคะนึงครวญ

เสียงใบไม้ไหวเบาเคล้าความคิด
เคยสนิทสนมกลมเกลียวหวน
รำลึกความหลังเก่าเฝ้าทบทวน
ยังเยือนยวนป่วนปั่นสั่นอารมณ์

นาฬิกาเดินช้าล้าใกล้หยุด
ก่อนสะดุดผุดผ่านม่านความขม
เข็มหมุนวนกล่นเกลื่อนเฝื่อนระทม
ยังจ่อมจมรอใครอย่างไร้แรง

มองออกไปนอกหน้าต่างสว่างน้อย
ฟ้าเริ่มค่อยคลายหม่นยลสีแสง
สุริยาพามืดชืดเปลี่ยนแปลง
ความเหงาแล้งแหว่งคล้อยค่อยละลาย

เก็บน้ำตาไว้ในใจลึกซึ้ง
พึ่งพิงไอคิดถึงไม่ห่างหาย
ขอเพียงเธอสบายใจสบายกาย
ขอหมุดหมายเพียงแค่นั้นฉันรำพึง






ขอบคุณภาพจากโลกอินเตอร์เน็ต
มีการใช้เอไอประกอบการแต่งกลอนค่ะ