[SR] เข้าร่วมโครงการประกวดถ่ายภาพครั้งแรก เอาบรรยากาศสวนนงนุชปี 2569 มาฝากครับ

          "อยากลองประกวดถ่ายภาพบ้าง" ผมนึกเล่นๆในวันหยุดกลางฤดูฝนที่อากาศร้อนจับใจ ว่าแล้วก็ลองค้นหาดูจากอินเตอร์เน็ทครับ และพบว่า "สวนนงนุช" มีการประกวดตามที่ผมตั้งใจพอดี ว่าแล้วก็ไม่รอช้า กดสมัครทันทีเพื่อเข้าร่วมโครงการ
          ค่าสมัคร 500 บาท แลกกับการเข้าเยี่ยมชมแบบอันลิมิต พร้อมกับลดราคาค่าที่พักให้ 50% วงเล็บว่าตามเงื่อนไขบางอย่างที่เขาระบุไว้นะครับ เมื่อเราทำการส่งภาพประกวดจบเรียบร้อย ทางบริษัทจะคืนค่าสมัครให้เต็มจำนวน เสียดายที่ผมรับรู้เรื่องช้าเกินไป เลยมีเวลาไม่เพียงพอต่อการวางแพลน อาศัยเดินดุ่มเข้าไป และสนุกกับการถ่ายรูปข้างหน้าเท่านั้นเอง
          โครงการนี้จบลงเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2569 ที่ผ่านมานี่เอง "โชคดีที่ทันเวลา" ผมบอกกับตัวเองหลังส่งรูปให้ทางกรรมการเสร็จ เพราะทั้งมวลผมเพิ่งเดินทางไปทำภารกิจเมื่อวันอาทิตย์ที่ 30 แบบกระชั้นชิดเหลือเกิน

          "อากาศร้อนจับใจ" ผมรำพันเบาๆ ก่อนจะเดินถือโทรศัพท์หันรีหันขวางไปตามทางที่ไม่คุ้นชิน ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน ไม่รู้ว่าตรงไหนน่าสนใจ ได้แต่เดินอาบแดดยามเที่ยงวันไปตามถนนสีเทา





          "มองไปทางไหนก็มีแต่ไดโนเสาร์" ความรู้สึกแรกของผมเป็นแบบนั้น โดยส่วนตัวเป็นคนชื่นชอบสัตว์พวกนี้มาก เลยอดไม่ได้ที่จะทยอยเก็บภาพพวกมันลงกล่องความทรงจำที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ






          ผมไม่รู้ทิศทาง อาศัยดูป้ายบริเวณนั้นเป็นไกด์ประจำตัว พื้นที่กว้างมาก มีหลายโซนให้เดินเที่ยวชม ผมเตร็ดเตร่ไปตามสะพานปูนสีขาว ลัดเลาะไปตามทางเดินด้านบน อาศัยร่มเงาของหลังคาช่วยพยุงร่างกายจากแสงแดดรอบตัว






          "หน้าฝนแบบใดกันนะ?" คำถามผุดขึ้นมาในหัวขณะกำลังเดินทอดน่องถ่ายรูปริมทาง ไม่มีแม้แต่ก้อนเมฆสีเทาให้เห็น ฟ้าสีครามทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจรดหน้าหลังของผม ข้อดีคือแสงเพียงพอกับการถ่ายรูป ข้อเสียก็อย่างที่รู้กันนะครับ แสบไปหมดทั้งตัว
          หุบเขาไดโนเสาร์กว้างใหญ่ สารภาพว่าผมเดินชมได้แค่รอบเดียว เพราะอากาศอบอ้าวเกินบรรยาย ประเมินคร่าวๆจากสายตา รูปปั้นน้อยใหญ่น่าจะเกินหลักหลายพัน







          ต้องบอกทุกคนก่อนนะครับว่าทางสวนมีบริการรถสำหรับเที่ยวชม แต่ผมมีภารกิจคือการเก็บภาพโดยรอบเพื่อนำไปส่งเข้าประกวดตามกติกา ดังนั้นหากต้องการภาพที่ถูกใจ ผมต้องอาศัยการเดินเพื่อหามุมที่ผมชื่นชอบเพียงเท่านั้น เลือกอะไรไม่ได้เลย







          แสงแดดกลางหัว แผดเผาทุกสรรพสิ่งโดยรอบ ผมเริ่มตระหนักว่าร่างกายชักมีอาการไม่ดี เลยรีบหลบเข้าห้องแอร์ดื่มด่ำกับความเย็นและพักผ่อนให้อุณหภูมิของร่างกายเย็นลง สิ่งที่ต้องชมคือมีคาเฟ่มากมายคอยให้บริการนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเยือน







          เป้าหมายสุดท้ายของผมในวันนี้คือ "หุบเขาแห่งอียิปต์" เคยผ่านตานิดหน่อย และน่าจะเป็นจุดที่ดึงดูดผมที่สุด ผมคลำหาทางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพบว่ามันตั้งอยู่สุดทางติดแม่น้ำท้ายสวนแบบไกลตะโกน
          รถบริการคันแล้วคันเล่าแล่นผ่านหน้าผมไป ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมผมถึงเดิมดุ่มอยู่ลำพัง แน่นอนครับ ผมอยากเดินหามุมถ่ายรูปตามประสา พอกลับมาแล้วก็คิดขึ้นมาได้ นั่งรถไปก็จบแล้ว 5555555

          ผมเดินทางมาถึงหมุดหมาย สวยงามอย่างที่คิดครับ แต่ติดแค่อย่างเดียว บริเวณนี้กำลังก่อสร้างบางอย่างเพิ่มเติม และกำลังรีโนเวทบางจุดให้ดูลงตัวกระมัง ผมวนขึ้นลงอยู่ตรงนี้สองรอบ ก็ออกเดินทางกลับทันที ตอนแรกแพลนว่าจะอยู่รอจนถึงช่วงเย็น แต่สภาพจิตใจผมอ่อนล้าเหลือเกิน ว่าแล้วก็เดินทางกลับบ้านไปพักผ่อนน่าจะเป็นเรื่องที่เข้าท่ากว่า




          สวนนงนุชกว้างมากนะครับ กว้างแบบกว้างเลย เดินวันเดียวเรียกว่าขาลากไปอีกสัปดาห์ ผมเดินไม่ครบหรอกครับ มีหลายจุดที่ผมไม่ได้แวะเวียนไป คำแนะนำส่วนตัว การเดินทางไปช่วงเช้า หรือช่วงบ่ายแก่ๆน่าจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสม ผมไม่มั่นใจเรื่องเวลาปิด-เปิด เลยถือเอาฤกษ์สะดวกเป็นที่ตั้ง ผลที่ตามมาคือร่างกายแทบไหม้ และหากดูแลตัวเองไม่ดี อาจจะเป็นลมล้มพับได้นะครับ
          แฮปปี้มากครับ คิดถึงเมื่อ 10 ปีก่อนที่ตัวเองเคยมาเยือน และขาดไม่ได้เลยคือโครงการดีๆที่ทางสวนจัดขึ้น พนักงานดูแลดีมากครับ ทั้งเรื่องข้อมูลและการบริการ ปีหน้าผมคงต้องเตรียมตัวให้ดีกว่านี้เสียหน่อย
          ลากันไปก่อนนะครับ ถือว่าเอาบรรยากาศล่าสุดของสวนมาแบ่งปันกันเล็กน้อย เผื่อเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจของทุกคน ขอบคุณที่เข้ามารับชมนะครับ