สวัสดีค่ะ. ฉันอายุ16ปีนี้จะ17
ฉันอยากรู้ความคิดเห็นของทุกคนที่มาเจอข้อความนี้ค่ะ ไม่มีเจตนาอื่นใดๆ
วันนี้ 3/9/69
ผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่ครั้งนี้ เรื่องนี้มันเกิดนานมากเหมือนไม่มีจุดจบ
คือ ฉันไม่ได้เกิดในครอบครัวที่เพียบพร้อม ไม่มีเงินมากมายพอจะซื้อสิ่งที่ต้องการทุกอย่าง แม่มีฉันตอนเรียน พ่อกับแม่แยกทางกัน แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเขาแยกทางกันตอนอายุเท่าไหร่แต่ก็เด็ก ฉันไม่ค่อยมีภาพจำที่พ่อกับแม่อยู่ด้วยเลย มีอยุ่ครั้งนึง คือตอนที่ฉันรุ้สึกเสียใจแต่ก็รู้สึกภูมิใจ ตอนพ่อของฉันทำร้ายแม่ฉัน ฉันเข้าไปเช็ดน้ำตาให้แม่ พ่อฉันติดยาติดเพื่อนมากตอนนั้น แม่พาฉันหนีไปอยู่ชนบทกับยาย(มีตา ยาย น้าผู้ชาย/ผู้หญิง(เป็นน้องชายกับพี่สาวแม่ฉัน) ฉันก็มีความสุขตามประสาเด็ก ในบ้านที่เป็นร้านขายของเก่า ฉันยอมรับว่าอายในตอนเด็ก มีลูกพี่ลูกน้อง อายุใกล้ๆกัน ตอนนั้นสนุกมาก แต่มีหลายครั้งที่คิดในใจ ทำไมเขาบ้านเขาดีจัง มีห้องน้ำที่เป็นห้องน้ำจริงๆ มีห้องหลายห้อง หิวเมื่อไหร่ก็กินได้เสมอ มีพ่อแม่รับหลังเลิกเรียน. มีคนสอนการบ้าน
ครอบครัวฉันไม่ได้ละเอียดในเรื่องสิ่งเล็กๆหรือใส่ใจมากนัก ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องความรุ้สึก. ในตอนนั้นเพราะไม่อยากให้ใครเครียดเพราะปกติเขาก็เครียดกันเรื่องงานอยุ่แล้ว ชอบโดนปล่อยให้อยุ่คนเดียวเกือบทุกครั้ง ตอนที่ฉันอนุบาลตอนนั้นฉันจำไม่ได้ว่าพ่อเลิกกันรึยัง แต่อยุ่แค่กับแม่ในห้องเช่า แม่เลิกงานดึกตลอดแต่ฉันไม่เคยหลับ ฉันรอจนกว่าแม่จะกลับมาถึง ถึงจะแกล้งหลับ บางครั้งก็แอบซนจนโดนแม่ว่า ,ฉันเคยเดินกลับบ้านเองหลายครั้งจากโรงเรียน ตั้งแต่ป.1-3เพราะไม่มีใครมารับสักที /---/ อยุ่ๆแม่ก็ให้ฉันไปอยุ่กับยาย มีน้าติดยา ไม่ทำงาน กับป้ากินน้ำ### ตอนประถมปลายก็ไม่อะไรมากน้าชอบใช้ทำนู้นทำนี่แต่ฉันไม่ค่อยชอบเขา จนวันนึงฉันไม่อยากทำอะไรให้เขาแล้ว ฉันก็เถียงเขาทุกเรื่อง แม้แต่กับป้า ช่วงนั้นฉันติดเกมมาก ไม่ค่อยเรียนเพราะรู้สึกไม่มีความสุขเพื่อนก็น้อย ไม่มีความมั่นใจ ไม่ค่อยพูด เงียบมาก เป็นแบบนี้จนม.1 น้าเริ่มหนักขึ้น ้เขาด่ายายกับตา โยนข้าวของใส่ฉันแต่ไม่โดน
ฉันบางทีแค่เรื่องเล็กเขาก็อารมณ์เสีย ฉันชอบหนีไปบ้านคนอื่นตลอด เพราะฉันไม่อยากเจอเขา ม.2หนักที่สุด ฉันเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ฉันศาสนาคริสต์ ต้องเรียนคำสอนตอนเช้า เลยได้เจอเพื่อนร่วมห้องที่เป็นคริสก่อน เขาดูเฟรนลี่มากในตอนแรก จนเข้าดึงฉันเข้ากลุ่มในแชท สักพัก พวกเขาเริ่มตีตัวออกไป ฉันกลับบ้านดูกลุ่มแชท เขาเตะฉันออก ฉันก็พยายามทักไปหาทุกคนว่าฉันทำอะไรผิด เขาอ่านไม่ตอบ วันต่อมาฉันไปถามพวกเขา เขาก็ไม่ตอบละเดินหนี ฉันไม่รุ้ว่าต้องทำยังไงต่อไป เศร้ามาก ไม่รุ้จะไปอยุ่กับใคร เลยไปอยุ่กับลุกพี่ลุกน้อง คนนึง จนฉันได้รุ้ว่าเขาบอกกันว่าฉันมีกลิ่นตัวเลยไม่อยากยุ่งด้วย เรื่องนี้ฉันขอโทษจริงๆ ฉันดูแดตัวเองไม่ค่อยเป็นในเรื่องของผู้หญิง ฉันร้องไห้กลับบ้านทุกวัน จนได้เจอเพื่อนคนนึงในห้อง ละก็มีแฟน. การเรียนแย่ที่สุดในชีวิตติดศูนย์ แม่บล็อคแชทฉัน ร้องไห้หนักมาก และในตอนนั้นฉันโดนร้ายร่างกาบจากป้าและน้า น้าเคยต่อยไปที่จมูกและปาก บีบบคอ แต่ฉันพลักเขา เขาบอกว่า ถ้าไม่ติดว่ากูทำไม่ได้ ไม่งั้นตายแล้ว และก็ป้า. ฉันเถียงเขา แบบระยะไกลในขณะที่นอนอยุ่ เขารีบเดินเข้ามาและขึ้นเตียงละกระทืบที่อกฉัน ฉันพยายามบอกกับพ่อแม่ละตายาย เขาก็ต่อว่า แต่แม่ฉันจะแจ้งความแต่ก็ห่วงตากับยาย. ส่วนพ่อ เขาบอกวว่าจะให้ทำยังไง ฉันทนไม่ไหว เลยไปขอพี่ของยายที่เขามีเงินมั่นคงช่วย เขาให้ฉันไปอยู่บ้านอบรมของคริส ตอนม.3 ช่วงนั้นต้องอยุ่กับซิสเตอร์ที่โหดมาก ทำงานสวนทุกวันไม่ได้คุยกับครอบครัวคุยทีก็5-6เดือนครั้งครั้งละครึ่งชั่วโมง @จนจบก็ไปต่ออีกบ้านนึงตอนม.4อยุ่กับซิสเตอร์อีกคน เป็นคนไทยไปเรียนอิตาลี เคร่งมาก ตอนแรกฉันคิดว่าเขาดีมาก จนกระทั่งเกิดเรื่อง ฉันกับเพื่อนม.5ที่อยุ่ในบ้านเดียวกัน ในตอนแรกเราอยุ่ในห้องเดียวกันแค่2คน เลยสนิทกัน เราทะเลาะกันหลายครั้งและทุกครั้งเขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาประชดฉันแรกมากในบางทีแต่เขาตัวเล็กตัวขาวหน้าหมวยเป็นคนชนเผ่า ดูซื่อๆทุกคนเอ็นดูเพราะบอกว่าโตไปจะเป็นซิสเตอรต่างกับฉันหน้าเถื่อนๆไม่ค่อยมีความมั่นใจ ฉันก็ไปคุยกับเขาก่อนเกือบทุกครั้งที่โกดกัน เป็นแบบนี้นานจนฉันรุ้สึกเหนื่อยและเศร้าบอกใครก็ไม่ได้อัดอั้นในใจอึดอัดทรมาณไม่กล้าบอกใครกลัวเขาไม่เชื่อเพราะเขาดูเป็นคนดีมากจนฉันทนไม่ไหวฉันเริ่มเมินเขาไม่คุยกับเขาเย็นชากับเขาไปไหนก็ไม่รอเขาถามก็ตอบไม่ได้เป็นอะไรเป็นแบบนี้อยุ่นานเขาก็ประชดแรงจนฉันโมโหเลยไปคุยกับเพื่อนอีกคนและเพื่อนอีกคนก็ไปบอกเพื่อนที่ฉันโกด ฉันเมินเขาจนวันสุดท้ายที่จะต้องลากลับบ้าน15วัน แน่ฉันก็โน้ตให้เขาว่าเดะมันก็จะดีขึ้นเอง พอกลับบ้านฉันพยายามลืมทุกอย่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุข จนลืมเรื่องนี้ไปเกือบหมดขึ้นม.5กลับไปบ้านอบรมฉันก็เริ่มคุยกับเขาแบบปกติฉันก็มีความสุขละก็มีแฟนในบ้านอบรมเป็นผญ. ฉันคิดว่าแบบนี้มีความสุขแล้ว อยุ่ๆมีวันนึงซิสเตอรเรียกคุยส่วนตัว ตอนแรกก็ดีละเขาก็พูดเรื่องเพื่อนคนนั้น เขาบอกว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ รุ้มั้ยว่าเขาเสียใจอึดอัดแค่ไหน. เดะมาต่อนะคะะะ
คำถามที่ตอบตัวเองไม่ได้
ฉันอยากรู้ความคิดเห็นของทุกคนที่มาเจอข้อความนี้ค่ะ ไม่มีเจตนาอื่นใดๆ
วันนี้ 3/9/69
ผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่ครั้งนี้ เรื่องนี้มันเกิดนานมากเหมือนไม่มีจุดจบ
คือ ฉันไม่ได้เกิดในครอบครัวที่เพียบพร้อม ไม่มีเงินมากมายพอจะซื้อสิ่งที่ต้องการทุกอย่าง แม่มีฉันตอนเรียน พ่อกับแม่แยกทางกัน แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเขาแยกทางกันตอนอายุเท่าไหร่แต่ก็เด็ก ฉันไม่ค่อยมีภาพจำที่พ่อกับแม่อยู่ด้วยเลย มีอยุ่ครั้งนึง คือตอนที่ฉันรุ้สึกเสียใจแต่ก็รู้สึกภูมิใจ ตอนพ่อของฉันทำร้ายแม่ฉัน ฉันเข้าไปเช็ดน้ำตาให้แม่ พ่อฉันติดยาติดเพื่อนมากตอนนั้น แม่พาฉันหนีไปอยู่ชนบทกับยาย(มีตา ยาย น้าผู้ชาย/ผู้หญิง(เป็นน้องชายกับพี่สาวแม่ฉัน) ฉันก็มีความสุขตามประสาเด็ก ในบ้านที่เป็นร้านขายของเก่า ฉันยอมรับว่าอายในตอนเด็ก มีลูกพี่ลูกน้อง อายุใกล้ๆกัน ตอนนั้นสนุกมาก แต่มีหลายครั้งที่คิดในใจ ทำไมเขาบ้านเขาดีจัง มีห้องน้ำที่เป็นห้องน้ำจริงๆ มีห้องหลายห้อง หิวเมื่อไหร่ก็กินได้เสมอ มีพ่อแม่รับหลังเลิกเรียน. มีคนสอนการบ้าน
ครอบครัวฉันไม่ได้ละเอียดในเรื่องสิ่งเล็กๆหรือใส่ใจมากนัก ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องความรุ้สึก. ในตอนนั้นเพราะไม่อยากให้ใครเครียดเพราะปกติเขาก็เครียดกันเรื่องงานอยุ่แล้ว ชอบโดนปล่อยให้อยุ่คนเดียวเกือบทุกครั้ง ตอนที่ฉันอนุบาลตอนนั้นฉันจำไม่ได้ว่าพ่อเลิกกันรึยัง แต่อยุ่แค่กับแม่ในห้องเช่า แม่เลิกงานดึกตลอดแต่ฉันไม่เคยหลับ ฉันรอจนกว่าแม่จะกลับมาถึง ถึงจะแกล้งหลับ บางครั้งก็แอบซนจนโดนแม่ว่า ,ฉันเคยเดินกลับบ้านเองหลายครั้งจากโรงเรียน ตั้งแต่ป.1-3เพราะไม่มีใครมารับสักที /---/ อยุ่ๆแม่ก็ให้ฉันไปอยุ่กับยาย มีน้าติดยา ไม่ทำงาน กับป้ากินน้ำ### ตอนประถมปลายก็ไม่อะไรมากน้าชอบใช้ทำนู้นทำนี่แต่ฉันไม่ค่อยชอบเขา จนวันนึงฉันไม่อยากทำอะไรให้เขาแล้ว ฉันก็เถียงเขาทุกเรื่อง แม้แต่กับป้า ช่วงนั้นฉันติดเกมมาก ไม่ค่อยเรียนเพราะรู้สึกไม่มีความสุขเพื่อนก็น้อย ไม่มีความมั่นใจ ไม่ค่อยพูด เงียบมาก เป็นแบบนี้จนม.1 น้าเริ่มหนักขึ้น ้เขาด่ายายกับตา โยนข้าวของใส่ฉันแต่ไม่โดน
ฉันบางทีแค่เรื่องเล็กเขาก็อารมณ์เสีย ฉันชอบหนีไปบ้านคนอื่นตลอด เพราะฉันไม่อยากเจอเขา ม.2หนักที่สุด ฉันเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ฉันศาสนาคริสต์ ต้องเรียนคำสอนตอนเช้า เลยได้เจอเพื่อนร่วมห้องที่เป็นคริสก่อน เขาดูเฟรนลี่มากในตอนแรก จนเข้าดึงฉันเข้ากลุ่มในแชท สักพัก พวกเขาเริ่มตีตัวออกไป ฉันกลับบ้านดูกลุ่มแชท เขาเตะฉันออก ฉันก็พยายามทักไปหาทุกคนว่าฉันทำอะไรผิด เขาอ่านไม่ตอบ วันต่อมาฉันไปถามพวกเขา เขาก็ไม่ตอบละเดินหนี ฉันไม่รุ้ว่าต้องทำยังไงต่อไป เศร้ามาก ไม่รุ้จะไปอยุ่กับใคร เลยไปอยุ่กับลุกพี่ลุกน้อง คนนึง จนฉันได้รุ้ว่าเขาบอกกันว่าฉันมีกลิ่นตัวเลยไม่อยากยุ่งด้วย เรื่องนี้ฉันขอโทษจริงๆ ฉันดูแดตัวเองไม่ค่อยเป็นในเรื่องของผู้หญิง ฉันร้องไห้กลับบ้านทุกวัน จนได้เจอเพื่อนคนนึงในห้อง ละก็มีแฟน. การเรียนแย่ที่สุดในชีวิตติดศูนย์ แม่บล็อคแชทฉัน ร้องไห้หนักมาก และในตอนนั้นฉันโดนร้ายร่างกาบจากป้าและน้า น้าเคยต่อยไปที่จมูกและปาก บีบบคอ แต่ฉันพลักเขา เขาบอกว่า ถ้าไม่ติดว่ากูทำไม่ได้ ไม่งั้นตายแล้ว และก็ป้า. ฉันเถียงเขา แบบระยะไกลในขณะที่นอนอยุ่ เขารีบเดินเข้ามาและขึ้นเตียงละกระทืบที่อกฉัน ฉันพยายามบอกกับพ่อแม่ละตายาย เขาก็ต่อว่า แต่แม่ฉันจะแจ้งความแต่ก็ห่วงตากับยาย. ส่วนพ่อ เขาบอกวว่าจะให้ทำยังไง ฉันทนไม่ไหว เลยไปขอพี่ของยายที่เขามีเงินมั่นคงช่วย เขาให้ฉันไปอยู่บ้านอบรมของคริส ตอนม.3 ช่วงนั้นต้องอยุ่กับซิสเตอร์ที่โหดมาก ทำงานสวนทุกวันไม่ได้คุยกับครอบครัวคุยทีก็5-6เดือนครั้งครั้งละครึ่งชั่วโมง @จนจบก็ไปต่ออีกบ้านนึงตอนม.4อยุ่กับซิสเตอร์อีกคน เป็นคนไทยไปเรียนอิตาลี เคร่งมาก ตอนแรกฉันคิดว่าเขาดีมาก จนกระทั่งเกิดเรื่อง ฉันกับเพื่อนม.5ที่อยุ่ในบ้านเดียวกัน ในตอนแรกเราอยุ่ในห้องเดียวกันแค่2คน เลยสนิทกัน เราทะเลาะกันหลายครั้งและทุกครั้งเขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาประชดฉันแรกมากในบางทีแต่เขาตัวเล็กตัวขาวหน้าหมวยเป็นคนชนเผ่า ดูซื่อๆทุกคนเอ็นดูเพราะบอกว่าโตไปจะเป็นซิสเตอรต่างกับฉันหน้าเถื่อนๆไม่ค่อยมีความมั่นใจ ฉันก็ไปคุยกับเขาก่อนเกือบทุกครั้งที่โกดกัน เป็นแบบนี้นานจนฉันรุ้สึกเหนื่อยและเศร้าบอกใครก็ไม่ได้อัดอั้นในใจอึดอัดทรมาณไม่กล้าบอกใครกลัวเขาไม่เชื่อเพราะเขาดูเป็นคนดีมากจนฉันทนไม่ไหวฉันเริ่มเมินเขาไม่คุยกับเขาเย็นชากับเขาไปไหนก็ไม่รอเขาถามก็ตอบไม่ได้เป็นอะไรเป็นแบบนี้อยุ่นานเขาก็ประชดแรงจนฉันโมโหเลยไปคุยกับเพื่อนอีกคนและเพื่อนอีกคนก็ไปบอกเพื่อนที่ฉันโกด ฉันเมินเขาจนวันสุดท้ายที่จะต้องลากลับบ้าน15วัน แน่ฉันก็โน้ตให้เขาว่าเดะมันก็จะดีขึ้นเอง พอกลับบ้านฉันพยายามลืมทุกอย่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุข จนลืมเรื่องนี้ไปเกือบหมดขึ้นม.5กลับไปบ้านอบรมฉันก็เริ่มคุยกับเขาแบบปกติฉันก็มีความสุขละก็มีแฟนในบ้านอบรมเป็นผญ. ฉันคิดว่าแบบนี้มีความสุขแล้ว อยุ่ๆมีวันนึงซิสเตอรเรียกคุยส่วนตัว ตอนแรกก็ดีละเขาก็พูดเรื่องเพื่อนคนนั้น เขาบอกว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ รุ้มั้ยว่าเขาเสียใจอึดอัดแค่ไหน. เดะมาต่อนะคะะะ