สวัสดีค่ะทุกคน-ขอออกตัวก่อนนะคะว่าเราเองก็เป็น1ในคนที่ไปคอนเสิร์ตซื้อบัตรมาหลายหมื่นแล้ว
และเข้าใจว่า เวลาที่เรากดตั๋วได้ หรือได้ไปนั่งในฮอลฟังศิลปินที่เราชอบมันมีความสุขขนาดไหน
ช่วงหลังมานี้เราเริ่มเห็นมีคอนเสิร์ตงอดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆบางคอนราคาบัตรก็พุ่งสูงมากจนคนยอมจ่าย บางคอนอาจจะไม่ได้สูงมากแต่เป็นราคาทั่วไปของคอนเสิร์ตแต่ถ้าไปบ่อยๆก็ยังมีกลุ่มคนไปบ่อยๆอยู่ดี ละเราก็กลับมาคิดว่า
ทำไมความสุขในยุคนี้ถึงแพงจังนะ รู้สึกเหมือนกันไหมคะว่า สภาพแวดล้อมบ้านเมือง สภาพเศรษฐกิจมันชวนให้เครียดมากๆจนเราต้องยอมจ่ายเงินก้อนโตแลกกับความสุข3-4ชั่วโมงในคอนเสิร์ต มันเหมือนเรากำลังชินกับการเยียวยาตัวเองไปวันๆไหมคะเหมือนเราต้องทำงานหนักเพื่อเอาเงินไปประเคนกลุ่มนายทุน พอกลับมาในชีวิตปกติของเราทุกอย่างรอบตัวก็ยังพังและเหมือนเดิมทุกอย่าง สภาพแวดล้อมยังเป็นเหมือนเดิม เศรษฐกิจยังเป็นเหมือนเดิม หรืออาจะแย่ลงไปเรื่อยๆ มันเหมือนเรายอมจำนนกับโครงสร้างทางสังคมแบบนี้กันเลย
*ไม่ได้จะบอกหรือห้ามทุกคนไปคอนเสิร์ตนะคะเพราะชีวิตทุกคนมันเหนื่อยจริงๆ แค่อยากจะชวนคุยกับทุกคนว่าคิดยังไงกับปรากฏการณ์นี้
คอนเสิร์ตล้นเมือง ในยุคที่ค่าครองชีพสูง แต่คนยอมจ่ายแพงเพื่อความสุขชั่วคราว?
และเข้าใจว่า เวลาที่เรากดตั๋วได้ หรือได้ไปนั่งในฮอลฟังศิลปินที่เราชอบมันมีความสุขขนาดไหน
ช่วงหลังมานี้เราเริ่มเห็นมีคอนเสิร์ตงอดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆบางคอนราคาบัตรก็พุ่งสูงมากจนคนยอมจ่าย บางคอนอาจจะไม่ได้สูงมากแต่เป็นราคาทั่วไปของคอนเสิร์ตแต่ถ้าไปบ่อยๆก็ยังมีกลุ่มคนไปบ่อยๆอยู่ดี ละเราก็กลับมาคิดว่า
ทำไมความสุขในยุคนี้ถึงแพงจังนะ รู้สึกเหมือนกันไหมคะว่า สภาพแวดล้อมบ้านเมือง สภาพเศรษฐกิจมันชวนให้เครียดมากๆจนเราต้องยอมจ่ายเงินก้อนโตแลกกับความสุข3-4ชั่วโมงในคอนเสิร์ต มันเหมือนเรากำลังชินกับการเยียวยาตัวเองไปวันๆไหมคะเหมือนเราต้องทำงานหนักเพื่อเอาเงินไปประเคนกลุ่มนายทุน พอกลับมาในชีวิตปกติของเราทุกอย่างรอบตัวก็ยังพังและเหมือนเดิมทุกอย่าง สภาพแวดล้อมยังเป็นเหมือนเดิม เศรษฐกิจยังเป็นเหมือนเดิม หรืออาจะแย่ลงไปเรื่อยๆ มันเหมือนเรายอมจำนนกับโครงสร้างทางสังคมแบบนี้กันเลย
*ไม่ได้จะบอกหรือห้ามทุกคนไปคอนเสิร์ตนะคะเพราะชีวิตทุกคนมันเหนื่อยจริงๆ แค่อยากจะชวนคุยกับทุกคนว่าคิดยังไงกับปรากฏการณ์นี้